Μια παιδική χαρά εγκλωβισμένη στα νομοθετικά κενά και στη σύγχυση αρμοδιοτήτων

Το Λιμενικό Ταμείο υποστηρίζει ότι δεν έχει τη νομοθετική δυνατότητα να λειτουργεί παιδική χαρά εντός της χερσαίας ζώνης λιμένα και πως για την συγκεκριμένη παιδική χαρά δεν υπήρχε αδειοδότηση , κάτι που τελικά οδήγησε στην σφράγισή της και στην απομάκρυνση των οργάνων για λόγους ασφαλείας. Ο Δήμος, από την πλευρά του, διατείνεται πως τα αιτήματα που υπέβαλε στο παρελθόν για παραχώρηση του χώρου προσέκρουσαν στην ανυπαρξία νομοθετικού πλαισίου. Κάπως έτσι, ένας δημόσιος χώρος βρέθηκε εγκλωβισμένος ανάμεσα σε ένα κουβάρι αλληλεπικαλυπτόμενων αρμοδιοτήτων, σε διαφορετικές υπηρεσίες και σε εκκρεμότητες.

Τον περασμένο Σεπτέμβρη ο Σύλλογος Ατόμων με Αναπηρία «Οι Ποπολάροι», σε συνάντησή τους με τον πρόεδρο του Λιμενικού Ταμείου έθεσαν το αίτημά τους για τη δημιουργία της πρώτης πλήρως προσβάσιμης παιδικής χαράς στο νησί. Στο πλαίσιο της συνάντησης αυτής, υπήρξε εκ νέου η δέσμευση για παραχώρηση του εν λόγω χώρου στο Δήμο, με σκοπό την κατασκευή της παιδικής χαράς. Στην αναμονή τυχόν εξελίξεων, οι ανάγκες των οικογενειών παρέμεναν σε δεύτερη μοίρα, αφού τα παιδιά στερούνται ένα δημόσιο χώρο αναψυχής, παιχνιδιού και κοινωνικοποίησης.
Οι παιδικές χαρές είναι τα πρώτα σημεία στα οποία τα παιδιά μαθαίνουν να συνυπάρχουν, να συνεργάζονται, να δημιουργούν φιλίες. Αποτελούν χώρους συνάντησης των οικογενειών και λειτουργούν ως ζωντανά κύτταρα για την καθημερινότητα μιας πόλης. Υπό το πρίσμα αυτό, είναι εγκαταστάσεις που συνδέονται άρρηκτα με τη συλλογική μνήμη. Όταν εγκαταλείπονται, δεν χάνεται μόνο η χρήση τους, αλλά και ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας και των κοινών μας αναμνήσεων. Για αυτό και η σημερινή εικόνα του χώρου προκαλεί θλίψη, αλλά και μια βαθιά νοσταλγία για όσα κάποτε αντιπροσώπευε.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι άλλες δεσμεύσεις και ανακοινώσεις, αλλά να περάσουμε ταχύτατα από τα λόγια στην πλήρη αποκατάσταση ενός δημόσιου χώρου που οφείλει να είναι διαθέσιμος σε όλα τα παιδιά, χωρίς αποκλεισμούς. Γιατί υπάρχει και μια άλλη διάσταση στην εγκατάλειψη (την οποία δυστυχώς στη Ζάκυνθο την έχουμε δει ουκ ολίγες φορές) : «ό,τι αφήνεις, σε αφήνει κι αυτό με τον καιρό». Όσο ένας χώρος παραμένει κλειστός και αναξιοποίητος, τόσο ατονεί το ενδιαφέρον και η βούληση για την αποκατάστασή του.