«Red Herring» από τη Δημοτική Αρχή: «Η επικοινωνία δεν είναι απάντηση, η φωτογραφία δεν είναι έργο» | Γράφει ο Γ. Στρούζας
Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Την ίδια στιγμή που η παράταξη «Δύναμη Ελπίδας» έχει θέσει σοβαρά ζητήματα και έχει προχωρήσει σε καταγγελίες σχετικά με το έργο ύδρευσης στα ορεινά, ξαφνικά κατακλυζόμαστε από… «μεγάλες ειδήσεις». Στη διεθνή πολιτική αργκό αυτό λέγεται Red Herring. Όταν η συζήτηση δεν σε βολεύει, δημιουργείς μια άλλη. Και η επικοινωνιακή παράσταση ξεκινά.
Βγαίνουν δύο Αντιδήμαρχοι να μας ανακοινώσουν ότι «τα σχολεία είναι έτοιμα».
Αλήθεια τώρα; Θα μπορούσαν να μην είναι έτοιμα; Ή πρέπει να θεωρήσουμε επίτευγμα το γεγονός ότι τα σχολεία είναι έτοιμα να ανοίξουν; Μήπως να περιμένουμε και ανακοίνωση για το ότι… οι πόρτες ανοίγουν κανονικά;
Μετά εμφανίζεται ο Δήμαρχος για να μας ανακοινώσει ότι ξεκίνησε η ασφαλτόστρωση ενός δρόμου. Γιατί ακριβώς χρειάστηκε ανακοίνωση γι’ αυτό;
Είναι κάτι πρωτοφανές; Ή μήπως είναι ο πρώτος δρόμος που ασφαλτοστρώνεται μετά από τρία χρόνια; Γιατί αν είναι το δεύτερο, τότε καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό.
Και μέσα σε όλα αυτά, έχουμε ακούσει και το κορυφαίο: Ότι η «Δύναμη Ελπίδας» δεν θέλει, λέει, να φτάσει νερό στα ορεινά! Εδώ πραγματικά τα λόγια σου φέρνουν στο μυαλό τον τίτλο της εξαιρετικής κωμωδίας του 1965 με σκηνοθέτη τον Γιάννη Δαλιανίδη. Τι ειρωνική επικαιρότητα έχει, αλήθεια, ένας τίτλος 61 χρόνια μετά…
Γιατί εμείς ένα πράγμα ζητάμε: Να φτάσει νερό στα ορεινά. Αλλά να φτάσει σωστά.
Με νόμιμες διαδικασίες. Με διαφάνεια. Με σωστό σχεδιασμό. Με σεβασμό στα χρήματα των δημοτών. Και με απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουν τεθεί. Το να θέτεις ερωτήματα για ένα έργο ύδρευσης δεν σημαίνει ότι δεν θέλεις το νερό. Σημαίνει ότι θέλεις να ξέρεις πώς, με ποιο κόστος, με ποια διαδικασία και με ποιες εγγυήσεις θα φτάσει. Εκτός αν πλέον η λογική είναι: «Μη ρωτάτε. Αφήστε μας να κάνουμε το έργο και μετά βλέπουμε.» Όχι. Αυτό δεν είναι αντίληψη διοίκησης. Είναι αντίληψη «μην ενοχλείτε την επικοινωνιακή εικόνα». Γιατί δεν μπορείς να αλλάζεις την ατζέντα με φωτογραφίες, ανακοινώσεις και πανηγυρισμούς. Δεν μπορείς να παρουσιάζεις το αυτονόητο ως μεγάλο επίτευγμα. Και δεν μπορείς να περιμένεις ότι μια ασφαλτόστρωση ή μια ανακοίνωση για τα σχολεία θα κάνει τους πολίτες να ξεχάσουν τα ερωτήματα που έχουν τεθεί για ένα τόσο σημαντικό έργο όπως η ύδρευση στα ορεινά. Η επικοινωνία δεν είναι απάντηση. Η φωτογραφία δεν είναι έργο. Και το δελτίο Τύπου δεν είναι διαφάνεια.
Κοντολογίς… Όταν δεν έχεις απαντήσεις στα δύσκολα, προσπαθείς να μιλήσεις για τα εύκολα. Όταν δεν θέλεις να συζητήσεις την ουσία, δημιουργείς αντιπερισπασμούς.
Και όταν η πραγματικότητα δεν σε βοηθά… επιστρατεύεις την επικοινωνία. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Οι πολίτες βλέπουν. Βλέπουν τους δρόμους. Βλέπουν τα προβλήματα. Βλέπουν τι έγινε. Και κυρίως, βλέπουν τι δεν έγινε. Η «Δύναμη Ελπίδας» θα συνεχίσει να ζητά απαντήσεις εκεί που υπάρχουν ερωτήματα. Και θα συνεχίσει να στηρίζει κάθε πραγματικό έργο που γίνεται προς όφελος των πολιτών.
Αλλά δεν θα δεχθεί να βαφτίζεται η κριτική «άρνηση του έργου».
Γιατί τελικά… Το να ζητάς να γίνει σωστά ένα έργο δεν σημαίνει ότι είσαι εναντίον του έργου. Σημαίνει ότι είσαι υπέρ των πολιτών. Και ίσως τελικά αυτό είναι που ενοχλεί περισσότερο. Γιατί όσο περισσότερο προσπαθείς να αλλάξεις τη συζήτηση, τόσο περισσότερο δείχνεις πόσο πολύ φοβάσαι να γίνει η συζήτηση εκεί που πραγματικά πρέπει.
