Η διεθνής κρίση, μόνιμη κατάσταση | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
photo: newsbeast
Το ίδιο μετά τα γεγονότα της επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ και την επακόλουθη εισβολή στη Γάζα. Αλλά και ο πόλεμος στον κόλπο με τις Αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράν, δεν λέει να τελειώσει. Επομένως, εδώ δεν μιλάμε πλέον για περιόδους κρίσεων, αλλά για μία συνεχιζόμενη κατάσταση κρίσεων. Κανείς δε, δεν μπορεί να προεξοφλήσει το τέλος κάποιου από αυτούς τους αιματηρούς πολέμους, ούτε να είναι βέβαιος, ότι κάποια στιγμή δεν θα ανοίξουν και άλλα μέτωπα, σε άλλες εύφλεκτες περιοχές, όπως η Ταϊβάν, το Πακιστάν με την Ινδία, τα Φόκλαντ ή οπουδήποτε αλλού, γιατί όχι και στη γειτονιά μας. Άλλωστε οι ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί μετά τον πόλεμο αλλά και τη δεκαετία του ’90, μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, δεν υφίστανται πλέον. Πολύ περισσότερο με την έλευση Τραμπ για δεύτερη θητεία. Η Αμερική κρατάει τα σκήπτρα της υπερδύναμης στρατιωτικά και οικονομικά, όμως έχει υποστεί ήττες επί του πεδίου και έχει αμφισβητηθεί ανοιχτά η παντοδυναμία της. Επίσης οι κακές σχέσεις με τους παραδοσιακούς συμμάχους της σε Ευρώπη, Αμερική και Άπω Ανατολή, την αποδυναμώνουν ακόμη περισσότερο, αφήνοντας όμως και τους συμμάχους εκτεθειμένους και απροετοίμαστους να σηκώσουν τα βάρη των αμυντικών δαπανών και της ασφάλειας τους μόνοι τους. Είναι αλήθεια, ότι είχαμε κακομάθει και εφησυχάσει, ακουμπώντας στις πλάτες των ΗΠΑ.
Τώρα που τα πράγματα έχουν αλλάξει μας κακοφαίνεται και τρέχουμε. Για την ώρα βέβαια οι συμμαχίες που διαμορφώνονται ενάντια στην Αμερικανική κυριαρχία, δεν έχουν λάβει επικίνδυνες διαστάσεις, λειτουργούν αρκετά υποτονικά. Ρωσία, Κίνα, Ιράν, Βόρεια Κορέα. Αποτελούν μια συμμαχία αυταρχικών καθεστώτων, μακριά από τις δικές μας Δημοκρατικές αξίες και θέλουν να γίνουν αντίπαλον δέος στις ΗΠΑ, χωρίς όμως να διακόπτουν τους διαύλους επικοινωνίας. Το τι θα συμβεί στο μέλλον και αν ο Αμερικανικός παράγοντας θα κατορθώσει να διασπάσει αυτή τη συμμαχία, είναι άγνωστο. Πάντως και προς την Κίνα γίνονται προσπάθειες και σίγουρα υπάρχουν κανάλια με τη Ρωσία του Πούτιν. Ακόμη και με τη Βόρεια Κορέα ο Πρόεδρος Τραμπ προσπαθεί να έχει επικοινωνία. Όλα λοιπόν τα σενάρια είναι ανοιχτά και πιθανά. Η κρίση δε, είναι μία μόνιμη κατάσταση που επηρεάζει τις οικονομίες των μικρών κρατών συνεχώς. Το ερώτημα είναι: Εμείς και άλλες μικρές χώρες χωρίς επαρκείς ενεργειακούς πόρους και με προβλήματα ασφάλειας, κατ’ ανάγκη δε αυξημένων αμυντικών δαπανών, πόσο έτοιμοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη νέα πραγματικότητα, της παρατεταμένης κρίσης και της επακόλουθης αβεβαιότητας;
