Η «ανάπτυξη» της ακρίβειας! | Γράφει ο Ηλίας Μακρής
photo: tovima.gr
Το πρόβλημα αυτής της λογικής είναι ότι η κυβέρνηση βλέπει την ακρίβεια σαν σύμμαχο, εφόσον της εξασφαλίζει δημόσια έσοδα (υπερπλεονάσματα), μέσα από τους φόρους. Ας δούμε κάπως εκλαϊκευμένα πώς σκέφτονται οι «Άριστοι» των οικονομικών της κυβέρνησης. Η άνοδος των τιμών στα ενεργειακά προϊόντα, τα οποία έχουν ανελαστική ζήτηση (δηλαδή, επειδή είναι προϊόντα πρώτης ανάγκης, η αύξηση των τιμών τους δεν επηρεάζει ιδιαίτερα αρνητικά την ζήτηση στο σύνολό τους), πέρα από τα υπερκέρδη που σωρεύει στα φαντς που έχουν εξαγοράσει τη ΔΕΗ και στους λοιπούς παρόχους, σωρεύει και υπερπλεόνασμα, εφόσον οι φορολογικοί συντελεστές παραμένουν σταθεροί, ενώ αυξάνονται οι καθαρές τιμές των προϊόντων. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τα ενεργειακά προϊόντα, αλλά και για τα τρόφιμα μέσα από τα καρτέλ των Σ.Μ, αλλά και γενικότερα, εφόσον είναι γνωστό πως όταν ακριβαίνει η ενέργεια, ακριβαίνουν τα πάντα. Είναι πασιφανές ότι τα επιδόματα και οι μισθοί που μοίρασε ο Μητσοτάκης από την ΔΕΘ προφανώς και δεν μπορούν να αναπληρώσουν στο ελάχιστο, την απώλεια εισοδήματος μισθωτών και συνταξιούχων. Ωστόσο, αποτελούν μια καλή επικοινωνιακή τακτική, προκειμένου τα φώτα της δημοσιότητας να ασχολούνται, για παράδειγμα, με την ηλικία του δικαιούχου συνταξιούχου που δικαιούται τα 500€, αν δηλαδή πρέπει να έχει κλείσει τα 65 έτη και να μην έχει βγει μικρότερος σε σύνταξη, αντί να κυριαρχήσει η καταγγελία της κοροϊδίας.
Συμπερασματικά, καταλήγουμε ότι η ακρίβεια όχι μόνο δεν καταπολεμάται από αυτή την κυβέρνηση, αλλά επιδοτείται γιατί πολύ απλά δεν θα υπήρχε μία στα δημόσια ταμεία χωρίς αυτήν και φυσικά η διατήρησή της σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά της ΕΕ, δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την αισχροκέρδεια, των καρτέλ της ενέργειας και των Σ.Μ. Φυσικά, κάθε φορά που εκφράζεται αντίλογος κατά της ακρίβειας και της εξαθλίωσης, η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχουν τα δημοσιονομικά περιθώρια. Άσκηση πολιτικής και πολύ περισσότερο αλλαγή πολιτικής σημαίνει αλλαγές προτεραιοτήτων και διεύρυνση των δημοσιονομικών περιθωρίων. Προκαλεί εντύπωση η ταύτιση της κυβέρνησης και της ΕΛ.Α.Σ στο μισθολογικό, αλλά και στην μείωση των τιμολογίων της ΔΕΗ. Θυμίζουμε: Μείωση 30% στους λογαριασμούς του ρεύματος, αύξηση κατώτατου μισθού στα 1000€, μέσος μισθός 1800€ σε ορίζοντα τετραετίας. Κουβέντα για 13ο, 14ο μισθό και συντάξεις. Κουβέντα για την επαναφορά της ΔΕΗ στο Δημόσιο. Και φυσικά πλήρης αποδοχή του υπάρχοντος Δημοσιονομικού πλαισίου, δηλαδή, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών επιλογών.
Εμείς σχολιάζοντας με αυστηρά πολιτικά, αλλά και επιστημονικά κριτήρια λέμε ότι χωρίς την αύξηση της καταναλωτικής δαπάνης, χωρίς αύξηση στο εισόδημα δηλαδή, οι τοπικές αγορές είναι καταδικασμένες. Και χωρίς τον έλεγχο των στρατηγικής σημασίας αναπτυξιακών υποδομών (ΔΕΗ, ΕΛΠΕ, Τράπεζες), από μια πολιτεία που θα είχε σχέδιο Τοπικής και Περιφερειακής ανάπτυξης, οι όποιες θέσεις για παραγωγική ανασυγκρότηση, ανάπτυξη κ.λπ αποτελούν κενό γράμμα!
