Τιμόθεος Κακολύρης | Γράφει ο Καστρινός

Έχει ελπίδα η Ζάκυνθος που λένε οτι πεθαίνει,
κάτι απλό και όμορφο, την κάνει και ανασαίνει.

Η αγάπη είναι το κλειδί που ορίζοντες ανοίγει
και δίψα για παράδοση όπου την έχουν λίγοι.

Παίρνει πνοή κάθε φορά που ο αγώνας μας κερδίζει,
φέρνει δροσιά στην άπνοια τσης και η μέρα καθαρίζει.

Είναι η δύναμη ψυχής που εισπράττει απ’ τα παιδιά τσης,
αυτά τα λίγα τα ικανά που τα ‘χει στην καρδιά τσης.

Ένας και άξιος από αυτούς, μου κίνησε την πένα
και μόνο που τον γνώρισα, είναι τιμή για μένα.

Παλεύει ο Τιμόθεος, όπως τον θέλει ο τόπος
κι αν περπατάει στα δύσκολα, τον ανταμείβει ο κόπος.

Σεμνός, στον κόσμο αγαπητός, μια άξια παρουσία,
με ήθος, με υπομονή αλλά και ευαισθησία.

Προσφέρει στον πολιτισμό, αυτή είναι και η χαρά του.
Δημιουργία και χορός είναι τα όνειρα του.

Το Μαχαιράδο υπόσχεται και το νησί γιορτάζει,
κι απ’ την αναπαράσταση η τσικουδιά αδειάζει.

Γιορτή κρασιού, ανιάκαρα, τρίγος των σταφυλιώνε
και ο χορός ο θαυμαστός τόσο μικρών παιδιώνε.

Τα ξένα συγκροτήματα με τέλειες αποδόσεις,
χειροπιασμένοι στο ρυθμό, σμίξανε παραδόσεις.

Και όλα αυτά οφείλονται σ’ αυτόν τον άνθρωπο μας,
να μη χαθεί η παράδοση, αυτός είναι ο σκοπός μας.

Σπουδαία αυτά τα σχήματα που ‘ρθαν στα φτωχικά μας,
που είπανε στην πρόσκληση, τα έξοδα δικά μας.

Μήπως εκαταλάβατε εδώ πως κάτι λείπει;
Το σεβαστό μας πρόσωπο, κάτι το εγκαταλείπει.

Ο ταπεινός και αθόρυβος, όμως… έχει ψυχή και σθένος
σκυμμένος κει στο έργο του, δεν δείχνει κουρασμένος.

Του Μαχαιράδου ο σύλλογος, είναι ένα φως, μια ελπίδα.
Εστία για τη Ζάκυνθο, γιατί κι εγώ το είδα.

Στο κέντρο ο Τιμόθεος που όλοι τον αγαπάμε,
στο δρόμο της παράδοσης μας οδηγεί και πάμε!!!