Το τουριστικό αδιέξοδο | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Πολλοί, “ζουν τον μύθο τους” που δεν είναι άλλος από το να γίνουν πλούσιοι μέσω της τουριστικής ανάπτυξης. Έτσι προωθήθηκαν πολιτικές, έγιναν καμπάνιες, δόθηκαν δισεκατομμύρια από τα ΕΣΠΑ για να χτιστούν τουριστικά καταλύματα και χρόνο με το χρόνο φτάσαμε στα αλλεπάλληλα ρεκόρ αφίξεων ξένων τουριστών και εσόδων. Η εξέλιξη που οδήγησε σε ένα φαινόμενο υπερτουρισμού για τα νησιά και το κέντρο της Αθήνας κυρίως. Αυτό συνεπάγεται μεγάλο κόστος για τις τοπικές κοινωνίες και τον Έλληνα που δεν ζει από τον τουρισμό ή τουλάχιστον δε ζει αποκλειστικά. Βλέπει ότι πρέπει να πληρώνει ακριβότερα τα πάντα στην καθημερινή του ζωή για τις… διακοπές των ξένων. Η καμπή του 2023 για το φαινόμενο του υπερτουρισμού, απασχόλησε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και πόλεις όπως τη Βαρκελώνη, τη Φλωρεντία, το Παρίσι, τη Βενετία και αποφάσισαν να λάβουν μέτρα. Την ίδια περίοδο συνέβη και στην χώρα μας τουριστική “έκρηξη” . Τα τουριστικά έσοδα ξεπέρασαν για πρώτη χρονιά τα 20 δισ. ευρώ (ανήλθαν σε 20,5 δισ. ευρώ σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας) σημειώνοντας εντυπωσιακή αύξηση 15,7% σε σύγκριση με το 2022 που ήταν η πρώτη καλή χρονιά μετά το τέλος της πανδημίας. Η εκμετάλλευση των πλεονεκτημάτων μιας χώρας δεν μπορεί να γίνεται όμως χωρίς όρια. Πόσο μας κοστίζουν τελικά τα τουριστικά ρεκόρ; Και οι φετινές ενδείξεις, παρά το αρχικό μούδιασμα λόγω του πολέμου στο Ιράν, δεν αποκλείουν ένα ακόμη ρεκόρ εσόδων και αφίξεων ξένων επισκεπτών. Υπάρχει ωστόσο και η άλλη όψη του νομίσματος της τουριστικής μας βιομηχανίας, που απλώνεται σε διάφορους τομείς και μας αφορά όλους: Το κόστος των εισαγωγών, το αδιέξοδο του Στεγαστικού, ο πληθωρισμός και οι υποδομές για τέσσερις μήνες τον χρόνο, που δεν επαρκούν. Αυτά πρέπει να μας προβληματίσουν, όπως και η μονοσήμαντη ανάπτυξη. Ο πρωτογενής τομέας έχει σχεδόν εγκαταλειφθεί και τα περισσότερα για την διατροφή των ξένων, εισάγονται.
Επίσης όλα όσα χρειάζονται για την επάνδρωση των ξενοδοχειακών μονάδων, των Airbnb και των υπολοίπων χωρών υποδοχής και αναψυχής των τουριστών και αυτά εισάγονται. Τα μεταφορικά μέσα, η ένδυση και υπόδηση, τα πάντα. Τελικά κανείς δεν γνωρίζει την ουσιαστική οικονομική ωφέλεια για τη χώρα, όλου αυτού του τετράμηνου χαμού. Δεν λέω ότι πρέπει να πάψουμε να είμαστε μια τουριστική χώρα πρώτης γραμμής, έχουμε τα περισσότερα προσόντα, κυρίως ήλιο και θάλασσα. Όμως ας μετρήσουμε τις δυνατότητες, ας εξορθολογήσουμε καταστάσεις και τιμές. Ας βάλουμε όρια και όρους. Έτσι όπως πάμε θα γίνουμε ανυπόφοροι για μας και καθόλου ελκυστικοί για τους επισκέπτες. Κάποια πράγματα είναι στο τελευταίο στάδιο. Αν κάποιοι δεν ακούνε ή κάνουν ότι δεν το βλέπουν, γιατί κοιτάζουν μόνο το εφήμερο κέρδος, ας τους ταρακουνήσει η εξουσία, τοπική και κεντρική.
