Μερικά συμπεράσματα μετά τις αμερικανικές εκλογές
Θεωρώ ότι αυτό είναι μια πλάνη, μια εύκολη απάντηση. Οι ιδέες και οι κοινωνίες ανακατατάξεις στην εποχή μας διαχέονται εύκολα και το σπέρμα αυτών των απόψεων ήδη υπάρχει. Δεν μπορεί η Δημοκρατία να λειτουργεί με ευκολία και με κλειστά μάτια, αδιαφορώντας για το μισό εκλογικό σώμα που δεν προσέρχεται να ψηφίσει ή έχει απόλυτα αρνητική άποψη για την πολιτική και τους πολιτικούς. Αυτοί που νιώθουν να βρίσκονται στο πολιτικό περιθώριο, είναι εν δυνάμει ψηφοφόροι κάποιου που θα τους ξεσηκώσει, έστω και με συνθήματα, που όμως θα τους κεντρίσουν το ενδιαφέρον, ακόμη και θα τους δώσουν το δικαίωμα να αισθανθούν ότι τιμωρούν αυτούς που τους έθεσαν στο περιθώριο. Αυτός ο κίνδυνος της αλαζονικής εξουσίας ελλοχεύει και στην κυβέρνηση. Θεωρώντας ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί ότι κάνουν πάντα το σωστό και ωφέλιμο για την κοινωνία, που μπορεί και να είναι μακροπρόθεσμα, δεν προσεγγίζουν τις ανάγκες των ανθρώπων, που είτε είναι άνεργοι, είτε το εισόδημά τους δεν φτάνει για να περάσουν το μήνα και δυστυχώς ο αριθμός αυτός αυξάνει κάθε μήνα. Το να του λες αυτού του ανθρώπου, ότι εργάζεσαι για το μέλλον, δεν του λέει τίποτα, τον κατατρώει το σήμερα και θα έρθει αυτός που ονομάζουμε “λαϊκιστή” και θα τον κερδίσει με συνθήματα, όπως «οι μετανάστες σου τρώνε το ψωμί, όχι επιδόματα σε ξένους, όχι επιδόματα σε μειονότητες, και διάφορα τέτοια» να μην μπω στα χοντρά για το νόμο και τη τάξη στα χέρια των πολιτών. Αυτά ας τα αφήσουμε για την Αμερική του Τραμπ.
Επίσης αυτή η συνεχιζόμενη, κυρίως από την αριστερά και κεντροαριστερά, αλλά και από κεντροδεξιούς, απαξίωση κάθε μη συστημικού ως φασίστα, ακροδεξιού, συντηρητικού και κάθε λογής τέτοιους τίτλους, φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα πλέον. Αισθάνονται όλοι αυτοί μειονεκτικά και στο περιθώριο, όμως από την άλλη ομαδοποιούνται και διευρύνουν τη δύναμή τους. Είναι ουτοπία και κακή αριστερή προσκόλληση, ότι όλοι αυτοί είναι άρχουσα τάξη και πλούσιοι ή φερέφωνα πλουσίων. Είναι απλός λαός δυσαρεστημένος για τον «άλφα ψι ωμέγα λόγο» που βγάζει το άχτι του. Χρειάζεται προσέγγιση και όχι απαξίωση. Έγινε μεγάλος λόγος για τη “woke ατζέντα’ και τις επιπτώσεις της στη νίκη Τραμπ. Είναι γεγονός ότι η υπερβολή στους δικαιώματισμούς έχει φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.
Άλλο το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, άλλο το να φτάνεις στο σημείο να αισθάνεσαι μειονεκτικά επειδή δεν είσαι διαφορετικός. Αυτά είναι μερικά από εκείνα που καταγράφονται διεθνώς ως αιτίες για τη νίκη Τράμπ και τη συνολική ήττα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ. Οι εκλογές δεν κερδίζονται χωρίς την προσέγγιση της κοινωνικής πραγματικότητας και είναι διάχυτη η εντύπωση ότι στην Ευρώπη και στη χώρα μας, τα παραδοσιακά κόμματα έχουν χάσει αυτή την επαφή. Βολεύονται στο άθροισμα των ψήφων αυτών που πηγαίνουν να ψηφίσουν και στο αν κέρδισαν την πλειοψηφία αυτών, αγνοώντας τους υπόλοιπους ή τη μη συστημική ψήφο. Πρώτα δείγματα αυτού που έρχεται έχουμε πάρει και στη χώρα μας. Αν δεν αφυπνιστούν οι πολιτικές δυνάμεις και μείνουν στις κοκορομαχίες και τα λάθη του παρελθόντος,οι εκπλήξεις θα έρθουν και δεν θα είναι εκπλήξεις, αλλά νομοτελειακή εξέλιξη που απλά δεν την καταλάβαμε. Άλλωστε και η δεύτερη εκλογή Τραμπ, τελικά δεν ήταν έκπληξη, αλλά φυσιολογική εξέλιξη της ανικανότητας των παραδοσιακών πολιτικών δομών της Αμερικής, ιδιαίτερα των Δημοκρατικών να αφουγκραστούν την κοινωνία που «έβραζε».
