Ένα χρόνο μετά την εισβολή στην Ουκρανία | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Ένα χρόνο αργότερα, στη γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, 141 κράτη υπερψήφισαν την πρόταση που ζητάει την απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν έπεσε έξω μόνο στις εκτιμήσεις του για το πόσο θα άντεχε η Ουκρανία στην επίθεση των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, αλλά και αναφορικά με την στάση της Δύσης αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σημαίες της ΕΕ και της Ουκρανίας κυματίζουν δίπλα-δίπλα στο Ευρωκοινοβούλιο, στην πρώτη επέτειο από την εισβολή. Ο κ. Πούτιν «κατάφερε» να ξαναφτιάξει μία ισχυρή και ενωμένη Ευρωπαϊκή Ένωση. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αναλύουν στη γαλλική εφημερίδα Liberation, πώς η εισβολή του Ρώσου προέδρου στην Ουκρανία έβγαλε στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό της ΕΕ και κινητοποίησε όλες της τις δυνάμεις με σκοπό το κοινό της συμφέρον. Αυτό αναφέρει η Γαλλική εφημερίδα, επισημαίνοντας ότι μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Ευρωπαϊκή Ένωση ενίσχυσε τη θέση της ως γεωπολιτική δύναμη, σε σημείο να γίνει ένας από τους κύριους υποστηρικτές του Κιέβου στην πολεμική προσπάθεια. Ευρωπαίος διπλωμάτης σημείωσε ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ενότητα απέναντι στον Πούτιν, δεν αποδυναμώθηκε ποτέ, κάτι που δεν ήταν προφανές και ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της, η ΕΕ ενήργησε τελικά ως γεωπολιτική δύναμη. Σύμφωνα με τον Γάλλο δημοσιογράφο, ένα χρόνο μετά την έναρξη του πολέμου, δεν είναι πλέον η ίδια Ευρωπαϊκή Ένωση που αντιμετωπίζει τη Μόσχα, με τη Γαλλίδα ευρωβουλευτή Ναταλί Λουαζό, να αναφέρει: «Όταν απαριθμούμε όλα τα λάθη που έχουν κάνει οι Ευρωπαίοι τα τελευταία 30 χρόνια, πραγματικά δεν τα πάμε άσχημα».
Χαρακτηρίζοντας «απίστευτα γρήγορη» την προσαρμογή σε αυτή τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα, για μια οντότητα όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, που δεν είναι ομοσπονδιακό κράτος, η Liberation υπενθυμίζει τη δήλωση του Σαρλ Μισέλ, ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι το ΝΑΤΟ είναι αυτή που πήρε την απόφαση, αδιανόητη λίγες εβδομάδες νωρίτερα, να παραδώσει όπλα στην Ουκρανία μία μόλις ημέρα μετά τη ρωσική εισβολή. Αυτό το βασικό στοιχείο ήταν το πιστοποιητικό γέννησης της ευρωπαϊκής άμυνας». Ως εκ τούτου, όπως σημειώνεται, η ρωσική επιθετικότητα έδωσε νέα ώθηση στην ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία.
Η Ουκρανία έβγαλε τελικά και το ΝΑΤΟ από τον «εγκεφαλικό του θάνατο», αποκαθιστώντας τον διατλαντικό δεσμό και πιέζοντας τη Σουηδία και τη Φινλανδία να εγκαταλείψουν την ουδετερότητά τους. Κατά την κ. Λουαζό, «η κλίμακα των εγκλημάτων πολέμου και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, που διαπράχθηκαν από τον ρωσικό στρατό, η αντίσταση των Ουκρανών και το χάρισμα του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, κατάφεραν να ενώσουν τους Ευρωπαίους». Βέβαια η Ευρώπη επηρεάζεται άμεσα από αυτή τη σύγκρουση, επηρεάζεται η ζωή των Ευρωπαίων πολιτών, ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν επηρεάζει τους Αμερικανούς στην καθημερινή τους ζωή, σημείωσε ευρωπαίος διπλωμάτης και αυτό έχει τη σημασία του. Το ότι η ΕΕ μπόρεσε να αντιμετωπίσει με επιτυχία την κρίση και το ενεργειακό σοκ, δείχνει επίσης σε ποιο βαθμό η Ευρωπαϊκή Ένωση κατάφερε να αντιδράσει και σε οικονομικούς κλυδωνισμούς, επισημαίνει η γαλλική εφημερίδα. «H αναδιοργάνωση των κυκλωμάτων ανεφοδιασμού ήταν θεαματική και καταφέραμε να ξεπεράσουμε την επίδραση των τιμών, χωρίς να μας εγκαταλείψει η κοινή γνώμη “ συνέχισε ο ευρωπαίος αξιωματούχος, διαψεύδοντας όλους τους καταστροφολόγους που προεξοφλούσαν, ότι η Ευρώπη θα παγώσει αυτό τον χειμώνα. Πέραν αυτών, η αποσταθεροποιητική επίδραση του πολέμου ώθησε την ΕΕ στο να επιταχύνει την διαδικασία διεύρυνσης και την υιοθέτηση της ιδέας του Εμανουέλ Μακρόν περί Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας. Η ευρωπαϊκή κυριαρχία που πρεσβεύει ο Μακρόν επιτέλους αποκρυσταλλώνεται: όλοι γνωρίζουν πλέον, ότι έχουμε ευθύνες και συμφέροντα για να υπερασπιστούμε την Ευρώπη. “Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συνειδητοποιήσει τη δύναμή της και δεν είναι πλέον φυτοφάγο σε αυτόν τον κόσμο των σαρκοφάγων», λέει χαρακτηριστικά η κ. Λουαζό.
Το τι επιφυλάσσει η επόμενη μέρα ή το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία κανείς δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να το προβλέψει. Το βέβαιο είναι ότι δίπλα στις παραδοσιακές υπερδυνάμεις, πλέον βρίσκονται με λόγο και δύναμη και η Ευρώπη και η Κίνα, με συγκρουόμενα μεν συμφέροντα, αλλά και με την ικανότητα να διαμορφώνουν νέες ισορροπίες στον κόσμο. Ίσως και να επιβάλουν την άποψη τους. Το 12 σημείων σχέδιο της Κίνας για επίλυση του Ουκρανικού, δεν χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό, αλλά με καχυποψία. Όμως και δεν απορρίφθηκε.
