Μια αναγκαία σύγκριση| Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Επέστρεψα στη θέση μου σε αυτήν εδώ τη στήλη, μετά από μια δεκαήμερη διακοπή λόγω ταξιδιού μου στο Λονδίνο. Η αλήθεια είναι ότι είχα να πάω τέσσερα χρόνια λόγω και του κορωνοϊού. Ήταν για μένα επομένως μια όμορφη απόδραση, σε γνωστό περιβάλλον και σε γνωστές συνθήκες. Άλλωστε έχουμε τα καλοκαίρια τόσες αφίξεις από το Ηνωμένο Βασίλειο, που τελικά προσαρμόζουμε εμείς τις συνήθειές μας για τη δική τους ευχαρίστηση, παρά εκείνοι τελικά γνωρίζουν και απολαμβάνουν τον ελληνικό τρόπο ζωής. Αυτά ανήκουν πλέον σε περασμένες τουριστικές δεκαετίες.
Όμως εγώ θα περιγράψω αυτά που έζησα από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο Gatwick. Ένας χαμός για να βρεις τη βαλίτσα σου. Μου είπαν ότι αυτό που συμβαίνει στο συγκεκριμένο αεροδρόμιο, είναι πολύ μικρότερο με αυτό που γίνεται στα υπόλοιπα. Εκεί χάνονται πέντε χιλιάδες περίπου βαλίτσες ημερησίως και πολλές από αυτές δεν βρίσκονται ποτέ. Τι γίνεται; Ακολουθούν διαδικασίες γραφειοκρατικές και πιθανόν αποζημιώσεις.
Το ενδιαφέρον και συγκρίσιμο, ούτε πολλές φωνές, ούτε κανάλια, ούτε ο χαμός που θα γινόταν στη χώρα μας αν είχαμε τα ίδια φαινόμενα, λόγω κακής λειτουργίας και ελλείψεων προσωπικού. Θα έπαιζαν τα κανάλια έκτακτα δελτία, θα ζητούσαν κάποιοι παραιτήσεις υπουργών και τα κεφάλια υπευθύνων. Εκεί τίποτα από όλα αυτά, στα δελτία ειδήσεων μικρές αναφορές μόνον, στα “ψιλά” των δελτίων.
Κύριο θέμα στα κανάλια η παραίτηση Μπόρις Τζόνσον βεβαίως και η έναρξη των διαδικασιών για την αντικατάσταση του. Αυτό πρώτο θέμα στα κανάλια, στην κοινωνία, στους ανθρώπους που συναναστράφηκα και ήταν αρκετοί και όχι τυχαίοι, καμία αναφορά κανένα ενδιαφέρον, κανένα σχόλια. Σαν αυτά να γίνονται έξω από την κοινωνία και να αφορούν συγκεκριμένους ανθρώπους. Δεν αναφέρομαι βέβαια σε δημόσια διοίκηση και θεσμούς. Αυτά δεν αλλάζουν εκεί με τίποτα, ούτε επηρεάζονται από αλλαγές πρωθυπουργών και κυβερνήσεων. Αυτά είναι δικά μας “κουσούρια” που θέλουμε να ελέγχουμε τους “αρμούς της εξουσίας” κάθε φορά τρομάρα μας.
Επίσης για την Αγγλία θέμα ήταν ο επικείμενος καύσωνας που θα άγγιζε και αγγίζει τώρα το υψηλότερο επίπεδο από δω και έναν αιώνα. Και σε αυτό, παρά το ότι φαινόταν ότι το φαινόμενο τους απασχολούσε, ψυχραιμία. Ούτε αιρκοντίσιον που δεν έχουν γενικά, ούτε υπερβολές, απλά επιφυλακή του Ερυθρού Σταυρού και των διασωστών και συστάσεις να μην βγάζουν τα σκουπίδια έξω λόγω των υψηλών θερμοκρασιών. Εδώ και να το λέγαμε, θα το άκουγαν και θα το εφάρμοζαν ελάχιστοι.
Γύρισα με το καλό και με βρήκαν εδώ, οι καταγγελίες για την αποφυλάκιση ενός βιαστή καλλιτέχνη και τα υπόλοιπα που άφησα στην πολιτική φαγωμάρα. Θα πω το έξεις. Ο βιαστής είναι βιαστής ανεξάρτητα επαγγέλματος ταλέντων ή άλλων ιδιοτήτων. Αυτά τα κρίνει η δικαιοσύνη, οφείλουμε την κρίση της να την σεβόμαστε και φυσικά να την κρίνουμε, όμως με ευπρέπεια και με τη σοβαρότητα και τη λογική που πηγάζει από την αδυναμία κρίσης επί αγνώστου θέματος. Ξέρει κανείς μας τη δικογραφία όλη; Έχει νομικές γνώσεις; Έχει παρακολουθήσει τη δικαστική διαδικασία; Τίποτα απ’ όλα αυτά. Πετάμε ένα “λαϊκό περί δικαίου αίσθημα” και νομίζουμε ότι ξοφλήσαμε. Πολύ χειρότερο βέβαια αν πίσω απ’ όλες αυτές τις αντιδράσεις κρύβονται πολιτικές σκοπιμότητες. Αυτό είναι όχι μόνο κακό αλλά και επικίνδυνο για τους θεσμούς.
Στην Αγγλία κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να το διανοηθεί κανείς. Οι θεσμοί είναι σταθεροί και αμετακίνητοι. Όπως μου είπε εύστοχα φίλος, «στην Αγγλία κύλησαν πολλά κομμένα κεφάλια στους δρόμους επί δύο αιώνες, για να θεμελιωθούν οι θεσμοί». Κεφάλια κυρίως πολιτικών και βασιλέων. Λοιπόν, τι το ψάχνεις; Είμαστε ακόμη στα σπάργανα εμπέδωσης θεσμών στη χώρα μας. Έχει δίκιο και επομένως, έχουμε να δούμε πολλά φαιδρά ακόμη.
