Η στάση μας απέναντι στη Ρωσία | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

tempo24

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ριζική ανατροπή του διεθνούς σκηνικού μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και την αναβίωση συνθηκών που είχαμε ξεχάσει, που ανάγονται στην εποχή του Ψυχρού πολέμου. Αυτές οι νέες καταστάσεις έφεραν στο προσκήνιο τις ελληνο-ρωσικές σχέσεις και ένα ευρύ πλέγμα παλαιών ιδεολογικών αντιλήψεων, θρησκευτικών προκαταλήψεων, υπόγειων προσπαθειών, αδιαφανών πρωτοβουλιών και σταθμίσεων ,μέσα σε αυτή την διελκυστίνδα των διεθνών συγκυριών.
Η χώρα μας από την πρώτη στιγμή βρέθηκε δίπλα στον ουκρανικό λαό έμπρακτα, σταθμίζοντας τα δεδομένα, όπως του γεγονότος της υπάρχουσας ελληνικής ομογένειας, το διεθνές δίκαιο, τις συμβατικές υποχρεώσεις μας ως μέλος του ΝΑΤΟ και την ΕΕ, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό ιδεώδες και κεκτημένο.

Είναι φανερό πως η ρωσική πλευρά δεν θα έβλεπε με καλό μάτι την ελληνική προσέγγιση, με αποτέλεσμα να έχουμε μία διπλωματική ρωσική αντεπίθεση εναντίον της πατρίδας μας. Αφορμή δόθηκε περαιτέρω με την αποστολή κάποιων κιβωτίων κατασχεμένων καλάσνικοφ προς τις ουκρανικές δυνάμεις μέσω Πολωνίας, τα οποία και δεν έχουν παραδοθεί ακόμη. Συμβολική καθαρά η κίνηση όμως έφτανε για να μας επιτεθούν οι Ρώσοι μέσω της εκπροσώπου τύπου.
Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι η πατρίδα μας πέρα από εθιμοτυπικές και ιστορικές αναδρομές- πάντα ανήκε στην Δύση με ότι συνεπάγεται αυτό ενώ η ρωσική πλευρά πάντα κρατούσε στάση ίσων αποστάσεων σε θέματα που αφορούσαν το Αιγαίο τα Βαλκάνια και την Πανλαβική πολιτική της, πάντα ανάλογα με τα συμφέροντα της.
Πέρα από την εσωτερική κατανάλωση του θέματος και τις όποιες ρητορείες αριστερές ή δεξιές, οφείλουμε έστω για μία φορά να αντιληφθούμε ότι η εξωτερική πολιτική στο μέτρο που αφορά τις σχέσεις μεταξύ των εθνών ή των κρατών, έχει σκοπό και ιδεώδες την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κάθε πλευράς . Και την δεδομένη στιγμή η χώρα μας βρίσκεται ανάμεσα σε εκείνες που λόγω της παράνομης εισβολής στην Ουκρανία απειλούνται οικονομικά και γεωπολιτικά κυρίως.

Μία ψύχραιμη επεξεργασμένη και ψυχρή αντιμετώπιση των εξελίξεων μας οδηγεί λοιπόν στο συμπέρασμα ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση στάθηκαν στο σωστό μέρος της ιστορίας. Με το να κρατούσαμε ουδέτερη στάση στους ρωσικούς χειρισμούς, θα ήταν σαν να δικαιολογούσαμε και την παράνομη εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο…

Η εθνική επιβίωση δεν είναι ποτέ δεδομένη και η κατάκτηση της είναι ένα διαρκές αγώνισμα… Γεγονός που πρέπει να το έχουμε όλοι κατά νου, ότι καμία πολιτική δεν προωθείται με συνθήματα, λιγότερο δε από όλες ,η εξωτερική. Κυρίως δε ότι η διεθνή ζωή δεν ξέφυγε δυστυχώς ποτέ -από την κατάσταση της αγριότητας, κάτι που το βιώνουμε σήμερα και μας το υπενθυμίζει ο πρόεδρος Πούτιν με τις πράξεις του.
Αναμενόμενη και “κατανοητή” η τοποθέτηση της κ. Ζαχάροβα λοιπόν κατά της χώρας μας, όχι όμως και να βρίσκει υπερασπιστές εδώ. Η κυρία εκπρόσωπος που μας έλεγε τόσον καιρό να της πούμε “ποτέ θα γίνει η εισβολή στην Ουκρανία για να προγραμματίσει τις διακοπές της” ξέρει να κάνει καλά τη δουλειά της και να προπαγανδίζει τις θέσεις που της υπαγορεύουν τα αφεντικά της, τα υπηρετεί εξαιρετικά, εμείς εδώ όμως το κάνουμε. Έχουμε περιθώρια να διαφωνούμε και σε αυτά, τα εξόφθαλμα κατά των συμφερόντων μας; Ευτυχώς η πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων τα αντιλαμβάνεται αυτά. Όμως υπάρχουν και εκείνοι, δυστυχώς σε όλους τους πολιτικούς χώρους που βρίσκουν την ευκαιρία να ξεστρατίζουν από την σωστή γραμμή. Επειδή οι καιροί που έρχονται και οι οικονομικές επιπτώσεις βαραίνουν το νου και θολώνουν τα μυαλά, ο χώρος για λαϊκισμούς και προϋπολογισμούς μεγαλώνει. Θέλει προσοχή λοιπόν επαγρύπνηση και κυρίως νηφαλιότητα και ιστορική μνήμη.