«Ο πλανήτης είναι ασφαλής» από τα χημικά της Συρίας

Τον κύκλο του κόσμου κάνει η είδηση ότι ολοκληρώθηκε τελικά στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου η καταστροφή των επικίνδυνων αποθεμάτων του συριακού χημικού οπλοστασίου. Τη σχετική ανακοίνωση εξέδωσε το αμερικανικό Πεντάγωνο, τονίζοντας μάλιστα το γεγονός ότι η διαδικασία ολοκληρώθηκε σε λιγότερες ημέρες από όσες είχαν αρχικά ανακοινωθεί. Η καταστροφή των 581 τόνων χημικών ουσιών για την παραγωγή του αερίου σαρίν και οι 19,8 τόνοι παραγώγων για το αποκαλούμενο αέριο της μουστάρδας πραγματοποιήθηκε στο ειδικά διαμορφωμένο πολεμικό σκάφος των ΗΠΑ, USS Cape Ray. Μάλιστα, ο Αμερικανός υπουργός Αμυνας Τσακ Χέιγκελ συνεχάρη τηλεφωνικά τον κυβερνήτη του πλοίου για τη «συμβολή του στην ασφάλεια του πλανήτη», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε.
Οι 1.300 τόνοι χημικών της Συρίας παραδόθηκαν στη διεθνή κοινότητα από το καθεστώς Άσαντ μετά τη συμφωνία του περασμένου Σεπτεμβρίου, με τη μεσολάβηση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας. Την επιχείρηση καταστροφής των χημικών του καθεστώτος Άσαντ επόπτευσε ο διεθνής Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων (OPCW).

Σε δεύτερη ανάγνωση
Όπως είναι φυσικό η όλη ιστορία έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο με τους επιστήμονες να εκφράζουν ανοιχτά τις αντιρρήσεις τους για το παράτολμο αυτό πείραμα. «Πρόκειται για μια υπόθεση ιδιαίτερα σκοτεινή», λέει στην Ημέρα ο Ομότιμος Καθηγητής Διαχείρισης Υδάτινων Πόρων και Διδάκτωρ Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων κ. Βαγγέλης Πισσίας. «Ηταν μια διαδικασία εξωφρενικά σύντομη, ένα θαύμα, όταν σε άλλες περιπτώσεις το διάστημα που απαιτείται για ανάλογη διεργασία αγγίζει τον ένα χρόνο», συμπληρώνει.
Ο κ. Πισσίας ανέπτυξε μια σειρά επιχειρημάτων που αμφισβητούν τόσο την εξέλιξη της διαδικασίας όσο και την ίδια την πραγματοποίησή της: Αρχικά αμφιβάλλει αν ένας πολιτικός όπως ο Ασαντ θα παρέδιδε ολόκληρο το χημικό του οπλοστάσιο, «όντας ηγέτης μιας χώρας στην καρδιά των ταραχών της Μέσης Ανατολής και ιδιαίτερα όταν γύρω του υπάρχουν χώρες όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος που επίσης διαθέτουν χημικά όπλα».
Ένα άλλο ερώτημα που θέτει είναι για ποιο λόγο μια καινοφανής μέθοδος καταστροφής να πραγματοποιηθεί σε μια τόσο ευαίσθητη, κλειστή θάλασσα όπως η Μεσόγειος.
Το ζήτημα που θέτει ο καθηγητής είναι ότι «η όλη διαδικασία αποτέλεσε περισσότερο μια προσπάθεια να κατοχυρώσουν οι ΗΠΑ το δικαίωμά τους να πραγματοποιούν τέτοιου είδους ασκήσεις όπου και όποτε θέλουν και όχι η καταστροφή καθαυτή».
Σύμμαχο σε αυτή την απροκάλυπτη απαίτηση είχαν μια ιδιαίτερα δεκτική κυβέρνηση «που δεν πρόβαλε καμία αντίσταση, χαρακτηριστικό δείγμα κράτους της Ανατολικής Μεσογείου, σε αντίθεση με την… αριστοκρατική, κοσμοπολίτικη Δυτική Μεσόγειο, με τα πανάκριβα θέρετρα, που απέκλεισε εξαρχής τη διαδικασία στα ύδατά της». Σύμμαχος εξάλλου αποδείχτηκαν και τα μεγάλα ΜΜΕ της χώρας που με την εκκωφαντική σιωπή τους στο θέμα στην ουσία κάλυψαν με περισσότερο σκοτάδι στην υπόθεση.
Ο κ. Πισσίας έκανε γνωστό πως με τη στήριξη του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου, η υπόθεση θα φτάσει τον επόμενο μήνα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και πως οι αντιδράσεις θα συνεχιστούν τόσο από την επιστημονική κοινότητα όσο και από τους ενεργούς πολίτες.