Η γη μας | Γράφει ο Καστρινός
photo: newmoney.gr
Η γη κάνει τον κύκλο τσης στροφή σαν να χορεύει,
στον ήλιο κύριο κι άρχοντα που τήνε διαφεντεύει.
Πάντα η μισή είναι στο φώς και η άλλη στο σκοτάδι,
πού ‘ναι … παλιά όπως λέγανε, σαν για να πας στον Άδη.
Έχει τ’ αστέρια όμως ψηλά κι ένα λαμπρό φεγγάρι,
μες τα βαθειά σκοτάδια τσης και αυτά έχουν τη χάρη.
Αλλά με το ξημέρωμα χάνουνται για πιο πέρα
και πόσα αφήνουν για να δει αυτή η καινούργια μέρα.
Αυτά πού βρώμια τρέχουνε και η νύχτα τα σκεπάζει,
γυρίζοντας ο ήλιος μας, το φώς τα ξεσκεπάζει.
Κι’ είναι πολλά που έρχονται και βλέπουμε τη μέρα,
σ’ αυτήν που λέμε ορφανή του σύμπαντος τη σφαίρα.
Ένας πλανήτης με ζωή μονίμως ταραγμένος,
γαλάζιος … που όμως βρίσκεται στο αίμα βουτηγμένος.
Αυτές είναι οι σκέψεις μου καθώς ψηλά κοιτάζω,
για την πορεία μας στη γη στιγμή δεν ησυχάζω.
Για το μικρό μου το νησί που τόσο αγαπάω,
θέλω πριν γίνει αβάσταχτο, το απόστημα να σπάω.
Θα το κρατήσω ζωντανό για να μην πάει στράφι,
θα κάθομαι στον ίσκιο του κι η πένα μου θα γράφει.
Μία κουκίδα ένα νησί σ’ ένα παγκόσμιο χάρτη,
πού ‘χει να κάμει με βοριά και κοινωνία σκάρτη.
Ο κόσμος όλος ξέφυγε και ‘γώ έχω τη χαρά μου,
αφιέρωμα είπαν μού ‘χουνε για πρώτη μου φορά μου.
Ποιος είμαι ‘γώ εσκέφτηκα τέτοια τιμή να έχω;
πατώ σκαλούνι Καστρινό εκεί, και λίγο εξέχω.
Σ’ αυτόν τον τόπο μας στη γη, σ’ αυτό το σημαδάκι,
για να κρατήσει στη βροχή παλεύω από παιδάκι.
Όμως έχω και διάκριση κι’ είναι τιμή για μένα,
γιατί έχω σκέψη και μυαλό βαθειά στα περασμένα.
Γίνονται σφαίρα όλα αυτά και ‘γώ μαζί γυρίζω
και όπως παίρνει τη στροφή ασπρίζω και μαυρίζω.
Γιγάντιος όγκος η ορφανή, ένα ουράνιο σώμα,
μία πονεμένη ύπαρξη και εγώ βαστάω ακόμα!!!
Η γη κάνει τον κύκλο τσης στροφή σαν να χορεύει,
στον ήλιο κύριο κι άρχοντα που τήνε διαφεντεύει.
Πάντα η μισή είναι στο φώς και η άλλη στο σκοτάδι,
πού ‘ναι … παλιά όπως λέγανε, σαν για να πας στον Άδη.
Έχει τ’ αστέρια όμως ψηλά κι ένα λαμπρό φεγγάρι,
μες τα βαθειά σκοτάδια τσης και αυτά έχουν τη χάρη.
Αλλά με το ξημέρωμα χάνουνται για πιο πέρα
και πόσα αφήνουν για να δει αυτή η καινούργια μέρα.
Αυτά πού βρώμια τρέχουνε και η νύχτα τα σκεπάζει,
γυρίζοντας ο ήλιος μας, το φώς τα ξεσκεπάζει.
Κι’ είναι πολλά που έρχονται και βλέπουμε τη μέρα,
σ’ αυτήν που λέμε ορφανή του σύμπαντος τη σφαίρα.
Ένας πλανήτης με ζωή μονίμως ταραγμένος,
γαλάζιος … που όμως βρίσκεται στο αίμα βουτηγμένος.
Αυτές είναι οι σκέψεις μου καθώς ψηλά κοιτάζω,
για την πορεία μας στη γη στιγμή δεν ησυχάζω.
Για το μικρό μου το νησί που τόσο αγαπάω,
θέλω πριν γίνει αβάσταχτο, το απόστημα να σπάω.
Θα το κρατήσω ζωντανό για να μην πάει στράφι,
θα κάθομαι στον ίσκιο του κι η πένα μου θα γράφει.
Μία κουκίδα ένα νησί σ’ ένα παγκόσμιο χάρτη,
πού ‘χει να κάμει με βοριά και κοινωνία σκάρτη.
Ο κόσμος όλος ξέφυγε και ‘γώ έχω τη χαρά μου,
αφιέρωμα είπαν μού ‘χουνε για πρώτη μου φορά μου.
Ποιος είμαι ‘γώ εσκέφτηκα τέτοια τιμή να έχω;
πατώ σκαλούνι Καστρινό εκεί, και λίγο εξέχω.
Σ’ αυτόν τον τόπο μας στη γη, σ’ αυτό το σημαδάκι,
για να κρατήσει στη βροχή παλεύω από παιδάκι.
Όμως έχω και διάκριση κι’ είναι τιμή για μένα,
γιατί έχω σκέψη και μυαλό βαθειά στα περασμένα.
Γίνονται σφαίρα όλα αυτά και ‘γώ μαζί γυρίζω
και όπως παίρνει τη στροφή ασπρίζω και μαυρίζω.
Γιγάντιος όγκος η ορφανή, ένα ουράνιο σώμα,
μία πονεμένη ύπαρξη και εγώ βαστάω ακόμα!!!
