Το πολιτικό παιχνίδι στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και του κόμματος Τσίπρα | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Πώς να μην είναι έτσι; Όταν η προεκλογική περίοδος έχει ξεκινήσει προ πολλού και οι διεργασίες σε νέα και παλιά κόμματα δεν σταματούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ των “εναπομεινάντων κομμένων” από το κόμμα Τσίπρα, προσπαθεί να βρει τον εκλογικό βηματισμό του, μακριά από τον πάλαι ποτέ Αρχηγό. Δεν θα είναι εύκολο το εγχείρημα, όμως καλύτερα έτσι για αυτούς που απέμειναν, με σφραγίδα, κόμμα, γραφεία και κρατική επιχορήγηση, παρά στο περιθώριο. Τώρα τι θα μαζέψουν, τι θα κόψουν από τον κ. Τσίπρα και πόσο θα αντέξουν θα το δείξει η ζωή. Πολλοί από αυτούς έχουν μάθει στις χαμηλές εκλογικές πτήσεις, ο Τσίπρας τους ανέβασε και δεν τους φαίνεται παράξενο όλο αυτό το εγχείρημα. Στη χειρότερη θέση είναι, αυτοί που έφυγαν και περιμένουν εναγωνίως το νεύμα του Αρχηγού για να ανέβουν στο άρμα της Συμπαράταξης. Τους σκέφτομαι ειλικρινά. Είναι το λιγότερο υποτιμητικό αυτό που τους συμβαίνει. Ο κ. Τσίπρας όμως δεν θέλει έναν ΣΥΡΙΖΑ 2, αλλά κάτι δικό του, που το παρουσιάζει και φρέσκο και απαλλαγμένο από τα βαρίδια που τον δυσκόλευαν.
Σίγουρα για κάποιους, η ελπίδα που έδωσε για εξουσία, τους έχει συναρπάσει. Όμως μην μας αδικούν όλοι αυτοί, εμάς που βλέπουμε ότι είναι τουλάχιστον αστείο, να λέει ένας πρώην πρωθυπουργός ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, ότι το κόμμα του εκείνος εκτόξευσε και έφερε στην κυβέρνηση, έχει τελειώσει και να παρουσιάζεται ως κάτι το φρέσκο και αμόλυντο. Αυτά μπορεί να λέγονται, να θεωρούνται εύληπτα από ορισμένους, αλλά δεν είμαστε υποχρεωμένοι όλοι να τα “καταπίνουμε αμάσητα”. Πέραν αυτού και οι “φρέσκοι και οι φρέσκες” που εμφανίζονται ως εκφραστές του νέου κόμματος, δεν αποφεύγουν ούτε τα λάθη, ούτε τις υπερβολές, ούτε τα αχρείαστα φάουλ. Αυτό για τον Νετανιάχου και το Δικαστήριο της Χάγης σε τι χρειαζόταν; Όπως και οι φορολογήσεις του μεγάλου πλούτου και τα περί ιδιωτικών πανεπιστημίων. Φάλτσα, μακριά από το πνεύμα του Αρχηγού. Αυτός ξεκίνησε και πολύ σωστά ως πρωθυπουργός τις σχέσεις με το Ισραήλ. Το τι έχει γίνει εκεί τα τελευταία χρόνια είναι και τραγικά και γνωστά, αλλά έχουν και δύο όψεις. Πάντως η στρατηγική μας σχέση με το Ισραήλ αυτή τη στιγμή και εμάς και τη Κύπρο μας συμφέρει. Τα υπόλοιπα ανύπαρκτα ως θέματα, γιατί ο Νετανιάχου δεν πρόκειται να έρθει στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, τι τα θέλουμε; Μόνο κακό κάνουν χωρίς ουσία. Το ίδιο και οι φορολογικές υπερβολές και οι αναχρονιστικές απόψεις για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Εκτός και αν προτάσσει το νέο κόμμα Τσίπρα, το μάζεμα όλου του αριστερού ακροατηρίου, και όχι τη νίκη στις εκλογές. Τουλάχιστον αυτή τη φορά.
