
photo: newsbeast

Με αφορμή λοιπόν αυτό το αποτέλεσμα των γερμανικών τοπικών εκλογών, άρχισαν πάλι οι γνωστές συζητήσεις. Πρέπει να ακούσουμε τους ψηφοφόρους ; Μπορεί να κάνει λάθος το 45% του εκλογικού σώματος; Δεν πρέπει να αλλάξουμε κάποια πράγματα; Ναι, πρέπει και να τους ακούσουμε, και να αλλάξουμε πράγματα, όχι όμως αρχές.
Το πολυτιμότερο που έχουμε το Δημοκρατικό πολίτευμα δεν επιδέχεται καμιά αμφισβήτηση . Όταν ένα εκλογικό σώμα, απογοητευμένο από διάφορα επιλέγει το χειρότερο τότε ναι μπορεί να έχει κάνει και λάθος, μάλλον είμαστε σίγουροι ότι έχει κάνει λάθος. Και η επιλογή του χειρότερου, μόνο προβλήματα δεν λύνει, αντιθέτως τα επιτείνει. Γιατί και οι λαοί κάνουν λάθη, πολλά – και πολλές φορές τραγικά και αυτοκαταστροφικά. Η ανάδειξη του Χίτλερ στην εξουσία είναι το πιο τρανό παράδειγμα. Και ακριβώς εξαιτίας αυτού, είμαστε ακόμα πιο προβληματισμένοι στην περίπτωση της Γερμανίας. Επειδή έχει ξαναγίνει, προκαλώντας τον χειρότερο εφιάλτη στην ιστορία. Μερικοί προσπαθούν, στον δημόσιο διάλογο, να απαλλάξουν κόμματα όπως το AfD από το στίγμα του ακροδεξιού. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων δεν μπορεί να είναι φασίστες, λένε. Μπορεί και να μην είναι. Οι απόψεις όμως που εκφράζονται, καλυμμένες ή μη, οι ναζιστικοί χαιρετισμοί, η ρητορική και τα προγράμματα είναι…
Στις εκλογές αυτές, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: είτε κάποιοι εκλογείς δρουν αφελώς, μη γνωρίζοντας και ελπίζοντας στο καλύτερο, οπότε το αδίκημα τους είναι η άγνοια και η ευκολία της λύσης του λαϊκισμού. Είτε κάποιοι άλλοι ενσυνείδητα επιλέγουν το επικίνδυνα χειρότερο, γιατί αντιδρούν σαν το μικρό παιδί που του πήραν το παιχνίδι – και αυτοί είναι ακόμα πιο ανώριμοι και αυτοκαταστροφικοί. Δυστυχώς, μαζί με την αυτοκαταστροφή τους, έρχεται πολλές φορές και η καταστροφή άλλων λαών με τη μίμηση και τη διάχυση τέτοιων αντιλήψεων. Προσπαθούν δε με διάφορα μέσα, κυρίως το διαδίκτυο και τα fake news, να φοβίζουν τους μετριοπαθείς οπαδούς της δημοκρατίας. Παίρνουν την εκδίκηση τους για την περιθωριοποίησή τους, για την απομόνωση και την αποδοκιμασία που έχουν υποστεί, λόγω των απάνθρωπων ή χαμηλής νοημοσύνης ιδεών τους. Ακριβώς όπως ένας Τραμπ(ικός).
Μόνο που το μέλλον της ανθρωπότητας δεν μπορεί να καθορίζεται από τα συμπλέγματα αυτών που δεν θέλουν την πρόοδο. Και πρόοδος είναι μόνον η δημοκρατία με τους θεσμούς της. Και ας είμαστε σε μια καμπή της ιστορίας. Όχι λοιπόν, το κρατίδιο της (Ανατολικής) Γερμανίας δεν δείχνει τον δρόμο. Ούτε η Γαλλία, με τη Λεπέν, ούτε η Βρετανία με το Brexit και τον Φάρατζ, ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες με τον Τραμπ. Οι κλυδωνισμοί στη δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία, που πλήττεται βάναυσα από εξωτερικούς εχθρούς (βλέπε Ρωσία, Κίνα, Ιράν και λοιπές αντιδημοκρατικές δυνάμεις) είτε από εσωτερικούς εχθρούς (τις γνωστές μαριονέτες τους), δεν μπορεί να λογίζονται δεδομένα ως μόνιμα φθαρμένη, χωρίς επιστροφή. Δεν τελείωσε μια εποχή, επειδή το θέλουν όσοι επιθυμούν να κόψουν τα πόδια της δημοκρατίας. Το μοναδικό αποδεκτό πολίτευμα στον κόσμο οφείλει να αντιδράσει, απέναντι στους εχθρούς του. Και να μη δείξει καμία ανοχή σε αυτούς που δεν δείχνουν ανοχή – και επωφελούνται από τις αδυναμίες και τα μοναδικά προνόμια που τους παρέχονται, για να το βλάψουν. Τα άκρα είναι παντού στον κόσμο εχθροί της δημοκρατίας (απλώς δεν το παραδέχονται ποτέ ή δεν θέλουν να τους χαρακτηρίζεις άκρα ). Και γι’ αυτό οι ακροδεξιοί στη Σαξονία ετοιμάζονται να συγκυβερνήσουν με το επίσης φιλορωσικό κόμμα, της πρώην “αριστερής” Σάρα Βάγκενκνεχτ.
Δυστυχώς τέτοιες αντιλήψεις έχουν περάσει και στο δικό μας εκλογικό σώμα. Λαϊκιστές, ψεκασμένοι, καθοδηγούμενοι από ξένα κέντρα, χρηματοδοτούμενα ενδεχομένως από αυτά, άνθρωποι με αντιλήψεις που δεν στηρίζονται σε καμία πραγματικότητα αλλά σε φανταστικούς κόσμους, χρησιμοποιούν κυρίως το διαδίκτυο, για να διασώσουν ψέματα και παραλογισμούς, εκμεταλλευόμενοι την αγανάκτηση τον πόνο ή και την ανθρώπινη αφέλεια και κακία. Δεν είναι το ποσοστό πλέον μικρό και αμελητέο, ούτε μόνο στην άκρα δεξιά αλλά σε πολλά σημεία και επίπεδα της πολιτικής. Το είδαμε να παρασύρεται με ευκολία σε διαφορές στιγμές, από ψέματα διαδόσεις και χειραγωγήσεις. Έχουμε υποχρέωση να αντιδράσουμε, να απαιτήσουμε να διορθωθούν αδικίες και τα κακώς κείμενα, αλλά προς Θεού, να μη χαθεί το πολυτιμότερο, το Δημοκρατικό μας πολίτευμα, από την αφέλεια και την αυτοκαταστροφική μανία ορισμένων.