Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Αυτή η σύναξη των ηγετών έχει ιδιαίτερη σημασία για την Τουρκία και τον Τούρκο Πρόεδρο. Πέρασε από πολλά “κύματα ” λόγω των πολέμων στην περιοχή και ορισμένες φορές κινδύνευσε και να αναβληθεί. Δεν είναι μια περίοδος ιδανικών σχέσεων των Ευρωπαίων ηγετών και του Αμερικανού Προέδρου. Από την αρχή της θητείας του, έθεσε θέματα υπαρξιακά για την Ατλαντική Συμμαχία και ταρακούνησε τα μέλη της. Συγκρούστηκε μαζί τους για τις αμυντικές δαπάνες, ίσως το μόνο που είχε δίκιο, ότι η Αμερική δεν μπορεί μα επωμίζεται το μεγαλύτερο βάρος και οι υπόλοιποι τα ψίχουλα. Κινήθηκε αυτόνομα και χωρίς συνεννόηση με κανέναν στο Ουκρανικό μιλώντας απευθείας με τον Πούτιν, χωρίς όμως να έχει τελειώσει τον πόλεμο. Άνοιξε θέμα Γροιλανδίας, περιοχής που ανήκει γεωγραφικά στη Δανία, χώρα του ΝΑΤΟ. Συνεχώς απειλεί για μείωση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη. Στη Γάζα και γενικά στη Μέση Ανατολή κινήθηκε σαν να μην υπάρχουν σύμμαχοι , σε συνεννόηση μόνο με το Ισραήλ.
Ήρθε δε ο πόλεμος με το Ιράν για να καταφανεί η τεράστια διάσταση απόψεων και το ρήγμα που υπάρχει εντός της Συμμαχίας.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος επανειλημμένα δήλωσε ότι δεν έχει ανάγκη κανέναν σε αυτόν τον πόλεμο, αφού οι περισσότεροι Ευρωπαίοι “σφύριζαν αδιάφορα” ή αρνήθηκαν εμφατικά την συμμετοχή και παροχή βοήθειας, έστω διευκολύνσεων. Σχέσεις που είχαν χτιστεί μεταξύ Τραμπ και Ευρωπαίων ηγετών, όπως της Ιταλίδας Μελάνι, πετάχτηκαν στο καλάθι. Οι σχέσεις με το Ηνωμένο Βασίλειο που δεν είχαν ποτέ διαταραχθεί δοκιμάστηκαν, να μην πω τι έγινε και πού έφτασαν με την Ισπανία . Σε αυτό λοιπόν το κακό κλίμα καλά συνέρχεται η Σύνοδος της Άγκυρας. Βέβαια η Τουρκία σε όλα αυτά το παίζει και με τις δύο πλευρές, δεν ξεχνάει τους ανιστόρητους ξεπερασμένους μεγαλοϊδεατισμούς της ,ως διαδόχου της Οθωμανικής εποχής και αποτελεί βασικό εχθρό τον Ισραήλ και του Νετανιάχου προσωπικά . Όλα αυτά όμως ο Πρόεδρος Τραμπ τα συγχωράει ή τα παραβλέπει, μπροστά σε οικονομικά συμφέροντα ή αναλογιζόμενος το μέγεθος και τη στρατηγική θέση της Τουρκίας.
Το ίδιο και πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι των Βρυξελλών, που αδιαφορούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις απειλές της Τουρκίας σε ψείρες της Ευρώπης. Βέβαια η κατάσταση είναι ρευστή και δύσκολη. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το τέλος του πολέμου στον κόλπο και στην Ουκρανία, ούτε το τι θα γίνει την επόμενη ημέρα. Η Τουρκία αναζητεί λύση στον αεροπορικό εξοπλισμό της . Βλέπει την παρουσία Τραμπ στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ως σημαντικότερη από την ίδια τη Σύνοδο, γιατί προσμένει δώρα όπως της έχουν υποσχεθεί. Βεβαίως τα εμπόδια του Κογκρέσο δεν έχουν αρθεί και επομένως κάποιοι κινητήρες που θα της δοθούν,λ ύνουν προβλήματα, δεν την καθιστούν αεροπορικά ισχυρή. Επίσης όσο απειλεί το Ισραήλ είναι αδύνατον να βρει συμμάχους στις ΗΠΑ και ο Πρόεδρος Τραμπ θα δυσκολεύεται να “εξυπηρετήσει” το φίλο του Τούρκο Πρόεδρο. Εκτός και αν βρει τον τρόπο να αποκαταστήσει τις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ. Δύσκολο όμως για αυτό θα κλονίζει το αφήγημα της Τουρκίας σαν “προστάτιδας” εκατομμυρίων μουσουλμάνων που θεωρεί ότι τους τελευταίους έχει υπό την “ομπρέλα του” . Εκείνο που φοβίζει επίσης την Τουρκία είναι, μήπως οι κακές σχέσεις εντός του ΝΑΤΟ δώσουν υπόσταση στον παραμερισμό του και την δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Συνεργασίας. Αυτό την ενοχλεί γιατί θα ήθελε πολύ να συμμετέχει, όπως θα το ήθελαν και αρκετοί Ευρωπαίοι, όμως αυτό περνάει μέσα από την Κύπρο και την Ελλάδα, επομένως και εδώ η Τουρκία πρέπει να αλλάξει στάση αν θέλει να έχει θέση. Εμείς πρέπει να είμαστε μπροστά σε όλες αυτές τις προκλήσεις ψύχραιμοι σταθεροί και ενωμένοι, διατηρώντας τις σχέσεις μας με την Ευρώπη τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στο καλύτερα δυνατό επίπεδο και να θέτουμε τις δικές μας δίκαιες θέσεις παντού. Τουλάχιστον στην Ευρώπη δεν μπορούν κάποιοι κανόνες να παρακαμφθούν.
