Οι νέες ισορροπίες στον κόσμο | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Από τους τέσσερις στόχους της στρατιωτικής επιχείρησης δεν έχει επιτευχθεί ολοκληρωτικά κανένας. Ούτε η αλλαγή καθεστώτος επετεύχθη, ούτε το πυρηνικό πρόγραμμα κατεστράφη, ούτε οι βαλλιστικοί πύραυλοι σταμάτησαν να απειλούν το Ισραήλ και όλη την περιοχή του κόλπου, ούτε τα στενά του Ορμούζ ελευθερώθηκαν. Οι αβεβαιότητες δε που περιβάλλουν τις επικείμενες συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα, μετά την υπογραφή του “μνημονίου κατανόησης” περιβάλλονται από την απογοήτευση του Ισραήλ έναντι αυτής της συμφωνίας, καθώς και το μέτωπο του Λιβάνου, δεν έχει κλείσει, ενώ παράλληλα το καθεστώς διέλευσης στα Στενά του Ορμούζ που ορίζεται από το Δίκαιο της Θάλασσας δεν αφήνει κανένα περιθώριο ούτε για διόδια, ούτε για χρεώσεις, φόρους ή οτιδήποτε συγκαλυμμένη πληρωμή, φαίνεται να μπαίνει σε φάση επιβολής ενός λεγόμενου ‘τέλους διευκόλυνσης διέλευσης ‘. Όσο για την επομένη της υπογραφής της ενδιάμεσης συμφωνίας, διακρίνει κανείς και τις δύο πλευρές να στέκονται με το “δάχτυλο στη σκανδάλη” . Η πλήρης αβεβαιότητα επομένως. Όπως δηλώνουν έγκυροι γνώστες των καταστάσεων αυτών, ποτέ δεν πρόκειται να επανέλθει στην πρωτέρα κατάσταση η διέλευση των στενών του Ορμούζ και μια στοιχειώδης αποκατάσταση των ροών πετρελαίου θα απαιτήσει τουλάχιστον τέσσερις μήνες. Γι αυτό και ετοιμάζονται διάφορα σχέδια εναλλακτικά της μεταφοράς του πετρελαίου,που θα παρακάμπτουν τα στενά και τις θαλάσσιες διαδρομές, δηλαδή προκρίνεται η μεταφορά από την ξηρά μέσω αγωγών. Αυτό αλλάζει κατά πολύ την γεωστρατηγική της περιοχή μας.
Πώς εξέρχονται λοιπόν από τη σύγκρουση Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν; Η απάντηση μετά την παραπάνω ανάλυση είναι ότι: Μία στρατιωτική νίκη δεν καταλήγει απαραιτήτως σε πολιτική επιτυχία.
Αυτό συνέβη στην προκειμένη περίπτωση. Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέτριψαν στρατιωτικά το Ιράν, το οποίο όμως κατορθώνει να βγει πιο ισχυρό στο πεδίο της διαπραγμάτευσης.
Σε πολιτικό επίπεδο, τι σηματοδοτεί όλο αυτό και για τον Πρόεδρο Τραμπ;
Αυτό είναι το ερώτημα στο οποίο θα πρέπει να απαντήσει το επόμενο χρονικό διάστημα κι είναι κάτι που τον πιέζει πολιτικά αυτή την ώρα. Άνοιξε τους Ασκούς του Αιόλου και έθεσε όλη την ανθρωπότητα σε κίνδυνο και σε οικονομική αστάθεια και πίεση. Η Ευρώπη πληρώνει αρκετά μεγάλο τίμημα. Ας αντλήσει διδάγματα , ας αποφασίσει να σταθεί στα δικά της πόδια, να χαράξει τη δική της πολιτική και ας απογαλακτιστεί από όσα συνήθισε να θεωρεί δεδομένα ως παρακολούθημα της Αμερικής. Πολύ φοβάμαι ότι όλο αυτό δεν θα διαρκέσει μόνο όσο ο κ . Τραμπ είναι Πρόεδρος. Τα πράγματα δεν γυρίζουν πίσω. Χρειάζεται και εμείς να σταματήσουμε να βλέπουμε φαντάσματα που δεν υπάρχουν πλέον. Όπως η Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ σαν ενιαίους εχθρούς. Αυτά όποιος τα βλέπει με τα μάτια της περασμένης πενταετίας, είναι κακά πληροφορημένος και “ντεμοντέ”.
