Μια επικίνδυνη διαμάχη με αβέβαιο τέλος | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Βλέπετε η εξόντωση, σχεδόν όλης της ηγεσίας πρώτης γραμμής του Ιράν, έχει φέρει στην επιφάνεια στελέχη και παράγοντες που δεν ελέγχονται υποχρεωτικά από μια κεντρική εξουσία, και λειτουργούν και αυτόνομα, κυρίως δεν έχουν επίγνωση κινδύνων και ευελιξία πολιτικών διπλωματικών ελιγμών.
Κυριαρχεί ο φανατισμός, το μίσος, η εκδίκηση, αλλά και η προσωπική επιβίωση, μέσω της επικράτησης ή της θυσίας μέχρι θανάτου. Άλλωστε με αυτές τις αρχές και δοξασίες γαλουχήθηκαν και αναρτήθηκαν στην εξουσία. Θα έλεγα ότι έχουμε μπλέξει και δυστυχώς αυτοί που ξεκίνησαν τη συγκεκριμένη στιγμή αυτή την επιχείρηση, έπρεπε αυτά να τα είχαν προβλέψει. Βέβαια αποδεικνύεται το πόσο επικίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη είχε καταστεί το καθεστώς των Μουλάδων του Ιράν. Ένα καθεστώς που μισούσε τον φυσικό τρόπο ζωής, που οργάνωνε τα πάντα με στόχο να πλήξει παντού. Που έκανε εξαγωγή τρομοκρατίας δι’ αντιπροσώπων, Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι και πολλών άλλων μικρότερων οργανώσεων διεσπαρμένων σε όλο τον κόσμο, με στόχο να πλήξει τον τρόπο ζωής μας. Που ακόμη και σήμερα, σοβαρά λαβωμένο απειλεί και αποτελεί κίνδυνο, γιατί έχει εκπαιδεύσει ανθρώπους έτοιμους να πεθάνουν σπέρνοντας θάνατο. Οι Ευρωπαίοι αυτά δεν τα αντιλαμβανόμαστε βέβαια ή μάλλον βολευόμαστε να βγάλουν άλλοι “τα κάστανα από τη φωτιά”.
Το Ισραήλ σίγουρα τραβάει επικίνδυνα το σχοινί και αυτό μπορεί να σπάσει, πολύ πιθανόν να έχει παρασύρει και τον Πρόεδρο Τραμπ σε μια πολεμική μέγγενη από την οποία δύσκολα τώρα μπορεί να ξεφύγει, αν και το θέλει, γιατί τον βλάπτει στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Ο κόσμος είναι διχασμένος και σίγουρα στην Ευρώπη ανέτοιμος για πόλεμο και θυσίες, ακόμη και οι οικονομικές συνέπειες δημιουργούν αναταράξεις, ούτε να σκεφτεί κανείς πολεμικές επιπτώσεις. Όμως δεν γίνεται, τελικά μια ζωή να είμαστε εφησυχασμένοι και απροετοίμαστοι. Κάποτε πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν είμαστε μόνοι, δεν είμαστε περιζήτητοι και επιθυμητοί απ’ όλους. Είχαμε και έχουμε και εχθρούς και αντιπάλους και ηγέτες που επιθυμούν την επιβολή των δικών τους ιδεών και του τρόπου ζωής τους. Δεν είναι η πρώτη φορά στους αιώνες που συμβαίνει αυτό, έχει συμβεί πολλές φορές. Ίσως και εμείς κάποιες φορές να το επιδιώξαμε, δεν είμαστε και άμοιροι ευθυνών. Τώρα όμως επιβάλλεται να προετοιμαστούμε για την άμυνα της Ευρώπης, για την άμυνα του πολιτισμού μας. Δεν θέλουμε να κυριεύσουμε κανέναν λαό και αν θέλουν να αλλάξουν τον τρόπο ζωής τους είναι δικό τους πρωταρχικό μέλημα. Ίσως όταν οι Μουλάδες σκότωναν δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές να έπρεπε τότε να είμαστε περισσότερο ενεργοί στο πλευρό των εξεγερμένων. Όμως όπως δεν θα παρέμβουμε στα δικά τους, δεν θέλουμε ούτε τις δικές τους απειλές, ούτε τις δικές τους εξαγωγές τρομοκρατίας δι’ αντιπροσώπων, ούτε τη δική τους παρέμβαση στον τρόπο ζωής μας. Σε αυτό πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι και απόλυτοι. Ο καθένας τον τρόπο ζωής του και τις συνήθειες του δεν τις διαπραγματεύεται. Όποιος μας σέβεται, τον σεβόμαστε, όποιος όχι, ας κρατήσει για τον εαυτό του τις ιδέες του, δεν γίνεται να του επιτρέψουμε να μας αλλάξει και μάλιστα δια της βίας.
