Χωρίς προσανατολισμό ο πόλεμος, σε δυσκολίες η Ευρώπη | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Το βασικό πρόβλημα αυτού του πολέμου είναι ότι ξεκίνησε χωρίς σταθερές επιδιώξεις ή μάλλον με διαφορετικές επιδιώξεις από τις δύο δυνάμεις που χτυπούν το Ιράν. Τουλάχιστον οι ΗΠΑ, δηλαδή ο Πρόεδρος Τραμπ, δείχνει να μην έχει σαφή στόχο και να μεταβάλλει άποψη συνεχώς. Αυτό οδηγεί και σε συμπεράσματα, ότι υπάρχει διάσταση απόψεων και στόχων με το Ισραήλ πλέον. Το Ισραήλ ενδιαφέρεται κυρίως για την μεγαλύτερη αποδυνάμωση του Ιράν, ώστε να μην μπορεί για χρόνια να “σηκώσει κεφάλι” και να αποτελεί κίνδυνο.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος ψάχνει αφορμή απεγκλωβισμού μέσω μίας εμφάνισης παρουσίασης νίκης στο Αμερικανικό κοινό, είτε με αλλαγή ηγεσίας, αρχικός στόχος, φιλικής ηγεσίας χωρίς ανατροπές επιθυμητός στόχος, κάτι εντυπωσιακό στα στενά του Ορμούζ που θα του δίνουν το δικαίωμα να πανηγυρίσει, ο πιο πρόσφατος στόχος. Θα ήθελε πολύ, αυτή η προσπάθεια στα στενά να λάβει χαρακτήρα μεγάλης στρατιωτικής κινητοποίησης και άλλων κρατών, όμως του γύρισαν οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι, την πλάτη, τον αγνόησαν και έχει γίνει έξω φρενών. Τα βάζει με τους Ευρωπαίους και το ΝΑΤΟ, με τους παραδοσιακούς συμμάχους τους Βρετανούς, τους Αυστραλούς τους Ιαπωνέζους, ακύρωσε και το ταξίδι στην Κίνα. Σίγουρα θα προσπαθήσει να κάνει κάτι εντυπωσιακό με τις Αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή, κάτι για να δικαιολογήσει τις ενέργειες του και να τις παρουσιάσει ως επιτυχία. Αυτή η εμμονή του έχει παρενέργειες πολιτικές και κυρίως οικονομικές, πρωτίστως στην Ευρώπη. Έχει φέρει σε δύσκολη θέση τις Ευρωπαϊκές χώρες. Αρνούνται την εμπλοκή και δέχονται τις επιπλήξεις του προέδρου και τις απειλές κατά του ΝΑΤΟ. Επίσης υφιστάμεθα τις οικονομικές πιέσεις σε καύσιμα, πληθωρισμό και γενικά στην οικονομική ζωή.
Ακόμη και το Ουκρανικό έχει μείνει στάσιμο, σχεδόν ακίνητο με τον Πρόεδρο Τραμπ να απειλεί με πλήρη απόσυρση και κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες να πιέζουν για ανοίγματα στη Ρωσία. Εκεί που η Ευρώπη είχε μπει τελικά και μέσα από δυσκολίες σε ράγες χειραφέτησης της αμυντικής της ισχύς, ο πόλεμος του κόλπου, βάζει νέες προκλήσεις και πιεστικά χρονοδιαγράμματα. Είναι ώρα όλα αυτά να τρέξουν και να ληφθούν αποφάσεις, όμως ούτε η ομοφωνία υπάρχει, ούτε η κουλτούρα των μεγάλων αποφάσεων, ούτε οι κοινωνίες είναι έτοιμες. Αντίθετα σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν εκλογικές αναμετρήσεις το επόμενο χρονικό διάστημα, που επηρεάζουν τις αποφάσεις των ηγετών. Σε δύσκολο σταυροδρόμι όλοι. Οι εφησυχασμοί και οι ” δύο βάρκες” κάπου τελειώνουν και απαιτούνται γενναία μέτρα.
