Δύσκολη η “ισορροπία σε δύο βάρκες” | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Οι Αμερικανοί ζήτησαν τη βοήθεια των χωρών που έχουν ανάγκη την ασφαλή διέλευση, αλλά κανένας δεν ανταποκρίθηκε, με συνέπεια να πρέπει οι ΗΠΑ να σηκώσουν μόνες τους το βάρος της διασφάλισης του ανοικτού διάπλου. Τώρα πώς θα επιτευχθεί αυτό και ποιο θα είναι το κόστος θα φανεί τις επόμενες ημέρες. Πάντως καταφθάνουν και χερσαίες αμερικανικές δυνάμεις Αυτή η εξέλιξη είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει τις σχέσεις Αμερικής – Ευρώπης στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Ο Πρόεδρος Τραμπ το είπε ευθέως. “Μας έχει στοιχειώσει η συντήρηση δυνάμεων για την προστασία άλλων οι οποίοι όταν τις χρειαζόμαστε δεν είναι παρόντες”. Η αλήθεια είναι, ότι δεν ζητούσε να μπούμε στον πόλεμο, απλά να προστατεύσουμε τα πλοία μας και την τροφοδοσία μας από καύσιμα και άλλα χρήσιμα υλικά.
Αυτό εμείς σαν Ευρώπη το αρνηθήκαμε. Θέλουμε ειρήνη όπως όλοι, φτηνό πετρέλαιο, ανοιχτά τα στενά και ελεύθερη διέλευση των εμπορικών πλοίων, χωρίς να βάζουμε πλάτη, περιμένουμε από τους άλλους να αναλάβουν τον κίνδυνο και τις θυσίες και εμείς να απολαύσουμε τα ωφελήματα. Αφελής, λοιπόν, δεν είναι ο Πρόεδρος Τραμπ, απλά είναι “στρυμωγμένος” από τις επιλογές του, πιέζεται και μας τα φωνάζει. Η μόνη δικαιολογία που μας μένει είναι, ότι εμείς δεν φταίμε για τον πόλεμο, κανείς δεν μας ρώτησε και επομένως δε παίρνουμε το ρίσκο να εμπλακούμε. Όπως το δει κανείς και όπως τον βολεύει. Όμως το να πατάς σε “δύο βάρκες” και την Ευρωπαϊκή και την Αμερικανική, είναι βολικό μεν αλλά δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να ισχύσει για πολύ ακόμη.
Εμείς σαν χώρα, κοντά στη φωτιά του πολέμου και με δικά μας ανοιχτά μέτωπα, έχουμε ορθά επιλέξει αυτή την διπλή τακτική. Αυτό όμως δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να διαρκέσει και να μην κληθούμε να διαλέξουμε κάποια στιγμή στρατόπεδο. Τα συμφέροντα μας είναι σίγουρα με την Ευρώπη και την ουδέτερη στάση, όμως πλοία μας έχουν εγκλωβιστεί στα στενά. Επίσης και οι οικονομικές συνέπειες του αποκλεισμού πιέζουν, όπως και οι συμμαχίες και οι προοπτικές διεθνών σχέσεων συμμαχιών και συμφωνιών δοκιμάζονται. Αργά ή γρήγορα, αν η εμπόλεμη κατάσταση συντηρηθεί θα κληθούμε να διαλέξουμε στρατόπεδο. Η Ευρώπη δυστυχώς, για μια ακόμη φορά διαλέγει τον εύκολο δρόμο, αλλά και τον επικίνδυνο δρόμο της διάσπασης και της περιθωριοποίησης.
