Η εξέγερση στο Ιράν | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Όταν ένας Ιρανός αντιφρονούντας, ο οποίος έχει φύγει από την πατρίδα του και έχει έρθει στην Ελλάδα ως πολιτικός πρόσφυγας, ανεβάζει συχνά εικόνες, βίντεο και πληροφορίες για όσα συμβαίνουν στην Τεχεράνη και αλλού, ο ίδιος έχει πει ότι έφυγε επειδή κινδύνευε η ζωή του, ενώ δεν έχει πάρει ποτέ θέση υπέρ κάποιας αμερικανικής ή άλλης παρέμβασης. Αυτό που στηρίζει είναι ο εξεγερμένος λαός του. Τον έχουν βγάλει «πράκτορα» της Μοσάντ και της CIA, «προδότη», «εγκάθετο», κ.λπ. Όχι οι μουλάδες, αλλά διάφοροι σχολιαστές στα καθ’ ημάς.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν μπερδευτεί κάπου ανάμεσα στην πεποίθηση πως οτιδήποτε “αντί αμερικανικό” είναι καλό… Οι ίδιοι που τις τελευταίες ημέρες υποστηρίζουν μετ’ επιτάσεως ότι η εξέγερση στο Ιράν είναι υποκινούμενη από ξένα κέντρα που θέλουν να πέσει, να ανατρέψουν αυτό το καθεστώς για να έρθει ο γιος του Σάχη. Είναι, δηλαδή, τόσο προδότες οι Ιρανοί, που τους έχει κάνει όλους μαριονέτες η Μοσάντ. Εννοείται ότι η κάθε Μοσάντ κάνει τη δουλειά της. Πώς όμως θα ξεσηκώσεις έναν ολόκληρο λαό, εάν δεν υπάρχει το υπόβαθρο της αγανάκτησης και της εξαθλίωσης; Αυτό το δημιούργησαν οι αμερικανικές κυρώσεις, είναι η απάντηση. Οι αμερικανικές κυρώσεις επέτειναν το πρόβλημα είναι αληθές, αλλά δεν επέβαλαν καμία μαντίλα, καμία οικονομική ενίσχυση σε ομάδες-δορυφόρους, κανένα πυρηνικό πρόγραμμα και κυρίως κανέναν αυταρχισμό και καμία διαφθορά. Να κουβεντιάσουμε για τις κυρώσεις βεβαίως, αλλά όχι κουκουλώνοντας όλα τα άλλα που συμβαίνουν στο Ιράν εδώ και δεκαετίες, με εκτελέσεις, καταπίεση και θρησκευτικό φανατισμό, που εξάγεται κιόλας δι’ αντιπροσώπων σε όλο τον κόσμο, Χαμάς – Χεζμπολάχ-Χούθι και άλλοι. Ξαφνικά το καθεστώς του Ιράν είναι πάρα πολύ ελεύθερο, οι γυναίκες σε αυτό δεν καταπιέζονται και, τελικά, αν καταπιέζονται και λίγο δεν πειράζει μωρέ, δες τι γίνεται και σε μας εδώ στη Δύση. Ας καταπιέζονται για χάρη του παγκόσμιου αντί καπιταλισμού. Για μας έτσι κι αλλιώς δεν έχει κόστος, από τον καναπέ μας τα λέμε όλα αυτά.
Χωρίς να μας κυνηγάει κανείς να βάλουμε μαντίλα. Η σκληρή επιβολή βαφτίζεται, λοιπόν, “πολιτισμική παράδοση” , άλλο αν, ειδικά στο Ιράν, το σιιτικό σκληροπυρηνικό Ισλάμ δεν έχει καμία σχέση με την μουσουλμανική παράδοσή. Η καταπίεση των γυναικών βαφτίζεται ελευθερία επιλογής και η αιματηρή καταστολή από τους φρουρούς της επανάστασης βαφτίζεται “ηθική αστυνομική καταστολή” . Προκειμένου, δε, να υποστηριχθούν όλα αυτά, επιχειρείται και μια κανονικοποίηση της θεοκρατίας ως τρόπου διακυβέρνησης. Το οποίο δεν έχει κανένα προοδευτικό πρόσημο, από όπου κι αν το πιάσει κανείς. Δεν γίνεται να παλεύεις για να απαλλαγεί το ελληνικό κράτος από τη σύνδεση με την Εκκλησία και ταυτόχρονα να υποστηρίζεις ότι δεν πειράζει να κυβερνάνε μια χώρα κάτι απίθανοι τύποι με το νόμο τη Σαρία. Είναι αντιφατικά το λιγότερο όλα αυτά. Είναι ιδεολογική παραφροσύνη.
Τα κοινωνικά δικαιώματα δεν είναι ούτε γραμμική διεκδίκηση ούτε αγώνας δρόμου με σημείο τερματισμού. Είναι ένας διαρκής αγώνας. Είναι εντυπωσιακό, όμως, ότι σε κάθε πισωγύρισμα που συμβαίνει στις δικές μας κοινωνίες, κάποιοι που δηλώνουν προοδευτικοί λουφάζουν και δικαιολογούν με μεγάλη ευκολία τα αδικαιολόγητα. Αξιολογούνται όλα αυτά, βέβαια στη πάλη κατά του ιμπεριαλισμού. Προέχει αυτό έναντι όλων των άλλων όπως θέλουν να πιστεύουν. Να την κάνεις την πάλη εναντίον του ιμπεριαλισμού, καμία αντίρρηση, ζεις εξάλλου, σε αυτήν την “κακιά” Δύση που σε πολύ μεγάλο βαθμό σου το επιτρέπει. Ήθελα να ξέρω θα μπορούσαν όλοι αυτοί να ζήσουν, έστω και μια μέρα στην Τεχεράνη των Μουλάδων; Ας αφήσουμε λοιπόν ήσυχο το λαό της Περσίας να αποφασίσει για την τύχη του, δεν χρειάζεται τη γνώμη μας από τον καναπέ μας. Στο τέλος με αυτές τις “παλαβές” θέσεις, θα δικαιώνονται στα μάτια πολλών, οι υπερβολές και τα “δίκαια των ισχυρών” που εφεύρε ο Πρόεδρος Τραμπ.
