Μία ειρήνη με αβέβαιο αύριο | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Είναι όπως το βλέπει η κάθε πλευρά, τρομοκράτες για τη μία πλευρά,ήρωες και μάρτυρες για την άλλη. Βέβαια τα θύματα της ομηρείας, όπως και να το δεις, νεκρούς ή ζωντανούς, είναι θύματα μιας τραγωδίας που βασανίζει μια ολόκληρη περιοχή για πάνω από 80 χρόνια, όμως ειναι θύματα και όχι μαχητές ή τρομοκράτες,όπως θέλει να τους χαρακτηρίζει η κάθε πλευρά. Αδικούν επομένως τον εαυτό τους κατά την επιεικέστερη έκφραση, όσοι διαδήλωναν τα δύο αυτά χρόνια υπέρ των δικαίων των Παλαιστινίων αγνοώντας τους ευρισκομένους σε ομηρία, προσπερνώντας τις αγριότητες της Χαμάς. Ας αναμετρηθούν τώρα με την προοδευτική συνείδηση τους κσι τις ανθρώπινες αξίες τους, αν έχουν και αν μπορουν να τις εξισορροπήσουν με τον φανατισμό τους. Πάμε όμως παρακάτω γιατί ο κόσμος αλλάζει πολύ γρήγορα και δεν περιμένουν οι αλλαγές τις αγγιλώσεις μερικών. Είναι ιστορική ευκαιρία το ότι σταμάτησαν οι βομβαρδισμοί και έως εδώ βλέψεις κάποιων σκληροπυρηνικών κύκλων στο Ισραήλ προεξάρχοντος του Πρωθυπουργού Νετανιάχου. Τελικά μια χαρά εξυπηρέτησαν οι φρυκαλεότητες της Χαμάς τα σχέδια των ακραίων, με τίμημα, αίμα και δυστυχία, αλλά αυτά μόνο οι φανατικοί και τυφλωμένοι αρνούνται να τα κατανοήσουν. Απλά και σε αυτόν τον πόλεμο όπως και στην Ουκρανία , κατανοούμε το πόσο δύσκολο είναι πλέον να κερδηθεί ένας Πόλεμος. Έχουν αλλάξει τα πάντα και σε αυτό.
Το σίγουρο είναι πως οι μέρες που ζούμε εγγράφονται σε μια αλυσίδα γεγονότων που πρέπει να την διαβάσουμε ως ένα αβέβαιο πέρασμα σε μια «νέα-νέα» τάξη πραγμάτων. Η προεδρία Τραμπ δεν θέλει πολέμους, παρά ταύτα σκορπίζει θύελλες και συνεχίζει να στηρίζεται στη διπλωματία των όπλων. Μπορεί ο Κινέζος πρόεδρος Σι να βιάστηκε να αφορίσει τις εξελίξεις όταν ισχυρίστηκε πως «η Ανατολή ανατέλλει και η Δύση καταρρέει», αλλά είναι μεγάλη αλήθεια αυτό που είπε. Ο παλαιός κόσμος,ο Δυτικός πολιτισμός, πρέπει να κάνει περισσότερα ώστε να μην απειλείται, στην παρούσα περίοδο, η ύπαρξή του.
Το πρώτο και κύριο είναι να διατηρήσει τη δύναμη και ευημερία που διασφαλίζουν οι ανοικτές κοινωνίες στην ανάπτυξη πολλαπλών συνεργασιών μεταξύ ανεξαρτήτων κρατών. Το δεύτερο είναι να αξιοποιηθούν συλλογικά οι απαράμιλλες υπεραξίες που κρύβει ο συνδυασμός δημοκρατικών αξιών, ατομικών ελευθεριών και επιχειρηματικής οικονομικής δημιουργικότητας.
Ο τρόπος όμως με τον οποίο η δεύτερη προεδρία Τραμπ οργανώνει τις μεγάλες υποθέσεις, τόσο εντός της Αμερικής, όσο και στη Διεθνή Σκηνή δεν εμπνέει κατά την άποψη μου εμπιστοσύνη.
