Μία δολοφονία που πρέπει να μας προβληματίσει
Κάποια διαταραγμένη προσωπικότητα, κάποιος φανατικός, κάποιος που δεν ανέχεται τις απόψεις σου, σηκώνει το οπλισμένο του χέρι και πυροβολεί, καμιά φορά αδιακρίτως, μέσα στο πλήθος, πολλά θύματα . Ο Charlie Kirk δολοφονήθηκε, όχι για κάτι που έκανε, αλλά για όσα έλεγε για αυτά που πίστευε. Μπορεί κανείς να διαφωνεί με αυτά που λες, όμως το να σε δολοφονήσει για τις ιδέες σου είναι απάνθρωπο και προβληματικό για μια χώρα σαν την Αμερική. Βέβαια η πολιτική Τράμπ και κατ’ επέκταση το ρεύμα που έχει δημιουργηθεί χωρίζει τις ΗΠΑ στα δύο, με απρόβλεπτες οξύτητες που μπορεί να δούμε να εκδηλώνονται στο μέλλον. Στη χώρα μας και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο γενικά είδαμε δύο διαφορετικές αντιδράσεις, εκ διαμέτρου αντίθετες για την δολοφονία. Από τη μια πλευρά ανθρώπους, ηγετικές ας πούμε φυσιογνωμίες του δεξιού χώρου, να υπερασπίζονται τις ιδέες του δολοφονημένου και από την άλλη η αντίδραση του αριστερού κατεστημένου να είναι σχεδόν ανακουφιστική. Με τον υπαινιγμό ότι “κάπως το προκάλεσε”. Ότι ήταν “ακροδεξιός, προκλητικός, μισογύνης”. Επομένως, τι περίμενε;
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν φανατικός με την έννοια του να προκαλεί βιαιότητες. Ήταν όμως συντηρητικός. Εναντίον των αμβλώσεων, με έμφαση στις παραδοσιακές αξίες, αντίθετος στον woke ατζέντα. Έλεγε πράγματα που υποστηρίζει σήμερα η μισή Αμερική. Είχε το θάρρος να τα λέει δημόσια, με επιχειρήματα, μπροστά σε κόσμο που διαφωνούσε μέσα στο εχθρικό – για κάθε μη αριστερό – περιβάλλον των αμερικανικών πανεπιστημίων.
Η αριστερή αφήγηση τον ήθελε “ακροδεξιό”. Και αυτή η λέξη δεν είναι περιγραφή. Είναι καταδίκη. Ιδίως στην Ελλάδα, σημαίνει φασίστας, νεο-ναζί, εγκληματίας. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα τον αποκαλούν έτσι, πριν λίγα χρόνια χαρακτήριζαν “ακροδεξιό’ τον Σαμαρά, τον Καρατζαφέρη, ακόμα και τον Μητσοτάκη σήμερα.
Ο Kirk δεν ήταν ιδεολογικά κοντά σε φιλελεύθερες ιδέες. Σε πολλά ένας φιλελεύθερος άνθρωπος θα διαφωνούσε μαζί του και θα θεωρούσε τον συντηρητισμό του ακραίο και ασύμβατο με την Ευρώπη σκέψη και τροπο ζωής Αλλά οφείλουμε να σεβόμαστε τις ιδέες των άλλων, πάνω απ’ όλα, να αναγνωρίζουμε ότι είχε το θάρρος να πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής. Έβαλε ξανά τον συντηρητισμό στο τραπέζι των νέων ανθρώπων. Όχι με κραυγές, αλλά με ιδέες. Όχι με βία, αλλά με λόγο. Η ερώτηση λοιπόν δεν είναι αν συμφωνούσε κανείς μαζί του. Η ερώτηση είναι αν πιστεύεις ότι η πολιτική βία είναι ποτέ αποδεκτή. Η απάντηση είναι μία: Η βία δεν είναι ποτέ αποδεκτή από όπου και αν προέρχεται. Οι ιδέες του Kirk δεν είναι ούτε πανάκεια, ούτε αποδέκτες στην Ευρώπη, όμως δεν σημαίνει οτι όποιος τις προβάλει είναι αυτόματα και φασίστας ή στόχος
Ο Kirk δεν ήταν ένας πολιτικοποιημένος άνθρωπος, με έντονες απόψεις, με εχθρούς και υπερβολές. Αλλά ήταν παρών στον δημόσιο διάλογο. Δεν κρύφτηκε. Μίλησε ανοιχτά και ξεκάθαρα. Κι αυτό το δικαίωμα – το να μιλάς χωρίς να φοβάσαι για τη ζωή σου – είναι το απολύτως ελάχιστο που οφείλει να εγγυάται μια φιλελεύθερη Δημοκρατική κοινωνία.
