Μια “ειρήνη” με πολλούς κινδύνους
Αν βάλει κανείς στη ζυγαριά, την αιματοχυσία από τη μια πλευρά και τις πιθανότητες να επιβληθεί μια ειρήνη μέσω επιβολής των τετελεσμένων, κυνικά η ειρήνη φαντάζει ως λύτρωση. Όμως είναι μια διαδικασία που οδηγεί σε επικίνδυνες καταστάσεις και δοκιμασμένες πρακτικές κατευνασμού των ισχυρών. Είναι πρακτικές που δοκιμάστηκαν και στο παρελθόν χωρίς να οδηγήσουν σε ειρήνη, απλά σε αναβολή κσι ολοκληρωτικό καταστροφικό πόλεμο.
Ο κατευνασμός της Ναζιστικής Γερμανίας και της Φασιστικής Ιταλίας, δεν οδήγησαν στην ειρήνη. Ο αναθεωρητισμός δεν έχει όρια και φραγμούς. Φυσικά και υπάρχουν ιστορικές διάφορες και διαφορετικές εποχές και καταστάσεις, όμως είναι και δικαιολογημένη η αμφισβήτηση των προθέσεων Πούτιν από πολλούς Ευρωπαίους Ηγέτες , όπως και πολύ “βιαστική” η επιθυμία Τράμπ να κλείσει το κεφάλαιο Ουκρανία όπως όπως. Δεν υπάρχουν βέβαια πολλά περιθώρια ελιγμών για τον Ουκρανό Πρόεδρο και φυσιολογικά κάποια στιγμή θα οδηγηθεί στον επίπονο συμβιβασμό, μην έχοντας άλλη επιλογή από το να συνεχίσει τον πόλεμο φθοράς, χωρίς προοπτική νίκης. Άλλωστε πάντα για αμυντική τακτική τον ενίσχυαν Ευρώπη και ΗΠΑ, ποτέ δεν υπήρχε προοπτική ολοκληρωτικής νίκης. Μπορεί και η Μόσχα να επιθυμεί αυτή τη στιγμή μια ειρηνική διευθέτηση και αυτή είναι κουρασμένη. Έχει όμως πραγματικές προθέσεις για μακροχρόνια ειρήνη; Για ασφάλεια της Ουκρανίας που θα απομείνει; Για αποφυγή άλλων προκλήσεων σε Ευρωπαϊκές χώρες;
Αυτά προβληματίζουν και οι Ευρωπαίοι δικαιολογημένα ζητούν εγγυήσεις, κάτι που ο κ. Τράμπ λέει μεν ότι έχει διασφαλίσει, αλλά ποιος μπορεί να αισθάνεται βέβαιος και ποιο μερίδιο οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν σε αυτή την διασφάλιση των εγγυήσεων; Θα δούμε όλα αυτά να ξεδιπλώνονται τις επόμενες ημέρες ή εβδομάδες και πάνω σε αυτά θα χτιστεί αν χτιστεί κάποια ειρηνική προσέγγιση. Πάντως αυτά που ξέραμε για σύνορα και εγγυήσεις μετά τον μεγάλο Β’ παγκόσμιο πόλεμο έχουν θαφτεί, πρώτα στη Γιουγκοσλαβία και ολοκληρωτικά στην Ουκρανία. Οι αναθεωρητές έχουν δικαιωθεί δυστυχώς στις επιδιώξεις τους και αυτό αποτελεί τεράστια αλλαγή και πρόκληση για χώρες που στηρίζουν την υπόστασή τους και την εξωτερική τους πολιτική στο Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες. Κάποιοι λοιπόν ” Πουτινοτραμπιστές” στη χώρα μας είναι τουλάχιστον περίεργο και επιεικώς αφελές, να μην πω τίποτε άλλο, που πανηγυρίζουν. Ή αγνοούν τον κίνδυνο και δεν βλέπουν πιο πέρα ή παίζουν παιχνίδια άλλων.
