Η συνέχεια στην Ουάσιγκτον
Στην Ουάσινγκτον, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι προσήλθε έχοντας πλάι του μια ομάδα Ευρωπαίων ηγετών που επιζητούν να προτάξουν ένα κοινό μέτωπο τόσο έναντι της Μόσχας, όσο και έναντι των επιδιώξεων της προεδρίας Τραμπ, κυρίως επιδιώκουν να ακούσουν με σαφήνεια για όλα όσα διημείφθησαν στην Αλάσκα μεταξύ την δύο Προέδρων, καθώς και τις εγγυήσεις ασφαλείας που εμφανίζεται τώρα διατεθειμένη να παράσχει στο Κίεβο και την Ευρώπη η Μόσχα. Ο Ζελένσκι συναντάται πρώτα κατ’ ιδίαν με τον Ντόναλντ Τραμπ και ακολουθεί η διάσκεψη παρουσία των Ευρωπαίων ηγετών.
Στην Ουάσινγκτον βρίσκονται και ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, ο Φινλανδός πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ, ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε και η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Η ταυτόχρονη παρουσία τόσων ηγετών, με τόσο μικρό χρόνο προετοιμασίας, περιγράφεται ως εξέλιξη χωρίς σύγχρονο προηγούμενο για διαβούλευση σε συνθήκες πολέμου, στοιχείο που αναδεικνύει πόσο υψηλό είναι το διακύβευμα για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη δυτική συνοχή. Είναι εύλογο να υπάρχει ανησυχία και καχυποψία, όπως και να είναι ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα. Ο Πρόεδρος Τράμπ βέβαια πιέζει για λύσεις με τους όρους της Μόσχας κυρίως στο Τραπέζι . Περίπου λέει ” ή παίρνετε αυτό, με αυτές τις παραχωρήσεις και με αυτές τις εγγυήσεις ή συνεχίστε τον πόλεμο και καλή τύχη”. Βέβαια και για το Ζελένσκι και για τους Ευρωπαίους ηγέτες η απόφαση δεν είναι εύκολη.
Για τον Ουκρανό Πρόεδρο αποτελεί τεράστιο δίλημμα, ίσως και ανυπέρβλητο συνταγματικό εμπόδιο να δεχτεί την παραχώρηση εδαφών. Από την άλλη όμως γνωρίζει ότι θα συνεχίσει έναν πόλεμο φθοράς, πιθανότατα χωρίς τους Αμερικανούς, έναν πόλεμο που δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει την καλύτερη περίπτωση να συνεχιστεί η εκατέρωθεν φθορά, μέχρι πραγματικά το όποιος αντέξει. Οι Ευρωπαίοι Ηγέτες προσπαθούν να σώσουν μάλλον τα προσχήματα. Δεν εμπιστεύονται τον Πούτιν και δεν πιστεύουν ότι θέλει να τερματίσει τον πόλεμο. Δεν έχουν την αμέριστη Αμερικανική υποστήριξη όπως παλιά και δεν είναι έτοιμοι για πόλεμο, ούτε υλικά, ούτε ψυχολογικά. Δεν θέλουν να πουν στην Ουκρανία να δεχτεί τον συμβιβασμό , όμως μάλλον με ανακούφιση θα ακούσουν αυτή την ώρα να το επιλέγει. Το μυαλό του Προέδρου Τράμπ “ταξιδεύει αλλού” πλέον, σε νέες εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία, σε πίεση μέσω νέων σχέσεων Ουάσιγκτον – Μόσχας προς το Πεκίνο και γιατί όχι σε μια υποψηφιότητα για Νόμπελ Ειρήνης, δεν θα του “κακό πέσει”. Σιγά μην σκέφτεται την Ευρωπαϊκή Ένωση το ΝΑΤΟ και το Διεθνές Δίκαιο. Είναι ξεκάθαρα μέσα του αυτά. Μιλάει με τους ισχυρούς, καθορίζει το Δίκαιο με τα δικά του γεωπολιτικά συμφέροντα και έχει αποδεχτεί το δόγμα ” ό,τι κερδίζεται με τα όπλα δεν επιστρέφεται” . Άλλωστε όπως λέει, “ο Ομπάμα δέχτηκε την προσάρτηση της Κριμαίας χωρίς “ντουφέκια”, τώρα έχει χυθεί αίμα”. Θα δούμε πολλά ακόμη να συμβαίνουν στον κόσμο που άλλαξε. Είναι μια αλλαγή πρόσκαιρη που θα επανέλθει στην πρότερη κατάσταση μετά το πέρας την θητείας Τράμπ ή τα πάντα έχουν αλλάξει χωρίς γυρισμό ; Είναι ένα ερώτημα δύσκολο να απαντηθεί τώρα και φυσικά με πολλές προεκτάσεις σε ευρύτερο διεθνές και στενότερο επίπεδο, που μας αφορά. Ο Τράμπ δεν έχει ασχοληθεί για την ώρα με την περιοχή μας. Εννοώ την Ανατολική Μεσόγειο. Φυσικά το Ισραήλ τον απασχολεί πολύ και εντάσσεται αυτό στο ευρύτερο πλαίσιο την Ανατολικής Μεσογείου. Οι σχέσεις λοιπόν Ελλάδας και Κύπρου με το Ισραήλ αυτή την ώρα είναι στρατηγικής σημασίας. Έως εδώ και ο καθένας καταλαβαίνει γιατί κάποια πράγματα χρειάζεται να τα διαχειριζόμαστε με λογική πέραν των συναισθημάτων. Πολύ περισσότερο όταν τα συναισθήματα δεν είναι αντικειμενικά, αλλά μονομερή ,υποκινούμενα και κατευθυνόμενα.
