Από την Αλάσκα “το μπαλάκι” σε Ουκρανία και Ευρώπη
Εκτός και αν ο Ζελένσκι δεχτεί τους όρους του Πούτιν και οι Ευρωπαίοι συν τη Μεγάλη Βρετανία συναινέσουν σε αυτές τις υποχωρήσεις. Κάπως έτσι διαφαίνονται τα πράγματα και με αυτό περίπου το περιεχόμενο συνεχίζονται οι συνομιλίες επί Αμερικανικού εδάφους, ώστε ο κ. Τράμπ να παρουσιάσει στον Ουκρανό Πρόεδρο το πλήρες σχέδιο και οι Ευρωπαίοι να δώσουν την “ευχή τους”. Αν αυτά γίνουν αποδεκτά, μπορεί να δούμε και φως ειρήνης και τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία .
Αλλιώς συνεχίζουμε και όποιος αντέξει. Το βέβαιο είναι ότι ο Τράμπ άλλαξε τις λογικές του κόσμου. Το λεγόμενο Διεθνές δίκαιο έχει πάει ” “περίπατο”. Το δίκαιο το καθορίζουν οι ισχυροί και η ισχύς των όπλων. Νομιμοποίηση παρέχει ο πλανητάρχης, σύμφωνα με τις επιδιώξεις του, τι του αρέσει, τι κρίνει, ό,τι τον συμφέρει και τον εντυπωσιάζει. Έδειξε λοιπόν την προτίμησή του και τον ενθουσιασμό του για τον Ρώσο Πρόεδρο. Τον έφερε σε Αμερικανικό έδαφος, τον υποδέχτηκε μεγαλοπρεπώς, του έδωσε βήμα και πρωτοκαθεδρία στη συνέντευξη τύπου. Τον νομιμοποίησε σαν ισότιμο ηγέτη του κόσμου, χωρίς να πάρει επί της ουσίας και τίποτα από αυτή τη συνάντηση. Βέβαια οι επιδιώξεις του και τα οφέλη μπορεί να κρύβονται σε άλλα σημεία των συνομιλιών και αυτών που συμφωνήθηκαν ή θα συμφωνηθούν και να μην αφορούν μόνο την Ουκρανία. Από τη στιγμή που όπως αποδείχθηκε ουδεμία ουσιαστική προετοιμασία είχε γίνει, προκύπτει ευλόγως μια σειρά αποριών για το τι ακριβώς ζητούσαν στη μακρινή Αλάσκα οι πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, των πιο ισχυρών πυρηνικών δυνάμεων στον κόσμο. Παραδόξως, εκτός από τον νικητή και τον ηττημένο της Αλάσκας, Τραμπ και Πούτιν έχουν και κοινά οφέλη. Επιχειρούν να επιβάλουν μια αλλαγή παραδείγματος στη διπλωματία του μεταπολεμικού κόσμου.
Μετατρέπουν έναν πόλεμο με παγκόσμια χαρακτηριστικά σε διμερές ζήτημα. Και κατ’ επέκταση θέλουν να εμφανιστούν ως οι δύο ηγετικές δυνάμεις του νέου πολυπολικού κόσμου, στον οποίο οι διεθνείς και πολυμερείς οργανισμοί, όπως είναι το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν έχουν την παραμικρή δύναμη επιρροής. Ενός κόσμου, όπου το διεθνές δίκαιο όπως και γενικότερα οι βασικές αρχές της διεθνούς τάξης δεν έχουν καμία σημασία. Αυτά πρέπει να προβληματίσουν όλους μας. Η Ευρώπη σίγουρα θα βγει από αυτή τη νέα κατάσταση προβληματισμένη, διαιρεμένη περαιτέρω και αδύναμη να αντίδραση Όμως και εμείς ας μην τρέφουμε πλέον αυταπάτες. Ας μην επαφιέμεθα στα Διεθνή Δίκαια και τη συμμετοχή σε Διεθνής οργανισμούς. Ας φροντίσουμε για τον εαυτό μας και τις φιλίες μας σύμφωνα με τα συμφέροντά μας.
