Η “αλλοπρόσαλλη” πολιτική Τράμπ
Όπως εύστοχα γράφει κάποιος φίλος ο κ.Τραμπ Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή είναι με την Ουκρανία και Τρίτη – Πέμπτη – Σάββατο με τη Ρωσία και την Κυριακή απολαμβάνει αυτήν την κατάσταση. Βέβαια έτρεφε υπερβολική αισιοδοξία, ότι ο φίλος του ο Πούτιν θα τον βοηθούσε να επιβάλει το ειρηνευτικό του σχέδιο και να κερδίσει τη φήμη του ειρηνοποιού , όμως ο Ρώσος Πρόεδρος προτάσσει τους δικούς του σχεδιασμούς για το μέλλον της Ουκρανίας και την ευρύτερη περιοχή. Όπως θα θυμάστε ,υποσχόταν πως μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα έφερνε την ειρήνη, στη συνέχεια τα έβαλε στο Λευκό οίκο με τον Ζελένσκι, και για όλα αυτά τα καμώματα, το ρωσόφιλο εγχώριο ακροατήριο τον αποθέωνε. Τώρα αποκατέστησε τις σχέσεις του με τον Ουκρανό Πρόεδρο , δείχνει να συμμερίζεται τις ανησυχίες των χωρών του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, στέλνει ξανά όπλα στην Ουκρανία, ρωτάει “σοβαρά” αν μπορεί να βομβαρδίσει τη Μόσχα η Ουκρανία, αλλά αφήνει και παράθυρο 50 ημερών στον Πούτιν, λέγοντας ότι “με αυτό δεν έχω τελειώσει ακόμη τις δυνατότητες για εξεύρεση λύσης “.
Όπως είπαμε, άλλα τη μία μέρα άλλα την άλλη. Επί της ουσίας βέβαια, είναι θυμωμένος ο πλανητάρχης διότι ο Πούτιν, συνεχίζοντας τον πόλεμο, υπονομεύει την αξιοπιστία του. Βαθυστόχαστες αναλύσεις από την Αμερική λένε ,ότι οι ρίζες των πολιτικών Τραμπ βρίσκονται στους πατέρες του αμερικανικού έθνους και άλλες συναφείς μπουρδολογίες. Τελικά, φαίνεται πως οι πολιτικές του, εξαρτώνται από το πώς ξύπνησε εκείνη την ημέρα. Ασυνάρτητες, χωρίς καμιά συνοχή, στέλνουν λάθος μηνύματα σε εχθρούς και σε φίλους, αν και στο μυαλό του δεν είναι ούτε αυτό ξεκάθαρο. Ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί.
Αυτή η κατάσταση, δημιουργεί πλείστα όσα προβλήματα στη διεθνή κοινότητα και διεθνή ανασφάλεια. Τι αξιοπιστία μπορεί να έχει ένας πλανητάρχης όταν δηλώνει πως θα διακόψει τη βοήθεια στην Ουκρανία και έπειτα από λίγες μέρες ρωτά τον ηγέτη της αν μπορεί να πλήξει τη Μόσχα ;Μικρές αλλά και μεγάλες χώρες πώς να χαράξουν τη στρατηγική τους μπροστά σε αυτήν την κατάσταση; Κάτι που αφορά και την πατρίδα μας, στον βαθμό βέβαια που υπάρχουν οι υποκειμενικές δυνατότητες για χάραξη στρατηγικής.
Αλλά δεν είναι μόνον οι ηγεσίες κρατών που βρίσκονται μπροστά σε αδιέξοδα. Είναι και οι εν δυνάμει εγχώριοι αρχηγοί κομμάτων – με τραμπικό άρωμα– που αρχίζουν να ψάχνονται. Τι θα γίνει με το ρωσόφιλο ακροατήριο τους στο οποίο επενδύουν πολιτικά; Αν τελικά ο Τραμπ δεν αλλάξει για πολλοστή φορά γνώμη και σταθεί στο πλευρό της Ουκρανίας, καταρρέει και η κριτική τους προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη για τη ,”σωστή πλευρά της Ιστορίας” .Όταν παίρνεις τα ρίσκα να στηριχτείς σε έναν αλλοπρόσαλλο ηγέτη, τότε ενδέχεται να βγεις πολλαπλά ζημιωμένος και να μην ξέρεις προς τα πού να πας. Δεν είναι η εξωτερική πολιτική , ιδιαίτερα στις μέρες μας, μόνο κουβέντες και επιπόλαιες τοποθετήσεις.
