Η Αμερικανική εμπλοκή στο Ιράν
Θα τελειώσει η Αμερικανική παρέμβαση εδώ ; Θα υπάρχει συνέχεια; Θα αντιδράσει με κάποιοι τρόπο το Ιράν και επομένως και οι Αμερικάνοι; Θα κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, απ’ όπου διακινείται το 20 % του πετρελαίου και φυσικού αερίου για τις ανάγκες του κόσμου, με επιβαρύνσεις τεράστιες στις τιμές και τις οικονομίες ; Όλα αυτά τα σενάρια διακινούνται κι προκαλούν δικαιολογημένα παγκόσμια ανησυχία. Ο Πρόεδρος Τράμπ διέψευσε τις προσδοκίες όσων τον πρόβαλαν για ειρηνοποιό, αλλά και τις επιθυμίες μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων και υποστηρικτών του, ότι θα περιορίσει τις Αμερικανικές στρατιωτικές παρεμβάσεις. Για την ώρα είναι “μπλεγμένη” η Αμερική παντού περισσότερο από ποτέ, με απρόβλεπτες συνέπειες για την επόμενη ημέρα και την ειρήνη στον κόσμο.
Κατ’ αρχήν ο βομβαρδισμός των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν και από τις ΗΠΑ μια εβδομάδα μετά την έναρξη των επιχειρήσεων του Ισραήλ επιβεβαίωσε την επιρροή του τελευταίου ως χώρας, στις αποφάσεις που αφορούν την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βέβαια οι ΗΠΑ πριν την απόφαση του Ισραήλ για δυναμική επέμβαση στο Ιράν μετείχαν σε αρκετούς γύρους διαπραγματεύσεων προκειμένου το τελευταίο να αναστείλει το πυρηνικό του πρόγραμμα, διαπραγματεύσεις που απέβησαν άκαρπες με τον τρόπο που οι Αμερικάνοι πίεζαν για πλήρη εγκατάλειψη του πυρηνικού προγράμματος του.
Αν και από τις πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν ως αντίποινα στο Ισραήλ μόνο ένα 5% των υπερηχητικών πυραύλων κατάφερε να διαπεράσει την αντιπυραυλική ομπρέλα του, η ευστοχία τους φαίνεται πως έχει βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια .
Υπάρχουν όμως και κάποιες διεθνείς διαπιστώσεις που πρέπει να επισημανθούν. Η αδυναμία της Ρωσίας να συνδράμει το Ιράν καταδεικνύει και τα όρια της ρωσικής ισχύος στις διεθνείς εξελίξεις.
Το Ιράν και η Ρωσία έχουν αναπτύξει τα τελευταία χρόνια μια πολυεπίπεδη γεωπολιτική και στρατιωτική συνεργασία.
Οι δύο χώρες ανταλλάσσουν τεχνογνωσία, στέλνουν στρατιωτικούς συμβούλους και συνδιοργανώνουν ασκήσεις, κυρίως στην Κασπία.
Οι δύο χώρες είχαν αναπτύξει στενή συμμαχία για τη στήριξη του Άσαντ και τη σταθερότητα του συριακού καθεστώτος. Όμως και στις δύο περιπτώσεις απέτυχε τελικά η συνεργασία και η υποστήριξη.
Ανάλογη είναι η στρατηγική συνεργασία του Ιράν με την Κίνα.
Το Ιράν και η Κίνα υπέγραψαν το 2021 25ετή συμφωνία ύψους 400 δις. δολαρίων που καλύπτει: Επενδύσεις στην ενέργεια, στις υποδομές (σιδηρόδρομοι, λιμάνια) και στις τηλεπικοινωνίες.
Εξασφάλιση φθηνού πετρελαίου για την Κίνα. Το Ιράν έχει πρόσβαση σε κινεζική τεχνολογία πυραύλων, ραντάρ και συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου. Υπάρχει συνεργασία στην κατασκευή drones και πυραύλων κρουζ.
Κοινά κέντρα για την ανάπτυξη αμυντικών συστημάτων.
Συντονισμός εντός του (Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης) και των BRICS για περιορισμό της επιρροής των ΗΠΑ. Κίνα και Ρωσία τις τελευταίες ημέρες που το Ιράν δεχόταν επίθεση από το Ισραήλ με την υποστήριξη των ΗΠΑ . Όμως η αλήθεια είναι ότι σε γενικές γραμμές
“δεν κούνησαν ούτε το μικρό τους δαχτυλάκι” για το σύμμαχο και εταίρο τους το Ιράν. Αυτό αποτελεί ένα κακό μήνυμα για τις χώρες που προσβλέπουν σε γεωπολιτική υποστήριξης από τις ανερχόμενες δυνάμεις στο διεθνές σκηνικό.
Οι εξελίξεις στέλνουν ένα αρνητικό μήνυμα και για την Τουρκία η οποία πατάει με τον ένα πόδι στη Δύση και το άλλο στις αναθεωρητικές δυνάμεις. Μετά το Ιράν η Τουρκία και οι νεοθωμανικές επιδιώξεις του Προέδρου Ερντογάν, αποτελούν τη δεύτερη μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή. Οι τελευταίες εξελίξεις πρέπει να προβληματίζουν την Τουρκία. Μπορεί να απολαμβάνει Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής ανοχής για τα “καμώματά της”, όμως το Ισραήλ δεν θέλει να αφήσει εκκρεμότητες στην περιοχή και βλέπουμε ότι μπορεί να επηρεάσει τελικά και τους Αμερικανούς, στις επιδιώξεις του στην επιβολή δια της ισχύος.
