Η συνέχιση δύο πολέμων
Αρχίζει αυτά να τα συνειδητοποιεί και ο Αμερικανός Πρόεδρος Τράμπ. Είχε υπερβολικές προσδοκίες και ψευδαισθήσεις. Οι πόλεμοι έχουν και αιτίες και επιδιώξεις και στόχους. Δεν τελειώνουν για μια φιλία ή μια καλή κουβέντα. Βέβαια και οι στόχοι στην πορεία των πολέμων μπορεί να αλλάξουν, γιατί ανοίγει και “η όρεξη” ανάλογα με την έκβαση ή εγκλωβίζεται ένας από τους δυο αντιμαχόμενους ή και οι δύο στις “κόκκινες γραμμές τους”. Οι δυο πόλεμοι που διεξάγονται εδώ και πολύ καιρό σχεδόν στη γειτονιά μας, έχουν επηρεάσει και τη ζωή μας.
Οικονομικές συνέπειες, αλλαγή του τρόπου σκέψης στην αντιμετώπιση των αμυντικών θεμάτων, διαφοροποιήσεις στην εξωτερική πολιτική. Αν προσθέσει κανείς και την αστάθεια που έφερε η έλευση Τράμπ θα δούμε ότι τίποτα δεν είναι ίδιο και βέβαιο. Σε βάθος χρόνου κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος πλέον για την ειρήνη, όπως ήμασταν πριν λίγα χρόνια. Υπό αυτή την έννοια, δεν μπορούμε να μένουμε αδρανείς ως Ευρώπη, μπροστά στην επιθετικότητα Πούτιν, ούτε ν να τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Δυστυχώς η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει και αμυντική ισχύ. Αυτό και κόστος έχει και αντιδράσεις θα προκαλέσει. Υπάρχουν και οι άλλες απόψεις και φωνές, αγνές ή αργυρώνητες, υπάρχουν όμως και θα τις βρουν μπροστά τους οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Φυσικά στη χώρα μας ανθεί και μάλιστα δυναμικά αυτός ο ιδεολογικός πόλεμος. Έχει και ρίζες περίεργες Εθνικό ιδεολογικές, θρησκευτικές και παρελθόντολογικές.
Βλέπουμε να ευδοκιμεί και στις δυο πλευρές του πολιτικού φάσματος. Κάποτε μιλούσαμε για τα δυο άκρα, δεν είναι το ίδιο, όμως υπάρχει κοινή στόχευση στην αντιευρωπαϊκή στάση. Αυτά για τον πόλεμο στην Ουκρανία, που συνεχίζεται χωρίς ενδείξεις τερματισμού, ούτε καν εκεχειρίας και που έχει βάλει όλη την Ευρώπη σε πολεμικό αμυντικό αναβρασμό. Στη Γάζα συντελείται μία γενοκτονία προσβλητική για την ανθρωπότητα. Δεν μπορεί κανείς να δικαιολογήσει τους θανάτους παιδιών, την πείνα και την εξαθλίωση των ανθρώπων. Όμως υπάρχουν και δύο παράμετροι που πρέπει να τους λάβουμε υπόψη . Ο ένας είναι ότι η τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς, που ευθύνεται για την έναρξη αυτής της σφαγής, αδιαφορεί για το φόρο αίματος του πληθυσμού, τον χρησιμοποιεί σαν ασπίδα και μέσω της εξαθλίωσης και της καταστροφής, παγιώνει τις θέσεις της. Την τρέφει την τρομοκρατία ο πόλεμος και η δυστυχία, δεν την ευνοεί η ειρηνική συνύπαρξη. Τώρα πόσο αυτό ευνοεί και τις επιδιώξεις της σημερινής ισραηλινής ηγεσίας, αυτό είναι μάλλον οφθαλμοφανές. Τελικά είναι τα θύματα οι άμαχοι και τα παιδιά στα παιχνίδια των αντιμαχόμενων. Εμείς όμως πρέπει να είμαστε με την ειρήνη και τον ανθρωπισμό, αποδίδοντας ευθύνες όπου και όσο αναλογούν και όχι μόνο στη μια πλευρά και αποκρύπτοντας τα εγκλήματα της Χαμάς. Το δεύτερο, η Χαμάς ταυτίζεται με την Τουρκία και τις επιδιώξεις της παντού. Δεν μπορεί αυτό να το αγνοούμε και να το προσπερνάμε. Κάποιοι οφείλουν με περισσότερη ψυχραιμία και ελληνοκεντρισμό να δουν πως διαμορφώνεται η κατάσταση στη γειτονιά μας.
