Οι διπλωματικές ισορροπίες σε διαφορετικούς καιρούς
Επομένως χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στις προσεγγίσεις μας αυτές. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που Προεδρεύουμε του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ το οποίο καλείται να πάρει θέση για τα γεγονότα στη Γάζα. Από τη μία δεν μπορείς να αγνοείς την ανθρωπιστική κρίση και τις θηριωδίες και από την άλλη οι διεθνείς συσχετισμοί σε φέρνουν κοντά στο Ισραήλ. Οφείλεις λοιπόν να είσαι και χρήσιμος για τη χώρα και υπέρ του ανθρωπιστικών αξιών. Θεωρώ ότι ο Πρωθυπουργός ο οποίος βρίσκεται στη Νέα Υόρκη έχει γνώση αυτών των ισορροπιών και χειρίζεται με απόλυτη υπευθυνότητα τη δύσκολη αυτή διπλωματική εξίσωση. Ορισμένοι δυστυχώς στη χώρα μας, κινούμενοι μόνο από αντιπολιτευτική διάθεση, αλλά και με διπλωματικές συνταγές παρελθόντων εποχών, θυμήθηκαν την αντιισραηλιτική φρασεολογία και μπέρδεψαν τα συμφέροντα του Παλαιστινιακού λαού με τη Χαμάς.
Οι καιροί έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα πρέπει να τα αναγνώσει κανείς με τη σημερινή πραγματικότητα. Η Παλαιστινιακή αρχή και γενικότερα ο Αραβικός κόσμος, έχουν διαχωρίσει το Παλαιστινιακό πρόβλημα από την τρομοκρατία και τις τρομοκρατικές οργανώσεις της περιοχής. Η Τεχεράνη έχει χάσει αρκετό έδαφος. Η Τουρκία του Ερντογάν εμφανίζεται σήμερα ως ο κυριότερος εχθρός του Ισραήλ και οι ΗΠΑ, προσπαθούν από τη μια να μην ταυτιστούν απολύτως με τις ενέργειες της κυβέρνησης Νετανιάχου, να προωθήσουν την ειρήνη στη Γάζα χωρίς Χαμάς και να εφαρμόσουν τη “Συμφωνία του Αβραάμ” που θέτει σε νέες βάσεις στις σχέσεις Ισραήλ Αράβων.
Σε αυτή τη νεα πολύπλοκη κατάσταση καλείται η Ελλάδα να πορευτεί, μέσα από δύσκολες καταστάσεις, πολλές φορές όχι προφανείς και σίγουρα σε καμία σχέση με ισορροπίες του παρελθόντος. Μπορεί το σκηνικό να μήν αρέσει και να δημιουργεί από φόβο εως απέχθεια. Θα φανταζόταν κανείς ότι θα ήταν προφανές, να προέχει η ειρήνη και η ανθρωπιστική προσέγγιση για όσα συμβαίνουν στη Γάζα. Όμως μαζί με αυτά, δεν πρέπει να ξεχνάνε τι έδωσε την αφορμή για όλο αυτό το λουτρό αίματος, η επίθεση της Χαμάς σε Εβραϊκούς οικισμούς, η σφαγή αμάχων και οι όμηροι που συνεχίζουν να παραμένουν υπό ομηρία, αλλά και οι πολιτικές επιδιώξεις της κυβέρνησης Νετανιάχου να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία. Το επαναλαμβάνω, ας αφήσουμε την εξωτερική πολιτική στην υπεύθυνη κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό. Δεν χρειάζονται οι αντιπολιτευτικές κορώνες με στοιχεία του παρελθόντος σε διαφορετικούς καιρούς. Άλλωστε ούτε η Ευρώπη έχει ενιαία γραμμή στο θέμα αυτό, ούτε η Αμερική όπως είδαμε. Ακολουθεί δε μια πολύ δύσκολη διπλωματική μάχη, αυτή των σχέσεων της Τουρκίας με την διαμορφωμένη Αμυντική θωράκιση της Ευρώπης. Μπορούμε να δεχθούμε και εμείς και η Κύπρος, η Τουρκία που μας απειλεί και βαρύνεται με εισβολή και κατοχή εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, να έχει ισότιμη σχέση με την Ευρώπη στην Άμυνα; Με ποιες εγγυήσεις; Βέβαια ως χώρα του ΝΑΤΟ δεν δίστασε να εισβάλει στην Κύπρο και χώρα του ΝΑΤΟ παραμένει. Αυτά όλα παλιά μεν αλλά ξαναέρχονται με νέα δεδομένα στη προσκήνιο και μας επιτάσσουν διπλωματικούς χειρισμούς χωρίς άσκοπες κραυγές.
