Habemus Papam
Μόνο σε κάποια νησιά των Κυκλάδων, άντε λίγο ευρύτερα του Αιγαίου και του Ιονίου, υπάρχουν καθολικές Εκκλησίες, ελάχιστοι ιερείς και μικρό εναπομείναν ποίμνιο. Ευτυχώς όπου υπάρχει συμβιεί απολύτως αρμονικά και χωρίς καμία διαφορά με τους υπόλοιπους συνανθρώπους. Οι θρησκευτικές κόντρες έχουν προ πολλού τελειώσει. Βέβαια σε κάποιους Εκκλησιαστικούς κύκλους, κυρίως μοναστηριακούς ,θα ακούσεις διάφορα “πικάντικα” για αντίχριστους, για διαβολικούς, για αιρετικούς και διάφορα τέτοια. Τα “σκάγια” παίρνουν μέχρι και τον Πατριάρχη και κάθε Επίσκοπο που απλά συνομιλεί ή έχει μια προσεγμένη στοιχειώδη επικοινωνία με το Βατικανό. Ας αφήσουμε όμως αυτούς στον δικό τους φανατικό και στενόμυαλο τρόπο σκέψης, αφορά λίγους και λίγους επηρεάζουν.
Ο πολύς ο κόσμος θα ήθελε μια Χριστιανική Εκκλησία, απαλλαγμένη από διαιρέσεις σχίσματα και διαφωνίες σε κάθε λεπτομέρεια και κυρίως σε εξουσιαστικά θέματα. Αυτό όμως με το κλίμα που επικρατεί εντός του σκληρού πυρήνα των εκκλησιαστικών ηγεσιών και των διαφόρων Μοναστηριών, που επηρεάζουν ιδεολογικά και πιέζουν με κάθε τρόπο, φαντάζει άπιαστο όνειρο. Θα μου πείτε τα Δογματικά και Θεολογικά θέματα και οι διαφορές είναι τόσο απλά ώστε να τα ξεπερνάει κανείς με ευκολία; Δεν λέω αυτό, όμως αν υπερισχύσει η Χριστιανική Αγάπη για την οποία ομιλούν όλοι ως το κυρίαρχο Μήνυμα του Θεανθρώπου, όλα μπορούν να λυθούν, να συγχωρεθούν, να ξεπεραστούν. Το θέμα μας όμως δεν είναι αυτό είναι η εκλογή ενός Νέου Ποντίφικα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ενός Θρησκευτικού Ηγέτη ενάμιση εκατομμυρίου Χριστιανών, του Αρχηγού ενός μικρού μεν αλλά συμβολικά σημαντικού κρατιδίου του Βατικανού. Επομένως ενός γεγονότος με παγκόσμια εμβέλεια και ενδιαφέρον. Το “τι μας κόφτει” δε το ανέτρεψε αρκετά και ο κινηματογραφικός φακός τα τελευταία χρόνια. Μέσω κινηματογραφικών ταινιών, που σαν αντικείμενο είχαν τον μεγαλοπρεπή, μυστηριακό και για πολλούς άγνωστο τρόπο εκλογής ενός Πάπα, μέσα στην εμβληματική από τις τοιχογραφίες του Μιχαήλ Άγγελου Cappella Sistina, ο κόσμος απέκτησε κάποια οικειότητα με το γεγονός και σίγουρα ένα ενδιαφέρον για την όλη τελετουργία. Άλλο να το βλέπεις στον κινηματογράφο και άλλο διά ζώσης μέσω της τηλεόρασης την ωρα που συμβαίνει το γεγονός και που μπορεί να το ζήσει είναι μια ή δυο φορές στη διάρκεια της ζωής σου.
Έχουμε λοιπόν Πάπα και μάλιστα Αμερικανό από το Σικάγο για πρώτη φορά. Θα μπορούσε κανείς να συνδυάσει την εκλογή Τράμπ με την εκλογή Αμερικανού Ποντίφικα. Όμως δεν είναι έτσι και οι ισορροπίες στη Δυτική Εκκλησία είναι τελείως διαφορετικές. Είναι φυσικά πολύ νωρίς για να διακρίνει και να κρίνει κανείς την πολιτική που θα ακολουθήσει ο νεοεκλεγείς. Όμως ο κόσμος έχει αλλάξει και οι Πάπες γενικώς έχουν αλλάξει. Έχουν εγκαταλείψει το απόμακρο και το φαντασμαγορικό, χωρίς να χάνουν την μεγαλοπρέπεια και το κύρος, επιλέγουν τρόπους για να δείξουν την επαφή τους με τον κόσμο, τους απλούς ανθρώπους ,τους αναξιοπαθούντες, τους πρόσφυγες ,τους φυλακισμένους, τους νέους, αυτούς που έχουν ανάγκη. Έχουν στρέψει το βλέμμα τους σε χώρες με προβλήματα, πείνα και δυστυχία. Έχουν μπει στους Παγκόσμιους Οργανισμούς και υψώνουν φωνή. Σίγουρα η γνώμη τους μετράει και έχει βάρος. Θα ήταν λοιπόν επιπόλαιο να περάσει απαρατήρητη αυτή η νέα εκλογή ενός Θρησκευτικού Ηγέτη. Άλλωστε όπως είπα, σε επίπεδο εικόνας απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης και είχε ευρύτερο ενδιαφέρον, έστω και φολκλορικό. Τα υπόλοιπα θα τα δείξει η ζωή και το μέλλον. Σίγουρα όμως με αφορισμούς και φανατισμούς ο κόσμος δεν μπορεί να προχωρήσει στον 21 αιώνα, με τα μυαλά δέκα αιώνες πίσω και με ιδεοληψίες “ότι εγώ έχω το απόλυτο δίκιο και το σωστό” . Η “Αγάπη τα πάντα θεραπεύει” κάπου λέει ο Παύλος.
