80 χρόνια από το τέλος του Β’ Π.Π.
Τα εκατομμύρια των νεκρών στα πεδία των μαχών, οι βιαιοπραγίες και οι απώλειες των αμάχων, το ολοκαύτωμα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα τόσα που συνέβησαν τότε, λίγα μόνο χρόνια μετά τον πρώτο μεγάλο πόλεμο, συνετέλεσαν στο να λογικευτεί κάπως η ανθρωπότητα και να έχει αποφύγει για την ώρα μια τέτοια ολοκληρωτική καταστροφή. Άλλωστε η ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων θα έφερνε στον κόσμο στην πλήρη καταστροφή, αν δεν επικρατούσε η λογική έστω και του τρόμου και του φόβου.
Οι πόλεμοι δυστυχώς δεν έλειψαν ποτέ αυτές τις δεκαετίες, ούτε οι καταστροφές και οι βιαιότητες, όμως οι μεγάλοι του κόσμου, πολεμούσαν μεταξύ τους, είτε δια αντιπροσώπων, είτε μακριά από τα σύνορά τους. Περάσαμε έτσι την εποχή του ψυχρού πολέμου, αργότερα την κατάρρευση του ενός μπλοκ και τώρα βιώνουμε το τέλος αυτής της περιόδου ειρήνης του Δυτικού κόσμου, μπαίνοντας σε μια εποχή αβεβαιότητας, που κανένας δεν μπορεί να προεξοφλήσει το μέλλον. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, έφερε στην καρδιά της Ευρώπης τον πόλεμο μετά από δεκαετίες και η δεύτερη εκλογή Τράμπ, ανέτρεψε κάθε σταθερά στην Ευρώπη και κάθε δεδομένη κατάσταση στην ασφάλεια του κόσμου. Βλέπουμε παντού στον κόσμο, όπου ξεσπούν πόλεμοι, η Αμερική να αδιαφορεί ή να κοιτάζει μόνο τα στενά της συμφέροντα, ενώ είχαμε συνηθίζει να πρωτοστατεί στην αντιμετώπιση κρίσεων. Τα συμφέροντα στον κόσμο έχουν αλλάξει, οι αναδυόμενες δυνάμεις θέλουν να κερδίσουν ότι μπορούν περισσότερο δείχνοντας τις δυνάμεις τους, νέοι διεθνείς παίκτες μπαίνουν στη διεθνή σκακιέρα σε περιφερειακό η ευρύτερο επίπεδο. Τίποτα πλέον δεν είναι το ίδιο. Μπορεί στη Μόσχα να γιορτάζει ο απομονωμένος Πούτιν το τέλος του μεγάλου πολέμου, όμως την ίδια ώρα ενταφιάζεται και ότι απέμεινε από τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν, κυρίως από τους νικητές, μετά τη Νίκη των Συμμάχων. Αυτό που θα γεννηθεί από εδώ και πέρα, κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να το προσδιορίσει και μακάρι να μην είναι τόσο σκοτεινό όσο αυτά που συνέβησαν λίγο πριν την αρχή του πολέμου.
