Οι πρώτες 100 ημέρες του κ. Τραμπ
Το μόνο που κατάφερε μέχρι τώρα είναι να ανοίξει πολλαπλά μέτωπα και να μετατρέψει παραδοσιακούς εταίρους και συμμάχους των ΗΠΑ σε αντιπάλους. Να μοιράσει δασμούς προς πάσα κατεύθυνση. Να απειλεί τους πάντες. Να κυνηγήσει μετανάστες. Να διαλύσει τις σχέσεις των ΗΠΑ με τον Καναδά. Να ανακατέψει τον κόσμο ολόκληρο και δυστυχώς να μην τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Μόνο μια συμφωνία για τις πολύτιμες γαίες επιτευχθεί πριν λίγες ημέρες ,σε αυτό το πεδίο. Ακόμη και με τα στελέχη πρώτης γραμμής που τον υποστήριξαν στην επανεκλογή του, όπως ο Έλον Μάσκ, οι σχέσεις δεν είναι στο καλύτερο επίπεδο
“Θα τελειώσω τον πόλεμο σε 24 ώρες έλεγε στην αρχή, στις πρώτες 100 ημέρες στον Λευκό Οίκο διόρθωσε μετά”. Έλεγε όμως μόνο, γιατί τα πράγματα έχουν εξελιχθεί τελείως διαφορετικά και οι στενές σχέσεις με τον Πούτιν μάλλον δεν βοήθησαν.
Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη διεθνής ήττα της Προεδρίας του, γι’ αυτό και έχει εξοργιστεί. Όχι ότι τα πηγαίνει καλύτερα με τους δασμούς και την αντιπαλότητα με την Κίνα. Αυτή θα είναι η δεύτερη μεγάλη του αποτυχία, όπως όλα δείχνουν. Απλά επ’ αυτού κομπάζει στο εσωτερικό και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, “ότι έρχεται η μεγαλύτερη οικονομική άνεση “. Έχει δεσμευθεί ανοιχτά και δημόσια να δώσει στους Αμερικανούς συγκεκριμένα, σημαντικά και, όπως ο ίδιος λέει, «όμορφα» αποτελέσματα “. Για την ώρα βέβαια αυτά δεν φαίνονται. Το εμφανές είναι ένα εγωιστικό και αυταρχικό καθεστώς πρωτόγνωρο για τις ΗΠΑ ,το φάρο της φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Ο Τραμπ και οι περί αυτόν χρησιμοποιούν “κλασικές στρατηγικές αυταρχικών ηγεσιών”, παρατηρεί στην τελευταία ετήσια «Έκθεση για τη Δημοκρατία» το σουηδικό ερευνητικό ινστιτούτο V-Dem.
Πράγματι, σε αντίθεση με την πρώτη προεδρική θητεία του -όταν ακόμη δεν ήλεγχε το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, η εν εξελίξει δεύτερη δείχνει να είναι χωρίς αναστολές.
Με έναν καταιγισμό από προεδρικά διατάγματα, τα όρια της εκτελεστικής εξουσίας ξεχειλώνουν και αυτά του αμερικανικού Συντάγματος δοκιμάζονται.
Οι εξουσίες του Κογκρέσου υπονομεύονται και περιθωριοποιουύνται. Δικαστικές αποφάσεις αθετούνται από την ίδια την κυβέρνηση, εν μέσω μαζικών απελάσεων, στοχοποίησης μειονοτήτων και παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Έπειτα από ένα πογκρόμ απολύσεων, συχνά πολιτικά υποκινούμενων, κομβικές υπηρεσίες -όπως το υπουργείο Δικαιοσύνης, το FBI και ο στρατός- έχουν γεμίσει με πιστούς στο “τραμπικό δόγμα”.
Οι προεδρικές επιθέσεις κατά ανεξάρτητων θεσμών και ΜΜΕ πυκνώνουν.
Υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια ελέγχου των πανεπιστημίων και απαξίωσης της επιστημονικής έρευνας.
Εφαρμόζεται από τον εμπορικό πόλεμο, μέχρι την αρχιτεκτονική ασφάλειας, μία απαξίωση μακροχρόνιων συμμάχων και προσέγγιση ανά τον κόσμο αυταρχικών ηγετών, από έναν Αμερικανό Πρόεδρο που αντιμετωπίζει τις διεθνείς σχέσεις με όρους επιχειρηματικής συναλλαγής.
Όπως καταδεικνύει πάντως η ανερμάτιστη δασμολογική πολιτική του, ο Τραμπ έχει ήδη κάνει σοβαρά λάθη, που -ειδικά απέναντι στη «μεγάλη αντίπαλο», την Κίνα- θα μπορούσαν να αποδειχθούν μεσοπρόθεσμα ή και μακροπρόθεσμα “αυτογκόλ”.
Ήδη τα ποσοστά αποδοχής του βρίσκονται στο ναδίρ: σε ιστορικά χαμηλά για τις πρώτες 100 ημέρες ενός Αμερικανού προέδρου εδώ και δεκαετίες.
Παρ’ όλα αυτά ο Ντόναλντ Τραμπ υποστηρίζει ότι τα κάνει όλα τόσο τέλεια, που… κατόπιν λαϊκού αιτήματος ίσως θα πρέπει να κάνει και τρίτη προεδρική θητεία ,αν και το αμερικανικό Σύνταγμα ρητά το απαγορεύει.
Έχοντας εν τω μεταξύ περιορίσει σημαντικά το δικαίωμα ψήφου στις ΗΠΑ, πολλοί εκφράζουν από τώρα φόβους ότι οι επόμενες προεδρικές εκλογές δεν θα είναι εγγυημένα ελεύθερες και δίκαιες.
Όμως όλα αυτά είναι ακόμη μακρινά.
Πιο άμεσα ορατές στον ορίζοντα είναι οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο σε ενάμιση χρόνο.
Θα μπορούσαν να καταστήσουν τον πρόεδρο Τραμπ πολιτικά πιο αδύναμο. Ή έστω περισσότερο ελεγχόμενο και να απομακρύνουν προθέσεις για τρίτη θητεία.
Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι, στο μεσοδιάστημα, οι Δημοκρατικοί θα έχουν ανασυνταχθεί και συσπειρωθεί γύρω από μια νέα εμπνευσμένη ηγεσία, που θα ορθώσει ανάστημα απέναντι στον εκφοβισμό δικαστικών, ακαδημαϊκών και της κοινωνίας των πολιτών.
Ότι η Ευρώπη θα παραμένει ένα αντίβαρο δημοκρατίας, ελευθερίας και κράτους δικαίου.
Ότι οι διεθνείς οργανισμοί -από τον ΟΗΕ μέχρι τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου- δεν θα έχουν αποδυναμωθεί πλήρως και από νομιμοποιηθεί από τις μεθοδεύσεις Τραμπ & ΣΙΑ.
Και ότι, εν κατακλείδι, ο κόσμος μας δεν θα βυθιστεί σε μια νέα παγκόσμια αταξία, προς τέρψη και γιγάντωση του νεο-αυταρχισμού.
