Ζούμε σε μεγάλη διεθνή αβεβαιότητα
Δεν είναι μόνο το εμπόριο και τα οικονομικά γενικώς που η πολιτική των δασμών έχει φέρει τεράστιες ανατροπές, είναι και ο τρόπος αντιμετώπισης των σχέσεων των χωρών, χωρίς τις γνωστές πάγιες σταθερές από τον Αμερικανό Πρόεδρο. Ο κ. Τραμπ το είπε ξεκάθαρα στον κ. Νετανιάχου. “Κοιτάξετε να τα βρείτε με την Τουρκία, μην φτάσετε στα άκρα με το φίλο μου τον Ταγίπ”. Δεν ξέρουμε βέβαια πόσο το άκουσαν ή πώς μπορεί να αντιδράσουν οι Ισραηλινοί, οι οποίοι δεν βλέπουν με καλό μάτι έναν άνθρωπο που τους ενοχλεί συνεχώς “στην αυλή του σπιτιού τους” ιδιαίτερα μετά τις ανατροπές στη Συρία. Ότι η γειτονιά μας είναι επικίνδυνη και ότι οι φίλοι μας δεν είναι δεδομένοι, το γνωρίζαμε και πλέον γίνεται ξεκάθαρο.
Η ελληνική κοινωνία δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα των όσων συμβαίνουν γύρω μας. Αναλώνεται σε άλλα θέματα. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό εξυπηρετεί απόλυτα τους μικροπολιτικούς σχεδιασμούς ορισμένων, αλλά πολύ φοβόμαστε ότι ένα πρωί θα ξυπνήσουμε απότομα σε μια νέα πραγματικότητα. Και θα είναι σαν να έχουμε ξυπνήσει από ένα όνειρο. Δε θα έχουμε προλάβει να επεξεργαστούμε αυτά που ήδη συμβαίνουν στην περιοχή μας και έτσι θα μας είναι ιδιαίτερα δύσκολο να διαχειριστούμε τις όποιες εξελίξεις έρθουν ξαφνικά.
Τι κάνουμε με την Τουρκία; Πώς αντιμετωπίζει κανείς έναν επιθετικό γείτονα που θέλει να επιβάλει στο Αιγαίο ένα ιδιότυπο σύστημα συνδιαχείρησης; Ποιοι είναι οι πιθανοί μας σύμμαχοι σε μια ενδεχόμενη αναμέτρηση; Διότι η προσπάθεια “μπαχαλοποίησης” της πολιτικής ζωής έχει επιπτώσεις σε όλη την κοινωνία. Μία μέρα ίσως γίνει μια ουσιαστική συζήτηση για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τα τελευταία δύο χρόνια. Κι ίσως τότε, μια μέρα στο μέλλον, μάθουμε περισσότερα για το ποιος οργάνωσε όλο αυτό το σχέδιο αποσταθεροποίησης και ποιος τελικά προσπάθησε να ωφεληθεί απ’ αυτό. Σήμερα όμως δεν έχουμε τη χρονική άνεση και την “πολυτέλεια”…
Το καλώδιο ηλεκτρονικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ είναι ένα σοβαρό θέμα και ένα τεστ των προθέσεων όλων των πλευρών . Η αμφισβήτηση του δικαιώματος αυτού από την Τουρκία είναι πρωτοφανής. Σήμερα ζητάνε να έχουν λόγο σε αυτό, αύριο θα θέλουν κάτι περισσότερο αν υποχωρήσουμε. Τι κάνουμε; Αυτό είναι το ερώτημα. Υποχωρούμε στην πρόκληση; Τι θα κάνει το Ισραήλ ; Μέχρι πού θα φτάσουν τα πράγματα αν επιμείνουμε: Προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει κάτι το σημαντικό και υποχωρούμε ; Πάμε να βάλουμε το καλώδιο και όπου μας βγάλει; Ζητάμε την παρέμβαση των μεγάλων δυνάμεων για να αντιμετωπιστεί μια κατάφορη παραβίαση των δικαιωμάτων μας και του Διεθνούς Δικαίου ; Και ποιες είναι αυτές οι μεγάλες δυνάμεις που έχουν διάθεση να ασχοληθούν μαζί μας και να ξοδέψουν ενέργεια αυτή την ώρα; Η Ευρώπη πρόκειται να ασχοληθεί σε αυτήν τη φάση; Εδώ ετοιμάζεται να “προσλάβει” και να αναθέσει στην Τουρκία μέρος της ευθύνης για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Οι Αμερικανοί βλέπουμε τη στάση τους και τις προσωπικές φιλίες του Προέδρου τους. Μην το περνάμε λοιπόν έτσι, αυτό που είπε ο κ. Τραμπ στον κ. Νετανιάχου. Και κυρίως ας αφήσουμε στην άκρη αυτά που μας αποδυναμώνουν, μας χωρίζουν και μας δηλητηριάζουν ως κοινωνία.
