Τρία χρόνια πολέμου
Αν ανασύρουμε στη μνήμη μας τη προπαγάνδα της αρχής αυτού του πολέμου, θα θυμηθούμε ότι ελέγετο πως θα τελειώσει σε λίγες ημέρες, μιας τα Ρωσικά στρατεύματα θα φθάσουν στο Κίεβο και θα διαλύσουν την Ουκρανία. Κάτι τέτοιο ομως δεν επιβεβαιώθηκε με τίποτα και τρία χρόνια μετά βρισκόμαστε με το να έχουν καταλάβει οι Ρώσοι τμήματα των ρωσόφωνων περιοχών της Ουκρανίας και η Ουκρανία να έχει πραγματοποιήσει ένα δικό της προγεφύρωμα εντός του Ρωσικού εδάφους στο Κούρσκ, για να το έχει κατά τις διαπραγματεύσεις προς ανταλλαγή.
Φυσικά όλα αυτά με πολύ αίμα και πόνο και από τις δυο πλευρές και μια κατάσταση μη αναστρέψιμη μεν, αλλά πολύ απέχοντας από τις αρχικές Ρωσικές επιδιώξεις. Τώρα αν ο κ. Τράμπ θέλει να επιβάλει ειρήνη για τους δικούς του λόγους και χωρίς να λαμβάνει υπόψη την Ουκρανία που υπέστη την εισβολή, είναι μια ανεξήγητη θέση, μακριά από το δίκαιο του αμυνόμενου και μακριά από την κουλτούρα που ήθελε η ιστορία, τουλάχιστον μεταπολεμικά να υποστηρίζει ο Δυτικός κόσμος. Πάντως ο πολιτισμένος Δυτικός άνθρωπος έχει μάθει να υποστηρίζει τον αμυνόμενο και όχι τον επιτιθέμενο και φυσικά να επιθυμεί πάντα την ειρήνη από τον πόλεμο. Με αυτό το πρίσμα και εμείς ως χώρα πρέπει να αισθανόμαστε δικαιωμένη και ότι βρεθήκαμε στη σωστή πλευρά. Άλλωστε οποιαδήποτε άλλη στάση θα ήταν σε παραφωνία με την εθνική μας θέση για την Κύπρο. Μαζί με όλη την Ευρώπη και το Δυτικό κόσμο σταθήκαμε στο πλευρό της Ουκρανίας και συμβάλλαμε στο να μην ηττηθεί σε λίγες ημέρες, όπως ήθελαν ορισμένοι, άλλα αντιθέτως και σήμερα να είναι ακόμη στα πόδια της, παρά την Wagner και τους Βορειοκορεάτες που ήρθαν να συνδράμουν τους Ρώσους εισβολής.
Βέβαια ο κόσμος και οι συνθήκες άλλαξαν με την έλευση Τράμπ και τη νεα λογική για τη διεθνή τάξη πραγμάτων. Η Ευρώπη δυστυχώς δεν είναι έτοιμη, ούτε μια γροθιά για να μπορεί να πει την άποψή της. Επομένως ανάμεσα δε δυο ισχυρούς που τα βρίσκουν, τον εισβολέα και τον αποσειρώμενο σύμμαχο η Ουκρανία δεν μπορεί να αντέξει για πολύ και το πιθανότερο θα οδηγηθεί σε έναν συμβιβασμό, ενδεχομένως και ταπεινωτικό. Ο εισβολέας διεκδικεί εδάφη και ο σύμμαχος ορυκτό πλούτο. Και οι δύο συμπεριφέρονται ως “αρπακτικά” δυστυχώς. Κατά την άποψη μου αυτό είναι κατάντια για το Δυτικό πολιτισμό, αλλά κανείς δεν φρόντισε μέχρι τώρα για κάτι αποτρεπτικά αποτελεσματικό. Όμως ποτέ δεν είναι αργά η Ευρώπη να ξυπνήσει, να σταθεί στα πόδια της και να ορθώσει το ανάστημα της δύναμης της και των αξιών της. Ενδεχομένως και για την Αμερική αυτή να είναι μια κακή παρένθεση. Επιβάλλεται να μας βρει η επόμενη ημέρα διαφορετικούς στην αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων, με νέες συμμαχίες και ικανούς να πούμε προς κάθε κατεύθυνση, ότι το δίκαιο και η αλήθεια δεν είναι την πλευρά πάντα του ισχυρού και ότι το δίκαιο και το σωστό στο τέλος υπερισχύουν.
