Η έλευση Τραμπ ευκαιρία για την Ευρώπη
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι σταθερές που υπήρχαν τις τελευταίες δεκαετίες δεν υπάρχουν και ότι ο κ. Τραμπ είναι μια αβεβαιότητα για όλους. Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον και η Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ένωση που μας αφορά, γιατί είμαστε μέλη της, πρέπει να αφυπνιστεί και να ανασυνταχθεί. Πρέπει να βγει από τον εφησυχασμό, τον λήθαργο, την αδράνεια και τη γραφειοκρατική μαλθακότητα των Βρυξελλών. Είναι αυτό εύκολο; Είναι εφικτό; Εύκολο δεν είναι, εφικτό είναι.
Οι δυνάμεις υπάρχουν, οι άνθρωποι στην ηγεσία της που τα κατανοούν αυτά είναι στην πρώτη γραμμή, όπως η Πρόεδρος της Κομισιόν. Σίγουρα δεν είναι η καλύτερη στιγμή, μιας και οι ισχυρότερες χώρες της Ένωσης, Γερμανία και Γαλλία βρίσκονται σε πολιτική αναταραχή και αβεβαιότητα, η Γαλλία του Μακρόν σε παρατεταμένη πολιτική κρίση και η Γερμανία σε προεκλογική περίοδο με επίφοβο αποτέλεσμα. Όμως χρειάζεται αίσθημα υπευθυνότητας και υπέρβασης από όλους, ίσως η φυγή προς τα εμπρός να δώσει και τη λύση στις επιμέρους δυσκολίες των κρατών μέλλων και των κυβερνήσεων. Πρέπει η Ευρώπη να δει τη δύναμη της, τις δυνατότητες της. Να σταματήσει να τα περιμένει όλα από τους άλλους και να ορθώσει τη φωνή της, το ανάστημά της, να ανοίξει τις συνεργασίες της σε Ασία και Αφρική, να πάρει πρωτοβουλίες για την άμυνα της, να πάρει στα χέρια της την ενεργειακή κατάσταση, καλλιεργώντας συνεργασίες με τις χώρες του Κόλπου και όπου αλλού χωρίς διαμεσολαβητές. Η εποχή της εξάρτησης στην άμυνα από τις ΗΠΑ και στην ενέργεια από τη Ρωσία, μας τελείωσε. Το δεύτερο το έχουμε βάλει κάπως σε τάξη, “κάλιο αργά παρά αργότερα” ,ας βάλουμε και τα υπόλοιπα, λέγοντας ξανά το ίδιο, “κάλιο αργά παρά αργότερα”. Η έλευση Τραμπ είναι μια καλή τελευταία ευκαιρία για όλους. Θα έλεγα και για εμάς, γιατί μια ισχυρή Ευρώπη θα πρέπει και θα μπορεί να υπερασπιστεί και τα συμφέροντα των μελών της και τα σύνορα τους, ως σύνορα της Ευρώπης.
Φτάνει να τα περιμένουμε όλα από τους Αμερικανούς. Πρέπει όμως να περάσουμε από τις διαπιστώσεις και τα λόγια στην πράξη. Επειδή ό πως είπαμε και βλέπουμε ,οι μεγάλες χώρες έχουν εσωτερικά “μαλλιά να ξάνουν” ας πάρουν πρωτοβουλίες και ηγέτες μικρότερων χωρών όπως ο Μητσοτάκης και ο Τουσκ, η Ελλάδα και η Πολωνία στην προκειμένη περίπτωση, ώστε να σχηματιστεί από το εσωτερικό της Ένωσης ένα κίνημα κρατών που θα απαιτήσουν αυτή την αφύπνιση και τη φυγή προς τα εμπρός.
