Οι “απειλές” Τράμπ
Επιμένει στην αύξηση των δαπανών για την άμυνα των χωρών του ΝΑΤΟ και απειλεί με αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμμαχία, αν δεν τηρηθούν αυτά που προτείνει. Βέβαια φέρνει στο προσκήνιο μια διευθέτηση του θέματος της Ουκρανίας, μέσω συμφωνίας με τη Ρωσία. Δύσκολοι συσχετισμοί και δύσκολες διευθετήσεις, όμως φαίνεται ωμός επιχειρηματίας, που μετράει το οικονομικό συμφέρον της χώρας του και το προτάσσει του γεωστρατηγικού.
Επομένως μια Ουκρανία αποκομμένη από την Αμερικανική οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη θα είναι εύκολος διαπραγματευτής για την επίτευξη συμφωνίας με τη Ρωσία. Θα δοθούν τα ανταλλάγματα, θα θαφτεί η όποια πιθανότητα είσοδος της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και θα αρθούν οι κυρώσεις στη Μόσχα. Αυτό φαντάζει σαν ένα πιθανό σενάριο, που και την Ευρώπη θα χαλαρώσει και τη σύρραξη στην περιοχή θα τερματίσει, με όποιες φυσικά επιπτώσεις για το Κίεβο. Ο επόμενος στόχος θα είναι η Μέση Ανατολή. Εδώ η διευθέτηση θα είναι με το Ισραήλ να έχει τον πρώτο λόγο σε όλα και επομένως ο ρόλος των ΗΠΑ θα είναι υποστηρικτικός, χωρίς περιστροφές, στη στρατηγική που θα χαράξει ο Νετανιάχου. Υπάρχει ένα “ειδύλλιο” Τράμπ – Πούτιν που δεν κρύβεται, μάλλον μια μεγάλη συμπάθεια του Προέδρου Τράμπ για εφαρμογή πολιτικών με γνώμονα την ισχύ και την επιβολή. Κάπως έτσι εκφράζεται και η “απειλή” προς τον Καναδά, τον Παναμά και την Γροιλανδία.
Δεν μας είχαν συνηθίσει οι Αμερικανοί Πρόεδροι σε τόσο φανερές διεκδικήσεις. Ο Τράμπ δεν το κρύβει το λέει ξεκάθαρα. Βέβαια αυτά μπορεί να είναι λόγια απειλητικά μόνο, ώστε να επιτύχει καλύτερες εμπορικές συμφωνίες, τις οποίες θα παρουσιάσει μετά ως δικές του επιτυχίες. Όμως πρέπει να ανησυχούμε, γιατί για πρώτη φορά οι ΗΠΑ εκφράζουν τόσο ανοιχτά διεκδικήσεις επί των άλλων χωρών με πρόσχημα, το ζωτικό χώρο και τα οικονομικά συμφέροντα. Είμαστε μπροστά σε μια εποχή που όλα αλλάζουν πολύ γρήγορα και τίποτα δεν θα μας εκπλήξει.
