

Η νέα κρίση που ξεκίνησε με αφορμή τις πολιτικές εξελίξεις σε Γαλλία και Γερμανία, είναι ένα καταλυτικό καμπανάκι σε μια κομβική στιγμή. Μπορεί να ξεπεραστεί με κάποιον τρόπο, μπορεί και όχι. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι θα ξεπεραστεί, μένει να δούμε το πώς ακριβώς. Γιατί έτσι όπως μένουν ανοιχτά τα βασικά προβλήματα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χτυπήσει και πάλι την πόρτα μας και μάλιστα σχετικά γρήγορα. Κι αυτό θα επαναλαμβάνεται διαρκώς και μέχρι η Ευρώπη να αναγκαστεί να αλλάξει ρότα. Μάλιστα η έλευση Τράμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ κάνει ακόμη πιο πιεστική την κατάσταση.
Στην χώρα μας υπάρχει η αίσθηση, ότι όλα αυτά δεν μας αφορούν, ότι δεν είναι δικό μας πρόβλημα. Αφήστε δε που μια μερίδα του ελληνικού λαού θα ένιωθε τρισευτυχισμένη, αν οι συμπατριώτες της Μέρκελ περνούσαν από τα ” “κολαστήρια” της οικονομικής κρίσης που περάσαμε και εμείς, κυρίως από δική τους πίεση. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε και δεν έχουμε ως χώρα τις δυνάμεις ώστε να κάνουμε κάτι για να θεραπεύσουμε τις ασθένειες της Ευρώπης, αλλά “αν κρυολογήσει το Βερολίνο ή το Παρίσι” και εμείς θα κινδυνεύουμε για άλλη μία φορά με “πνευμονία”. Οι οικονομικές κρίσεις “ταξιδεύουν” και επηρεάσουν τους πάντες και όσο μικρότερος τόσο πιο ευάλωτος.
Η πρόταση για ένα μεγάλο fund που θα επενδύσει στην άμυνα είναι μία καλή ιδέα σαν αρχή στο δρόμο προς την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Το να πέσουν χρήματα στην αγορά και να προωθηθούν ταυτόχρονα δύο στόχοι, αυτός του ενιαίου αμυντικού δόγματος και της οικονομικής ανάπτυξης, είναι μονόδρομος. Είναι το κλειδί που μπορεί να αρχίσει να ξεκλειδώνει τις θύρες για τα επόμενα βήματα ενός μακρύ αλλά αναγκαίου δρόμου.
Αν προχωρήσει αυτή η ιδέα ή άλλη ανάλογη, μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε αισιόδοξοι, ότι το εγχείρημα της Ενωμένης Ευρώπης μπορεί και να πετύχει. Διαφορετικά, θα πρέπει να ανησυχούμε σοβαρά για την επόμενη ημέρα της Ευρώπης. .