Ο Ερασίμολπος σχολιάζει: «Το ταξίδι μου στη χώρα του Απαρτχάιντ Νο1»

Έτσι κι εγώ, από ένα μικρό νησί της Ελλάδας, βρέθηκα στη Νότια Αφρική, τη χώρα του επαίσχυντου Απαρτχάιντ των λευκών (θεσμός που φαινομενικά σκοπεύει στην παράλληλη ανάπτυξη λευκών και μαύρων, αλλά με μαεστρία των λευκών, ούτως ώστε να μην υπάρχει ανάπτυξη των μαύρων, για να τους κρατούν αμόρφωτους και να μείνουν δούλοι τους για πάντα). Ένα βάναυσο και θρασύτατο μέσο υποδούλωσης.
Μια μακρινή χώρα, στο νότιο άκρο της Αφρικής, που την αγάπησα σε τέτοιο βαθμό, που θέλω οι στάχτες μου, όταν φύγω από τη ζωή, να διασκορπιστούν στο βουνό Table Mountain, που δεσπόζει της πόλης του Ακρωτηρίου (Cape Town), που πολλοί, συμπεριλαμβανομένου και μένα, τη θεωρούμε την πιο όμορφη πόλη του κόσμου. Στο βάθος του Ατλαντικού, ορατό από το Cape Town, βρίσκεται το κολαστήριο- νησί Robben Island, που ήταν φυλακισμένος ο περίφημος ανθρωπιστής Νέλσον Μαντέλα, για είκοσι και πλέον χρόνια.

Στα δεκαοχτώ μου χρόνια λοιπόν, με έστειλαν οι γονείς μου στον θείο μου στη Νότια Αφρική, για να σπουδάσω Ιατρική στο εκεί γνωστό ανά την υφήλιο Πανεπιστήμιο. Τότε αρχίζει ο μαραθώνιός μου. Δεν δέχτηκαν την αίτησή μου, γιατί δεν ήμουν Νοτιοαφρικανός υπήκοος. Η Ιατρική σχολή ήταν προνόμιο των λευκών Προτεσταντών και Εβραίων Νοτιοαφρικανών υπηκόων. Έτσι κι εγώ, Έλληνας υπήκοος (αλλά και φυλετικά κατώτερος κατά τους ρατσιστές), δεν είχα καμιά ελπίδα να εισαχθώ στην Ιατρική σχολή. Αλλά, εμπνεόμενος πάντα από τον μεγάλο μου δάσκαλο τον Καζαντζάκη, είχα βάλει σκοπό της ζωής μου να προσπαθώ να φτάσω εκεί που δεν μπορούσα. Κατάφερα λοιπόν να εγγραφώ στην Σχολή της Ανθρωπολογίας του ίδιου Πανεπιστημίου, όπου δεν χρειαζόμουν την υπηκοότητα, αλλά τα δύο πρώτα χρόνια ήταν τα ίδια με της Ιατρικής σχολής. Με αυτόν τον τρόπο «μπήκα από το παράθυρο και όχι από την πόρτα», αλλά νόμιμα στην Ιατρική σχολή. Μάλιστα, μετά από τον δεύτερο χρόνο έκανα έναν έξτρα χρόνο επιτυγχάνοντας ένα δίπλωμα Φυσικής Ανθρωπολογίας (Charles Darwin, Gregor Mendel and prof d’art Australopithecus Africanus) και με αυτό το ατού έκανα αίτηση στην Ιατρική σχολή, που πάλι λογικά δεν είχα καμία ελπίδα, αλλά τώρα με γνώριζαν και η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς.

Ο φιλέλληνας καθηγητής της Ανατομίας Phillip Valentine Tobias επιβραβεύοντας την επιμονή και την εργατικότητά μου, πρωτοστάτησε στην αποδοχή μου στον τρίτο χρόνο της Ιατρικής. Παρόλη την αντιπάθειά μου προς τους ρατσιστές είχα το θάρρος να διεκδικήσω την πραγματοποίηση του στόχου μου, δηλαδή να γίνω γιατρός. Και για να κλείσω αυτό το πρώτο μέρος της διήγησής μου, θα σας περιγράψω μια απάνθρωπη πραγματικότητα για τους μαύρους εκείνη την εποχή στη Νότια Αφρική. Στην τάξη μου ήμασταν 200 φοιτητές (198 λευκοί και 2 προνομιούχοι μαύροι). Όταν στο μάθημα της Ανατομίας το πτώμα ήταν ενός μαύρου, όλοι έμεναν στην αίθουσα. Αν όμως το πτώμα ήταν λευκού, οι δύο μαύροι συμφοιτητές μας έπρεπε να εγκαταλείψουν την αίθουσα, ταπεινωμένοι. Μέσα μου, αυτή η αδικία έβραζε. Και τελικά, πήρα το θάρρος και σηκώθηκα και βγήκα από την αίθουσα μαζί με τους δύο μαύρους. Την ερχόμενη μέρα βρέθηκα στο γραφείο του Πρύτανη για «συνετισμό». Ήταν όμως έξυπνος και δεν τράβηξε το σχοινί, γιατί ήξερε πως είχε μαθευτεί το γεγονός σε όλο το Πανεπιστήμιο.
(Συνεχίζεται…)