Ανάπτυξη χωρίς πυξίδα

photo: epirusgate.gr

Σαφώς και όλοι επιθυμούμε την ανάπτυξη. Αλίμονο σε όσους δεν την επιθυμούν…Όμως, μας έχει, άραγε, προβληματίσει αρκετά το γεγονός ότι πολλές φορές αυτή προηγείται του σχεδιασμού; Δευτερευόντως, συνειδητοποιούμε ότι «οικοδομούμε» ένα νησί γεμάτο αντιφάσεις;
Την ίδια στιγμή που μιλάμε για έλλειψη βασικών υποδομών όπως η ύδρευση, η αποχέτευση και το οδικό δίκτυο, γινόμαστε μάρτυρες ενός διαρκούς κατασκευαστικού πυρετού. Πλέον όπου και αν βρεθεί κανείς στη Ζάκυνθο θα συναντήσει οικοδομές να είναι «στα σκαριά», όχι με προορισμό την ιδιοκατοίκηση, αλλά με απώτερο σκοπό την τουριστική εκμετάλλευση.

Παράλληλα, η νέα οικοδομική δραστηριότητα δεν φαίνεται πάντα να συνομιλεί με την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του νησιού. Αντί να «αγκαλιάζει» αρμονικά τον χαρακτήρα του τόπου, σε αρκετές περιπτώσεις δημιουργεί μια εικόνα που απέχει πολύ από την αρχιτεκτονική του κληρονομιά.
Το να αντιμετωπίζουμε το νησί ως ένα ανεξάντλητο πεδίο επενδύσεων κρύβει κινδύνους, αφού ανάπτυξη χωρίς υποδομές και χωρίς σεβασμό στην ταυτότητα κάθε τόπου δεν είναι απαραίτητα πρόοδος. Βέβαια, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη Ζάκυνθο. Είναι ένα συνολικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλές τουριστικές περιοχές της χώρας και, για να αντιμετωπιστεί, απαιτεί γενναίες αποφάσεις συμπεριλαμβανομένης της επανεξέτασης του καθεστώτος δόμησης και της ουσιαστικής ενίσχυσης των δημόσιων υποδομών.