Η χαιρεκακία δεν είναι πολιτική ανάλυση | Γράφει η Άννα Μεϊντάνη – Λίβου
Διαβάζοντας το πρόσφατο άρθρο του Διονύση Ιθακήσιου στην εφημερίδα σας, σχηματίζει κανείς την εντύπωση ότι η κρίση και η συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να εξηγηθούν μέσα από ένα και μόνο πρόσωπο: τον Αλέξη Τσίπρα. Πρόκειται, όμως, για μια απλουστευτική προσέγγιση μιας πολύ πιο σύνθετης πολιτικής πραγματικότητας.
Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έγιναν λάθη. Έγιναν και μάλιστα πολλά. Όμως η πορεία ενός πολιτικού οργανισμού δεν καθορίζεται αποκλειστικά από τον επικεφαλής του. Διαμορφώνεται από συλλογικές αποφάσεις, από επιλογές στελεχών, από εσωτερικές ισορροπίες, από πολιτικές στρατηγικές που υιοθετήθηκαν ή εγκαταλείφθηκαν. Όσοι σήμερα αναζητούν έναν και μοναδικό ένοχο, αποφεύγουν να αναμετρηθούν με τις δικές τους ευθύνες.
Παράλληλα, παρουσιάζεται σχεδόν ως εθνική τραγωδία η πιθανότητα διάλυσης ή μετεξέλιξης ενός κόμματος. Η ιστορία της Μεταπολίτευσης αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Κόμματα γεννήθηκαν, αναπτύχθηκαν, μετασχηματίστηκαν ή έκλεισαν τον κύκλο τους. Η πολιτική δεν σταματά ούτε τελειώνει με την πορεία ενός κομματικού σχηματισμού.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι αρκετοί από όσους σήμερα εκφράζουν δημόσια τη λύπη τους για την κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται από πολιτικούς χώρους που αντιμετωπίζουν τις δικές τους σοβαρές εσωτερικές αντιθέσεις.
Στη Νέα Δημοκρατία, ένας πρώην πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς, βρέθηκε εκτός κόμματος και βρίσκεται πλέον σε ανοιχτή πολιτική αντιπαράθεση με την ηγεσία, ενώ οι πληροφορίες για δημιουργία νέου πολιτικού φορέα πληθαίνουν. Την ίδια στιγμή, ο Κώστας Καραμανλής έχει επανειλημμένα εκφράσει διαφωνίες και προβληματισμούς για κρίσιμες κυβερνητικές επιλογές. Προφανώς, λοιπόν, οι εσωτερικές συγκρούσεις δεν αποτελούν αποκλειστικό χαρακτηριστικό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γνώρισμα κάθε μεγάλου πολιτικού χώρου.
Το ουσιαστικό ερώτημα, ωστόσο, δεν αφορά την τύχη ενός κομματικού μηχανισμού. Αφορά την πορεία της κοινωνίας. Διότι πολύ πιο ανησυχητική από την κρίση ενός κόμματος είναι η κρίση της κοινωνικής συνοχής. Πολύ πιο επικίνδυνες από τις εσωκομματικές αντιπαραθέσεις είναι οι πολιτικές που διευρύνουν τις ανισότητες, αποδυναμώνουν το κοινωνικό κράτος, ενισχύουν την εργασιακή ανασφάλεια και οδηγούν χιλιάδες νοικοκυριά σε οικονομική ασφυξία.
Αν, λοιπόν, επιθυμούμε μια σοβαρή συζήτηση για τις ευθύνες, ας μην περιοριζόμαστε στα εσωτερικά ενός πολιτικού χώρου. Ας εξετάσουμε και τις ευθύνες όσων κυβέρνησαν τη χώρα, διαχειρίστηκαν κρίσιμες περιόδους, πήραν αποφάσεις που επιβάρυναν την κοινωνία και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν την πολιτική ως άσκηση αριθμών και όχι ως υποχρέωση απέναντι στους ανθρώπους.
Η ιστορία θα αξιολογήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Αλέξη Τσίπρα και όλους όσοι συμμετείχαν στη διαδρομή του. Η κοινωνία όμως κρίνει ήδη, καθημερινά, εκείνους που επιλέγουν να σχολιάζουν με χαιρεκακία τις εξελίξεις σε έναν πολιτικό χώρο, ενώ παραμένουν σιωπηλοί απέναντι στην ακρίβεια, στη στεγαστική κρίση, στη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πορεία ενός κόμματος αφορά πρωτίστως τα μέλη και τους ψηφοφόρους του. Η πορεία μιας κοινωνίας αφορά όλους μας. Και όσο κάποιοι επιμένουν να αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους για το χθες, οι πολίτες αναζητούν λύσεις για το σήμερα και προοπτική για το αύριο. Εκεί βρίσκεται η πραγματική πολιτική ευθύνη. Και εκεί, τελικά, θα κριθούμε όλοι.
