
Παρά το γεγονός ότι η Χάρις είχε μια ισχυρή στιγμή με την ομιλία της στο συνέδριο των Δημοκρατικών, δεν κατάφερε να κερδίσει την ευρύτερη υποστήριξη των πολιτών. Ελλείψει ενός σαφούς οράματος και με αδυναμία να δώσει πειστικές απαντήσεις σε κρίσιμα ζητήματα, δεν κατόρθωσε να ενισχύσει το προφίλ της ως ηγέτιδα.
Ο Μπάιντεν, παρά τις επιτυχίες του, καθυστέρησε να παραδώσει τη σκυτάλη, κάτι που άφησε το κόμμα των Δημοκρατικών χωρίς αρκετό χρόνο για την ανάδειξη ενός νέου, δυναμικού ηγέτη. Αυτό το κενό ηγεσίας έδωσε στον Τραμπ την ευκαιρία να προβάλλει την εμπειρία και τη δυναμική του ως σταθερή επιλογή, ειδικά για ψηφοφόρους που αισθάνονταν αβεβαιότητα για την ηγεσία των Δημοκρατικών.
Η νίκη του Τραμπ, επομένως, δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της δικής του πολιτικής στρατηγικής, αλλά και της αδυναμίας των Δημοκρατικών να παρουσιάσουν μια ενωτική και ισχυρή πρόταση για το μέλλον.