Ζάκυνθος: Η συγκλονιστική περιγραφή του Βασίλειου Κανελλόπουλου για τη διάσωση του 23χρονου Πορτογάλου

Συγκεκριμένα την περασμένη Παρασκευή 21 Αυγούστου είχαμε κανονίσει διαδικτυακά μέσω της εταιρείας Zakynthos Boat Rentals να κάνουμε μία 6ωρη περιπλάνηση στις παραλίες του βόρειου και δυτικού τομέα του νησιού και ξεκινήσαμε από το λιμάνι του Κάβου.

Εκεί συναντήσαμε τον καπετάνιο του μικρού σκάφους, έναν γλυκύτατο μικροκαμωμένο κύριο 70 χρόνων τον Κύριο Τάσο Λυκουρέση, που στην αρχή δεν σου γεμίζει το μάτι, αλλά είναι ένα τρανό παράδειγμα ότι τα φαινόμενα απατούν, καθώς στην πορεία αναδείχθηκε ως ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της ιστορίας.

Είχε όχι ιδανικό καιρό για μία τέτοια περιπλάνηση, γιατί ήταν νωρίς το απόγευμα και και τα μποφόρ είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν, αλλά με σχετική δυσκολία και χάρη στην εμπειρία του καπετάνιου, καταφέραμε να φτάσουμε στην παραλία του ναυαγίου και να έχουμε μία πολύ όμορφη εμπειρία καθώς ήταν από τις λίγες φορές που είχε κανείς τη δυνατότητα να απολαύσει τη συγκεκριμένη παραλία εντελώς ιδιωτικά, αφού δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί! Ακολούθησαν μερικές στάσεις σε κάποιες παραλίες για βουτιές και στι γαλάζιες σπηλιές στο βόρειο τμήμα των νησιού, για να καταλήξουμε γύρω στις 18:00 το απόγευμα στο σημείο καταδύσεων Ποταμίτης, μία βραχώδη περιοχή χωρίς παραλία, όπου με κάποια σκαλιά που είχαν λαξευθεί πάνω στους βράχους μπορούσε κανείς να ανέβει και να βουτήξει από σανίδες καταδύσεων που υπήρχαν σε διαφορετικά ύψη 8, 10 και 12 μέτρα. Πολλοί λουόμενοι επέλεγαν να πηδήξουν από διαφορετικά ύψη, μια ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία.

Πήδηξαν και τα τρία παιδιά ο Δημήτρης, η Λυδία και η Μυρτώ και ακολούθησε και η Βίκυ! Στο διάστημα που τα παιδιά περίμεναν στη σειρά για να βουτήξουν από τα 10 μέτρα ο Κύριος Τάσος συνεχίζει από πίσω τους, περνάει τα 8 μέτρα, περνάει τα 10 μέτρα, περνάει τα 12 μέτρα, συνεχιζει πιο ψηλά σε κάτι βράχια και πηδάει άνετος και ωραίος από τα 15 μέτρα, κατι που δείχνει έναν άνθρωπο δύναμικό και με εμπειρία στη θάλασσα και κάτι που κανείς δεν ήξερε ότι θα χρειαζόταν μετά από λίγα λεπτά σε υπερθετικό βαθμό!

Αφού κολυμπήσαμε για λίγο στα όμορφα νερά της περιοχής, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε στο σκάφος για να συνεχίσουμε την διαδρομή μας και κάποια στιγμή καθώς ετοιμαζόμασταν για αναχώρηση η Μυρτώ μου λέει “Μπαμπά, νομίζω ότι είναι κάποιος κάτω από το σκάφος μας”. Κοιτάω στα πλάγια του σκάφους και βλέπω στα 3-4 μέτρα βάθος μία σιλουέτα ενός κολυμβητή που ήταν σε όρθια θέση με τα χέρια ανοιχτά και φορούσε μάσκα. Η πρώτη μου αίσθηση ήταν ότι είναι κάποιος που με τη μάσκα του ελέγχει το βυθό, αλλά δεν παύει να μου προξένησε μία περίεργη εντύπωση η θέση του.

Αφού έπιασα να της δώσω ένα χυμό που μου ζήτησε μετά από 10″ κοιτάω ξανά για να βεβαιωθώ ότι αυτός που έβλεπα είναι καλά και δεν συμβαίνει κάτι περίεργο και είχε χαθεί από το οπτικό μου πεδίο και μου λέει η Μυρτώ νομίζω ότι πήγε κάτω από το σκάφος και σκύβοντας λίγο περισσότερο δεν μπορούσα πια να τον δω, οπότε προς στιγμήν θεώρησα ότι ήταν όλα καλά.

Δεν πέρασαν πάνω από 5-10″ όταν άρχισα να ακούω σε κοντινή απόσταση 10-20 μέτρων τις αγωνιώδεις φωνές σε σπαστά αγγλικά των γονέων ενός παιδιού, που ζητούσαν βοήθεια γιατί έχασαν τον γιο τους από την από το οπτικό τους πεδίο. Τους ρωτήσαμε πού είναι ο γιος σας και μας είπαν βούτηξε με τη μάσκα και χάθηκε! Δεν ήθελε πολύ να καταλάβουμε ότι αυτή η σιλουέτα που βλέπαμε πριν λίγα δευτερόλεπτα ήταν το παιδί που χάθηκε και προφανώς είναι κάποιος που χρήζει βοήθειας.

Πέφτουμε στο νερό, προσπαθούσα με γυμνά μάτια να δω πού μπορεί να βρίσκεται, αλλά δεν ήταν εφικτό γιατί το βάθος στη συγκεκριμένη περιοχή ήταν από 10 έως 12 μέτρα και ο πυθμένας ήταν σκοτεινός. Προσπάθησε να μπει προς τα μέσα η Βίκυ, αλλά της είπα μην το επιχειρήσεις, γιατί δεν θα μπορέσεις να τον ανασυρείς από το βυθό και είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Δεν είδα το Δημήτρη που και εκείνος βούτηξε προς τα κάτω και μου είπε μετά ότι έφτασα σε ένα βάθος 6 με 8 μέτρα, όπου δεν μπορούσα να πάω παρακάτω γιατί αισθανόμουν έναν αφόρητο πόνο στα αυτιά, αλλά μπόρεσα να τον δω στο βυθό ακριβώς κάτω από το σκάφος μας! Ανεβαίνοντας προς τα πάνω είπε στους γονείς του παιδιού, τον είδα είναι εδώ κάτω στο βυθό και εκείνοι συνέχιζαν να φωνάζουν με αγωνία παρακαλούμε να μας βοηθήσει κάποιος, είναι το παιδί μας κάτω στο βυθό!!!

Αντιλαμβάνεται κανείς την ψυχολογική επιβάρυνση αυτων των ανθρώπων, αλλά και την αγωνία όλων των παρευρισκόμενων, αφού εκείνη τη στιγμή είχε ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση και η μάχη με το χρόνο για τη ζωή του συγκεκριμένου ανθρώπου.

Και εδώ εμφανίζεται ο γλυκύτατος 70χρονος παππούς τριών εγγονιών, όπου με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία και απαράμιλλο θάρρος βάζει ήρεμα τη μάσκα του και τα βατραχοπέδιλά του και βουτάει με κατεύθυνση το βυθό κάτω από το σκάφος μας.
Μπαίνω και εγώ μέσα στο νερό και τον βλέπω να φτάνει με χαρακτηριστική άνεση στο βυθό να πιάνει τον νεαρό από το χέρι και να τον ανασύρει στην επιφάνεια της στιγμή που η αναπνοή του τελείωσε.

Ανεβαίνω πολύ γρήγορα και σχεδόν μηχανικά στο σκάφος γνωρίζοντας ότι είναι πάρα πολύ κρίσιμο το τι θα επακολουθήσει και ψάχνοντας να βρω μία σταθερή επίπεδη επιφάνεια όπου θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε καρδιοπνευμονική ανάνηψη. Ο Δημήτρης μαζί με δύο άλλα παιδιά ανεβάζουν ακολουθώντας τις οδηγίες μου τον νεαρό Πορτογάλο στο πίσω μέρος του σκάφους. Δεν ήτανε πολύ μεγάλη η επιφάνεια, δεν είχαμε πολύ χώρο, οπότε αναγκαστικά από τα γόνατα και κάτω τα πόδια του ήταν μέσα στο νερό και το υπόλοιπο σώμα επάνω στο σκάφος. Έλεγξα μηχανικά για παλμό και για ένδειξη αναπνοής, δεν είχα όμως καμία ένδειξη αφού ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του.

Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα πόσο χρόνο ήταν κάτω στο βυθό, αλλά επειδή οι γονείς του στη συνέχεια μας μετέφεραν ότι δεν ήταν μεγάλο το διάστημα από τη στιγμή που έχασαν την οπτική επαφή μαζί του μέχρι τη στιγμή που άρχισαν να τον αναζητούν και επειδή εμείς τον είδαμε ψηλότερα προς την επιφάνεια πριν πάει στο βυθό και δεν πρέπει να πέρασαν πάνω από 2-3′ μέχρι την τελική του ανάσυρση στην επιφάνεια, θεωρώ ότι πρέπει να έμεινε στο νερό συνολικά κατά πάσα πιθανότητα 4-5′ λεπτά, διάστημα όχι πολύ μικρό, αλλά όχι και επικίνδυνα μεγάλο.

Όταν ξεκίνησα την προσπάθεια της αναζωογόνησης τα χείλη και τα δάχτυλα του είχαν αρχίσει να σκουραίνουν, είχε μυδρίαση στα μάτια που σημαίνει χαμηλή οξυγόνωση εγκεφάλου και είχε σαφώς πνευμονικό οίδημα, αφού έβγαζε αφρώδες αιματηρό υγρό από το στόμα και τη μύτη κάτι που καθιστά ακόμα πιο δύσκολη την εφαρμογή ΚΑΡΠΑ και κυρίως των εμφυσήσεων στόμα με στόμα, αφού έπρεπε να δίνω τις αναπνοές, να φτύνω το αίμα που αναπόφευκτα έμπαινε στο στόμα μου και να συνεχίζω με τις καρδιακές μαλάξεις.

Σε μια τέτοια κατάσταση χάνεις την αίσθηση του χρόνου και δεν είναι πάρα πολύ εύκολο να αντιληφθείς πώς περνάει ο χρόνος. Είναι γεγονός ότι τα πρώτα λεπτά είναι πολύ σημαντικά, γιατί εκεί είναι που περιμένεις κυρίως την ανάνηψη του ασθενούς και σίγουρα όσο περνάει ο χρόνος οι πιθανότητες μειώνονται, αλλά και έρχεται μία σταδιακή κόπωση και απογοήτευση όταν βλέπεις ότι αυτό που κάνεις δεν αποδίδει.

Η προσπάθειά μας γινόταν ακόμη πιο δύσκολη από την παρουσία της οικογένειάς του νεαρού, οι γονείς του βυθισμένοι στο νερό κρατιόντουσαν με τα χέρια από το σκάφος βυθίζοντας το λίγο περισσότερο μέσα στα νερό και εκλιπαρούσαν τον νεαρό Αλβάρο να επιστρέψει στη ζωή.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις παραινέσεις τους προς εμένα “Doctor please, please don’t let him die, do whatever you can, please save our sοn, please, please…”.

Θα έλεγα όμως ότι με βάση την σοβαρότητα της κατάστασης η συμπεριφορά τους ήταν αρκετά ψύχραιμη και κόσμια. Αισθανόμουν πραγματικά όλο το βάρος της ευθύνης για την προσπάθεια, αφού μετά την σωτήρια ηρωική παρέμβαση του κυρίου Τάσου, η διατήρησή του στη ζωή εξαρτόταν αποκλειστικά από εμένα, αφού δεν υπήρχε κάποιος άλλος στην παρούσα φάση να παράσχει τις πρώτες βοήθειες και εγώ εντελώς τυχαία βρέθηκα στο σημείο.

Συνέχισα την μέθοδο ΚΑΡΠΑ για περίπου 15′ κάνοντας τις καρδιακές μαλάξεις και τις εμφυσήσεις της αναπνοής φτύνοντας άμεσα το αίμα του ασθενούς που έμπαινε στο στόμα μου και περιμέναμε την έλευση βοήθειας.
Κάποια στιγμή το αγωνιώδες βλέμμα του πατέρα του παιδιού συνάντησε το δικό μου και αντιλήφθηκα ότι περίμενε από εμένα μία ελπίδα, μια ένδειξη για το αν θα μπορούσε να είναι αισιόδοξος για τη συνέχεια.

Ομολογώ μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα κάτι να στηριχτώ ώστε να είμαι πολύ αισιόδοξος και έκανα έναν ήπιο μορφασμό απόγνωσης και αντιλήφθηκα αμέσως τον αρνητικό αντίκτυπο, που είχε αυτό αναπόφευκτα στην ψυχολογία των γονέων, οπότε συνέχισα με ακόμη μεγαλύτερο πάθος και ακόμη μεγαλύτερη ένταση σε μία προσπάθησα να ανατρέψω τα μέχρι στιγμής αρνητικά δεδομένα.

Άρχισα να έχω κάποια έστω και μικρή αισιοδοξία όταν σταδιακά μετά από 10′ προσπάθειας έβλεπα να βελτιώνεται το χρώμα των χειλιών και των δακτύλων του, να αισθάνομαι το σώμα του κάπως να ζεσταίνεται και είδα να υποχωρεί η μυδρίαση στις κόρες των οφθαλμών του δείγμα σταδιακά καλύτερης οξυγόνωσης του εγκεφάλου.

Ένα σκάφος νομίζω του Λιμενικού ήρθε περίπου 15 λεπτά μετά και ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η μεταφορά του από το ένα σκάφος στο άλλο έτσι ώστε να γίνει με ασφάλεια, αλλά και χωρίς να διακοπεί η παροχή ΚΑΡΠΑ που έπρεπε να συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό.

Μετά από μία διαδρομή 10′ με 5 μποφόρ αέρα και κυματισμό, με το σκάφος του λιμενικού να χτυπάει στα κύματα και τον ασθενή να ανεβοκατεβαίνει και εμείς να συνεχίζουμε με πολύ αντίξοες συνθήκες την προσπάθεια, καταλήξαμε σε ένα διπλανό λίμανάκι του Αγίου Νικολάου και εκεί παραμείναμε στο σκάφος περιμένοντας το ασθενοφόρο από το Γενικό Νοσοκομείο Ζακύνθου μία απόσταση περίπου 30 km.

Στο Λιμάνι ήρθε και ένας επιπλέον συνάδελφος τοπικός ιατρός, που είχε ειδοποιηθεί και ο οποίος είχε μία μάσκα αναπνευστικής ανάνηψης (ambu), που μας βοήθησε πολύ στο αναπνευστικό κομμάτι της αναζωογόνησης, γιατί δεν γινόταν πλέον στόμα με στόμα, αλλά μέσω της συγκεκριμένης μάσκας και επιπλέον είχαμε τη δυνατότητα να παρέχουμε στον ασθενή ατμοσφαιρικό αέρα με υψηλότερη περιεκτικότητα σε οξυγόνο από τη δική μας εκπνοή.

Να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω και έναν κολυμβητή όπου δεν είχα την τιμή και την ευκαιρία να ζητήσω το όνομά του, αλλά έχοντας κάποια εμπειρία από πρώτες βοήθειες με αντικαθιστούσε στο κομμάτι των μαλάξεων για λίγα λεπτά μέχρι να ξεκουραστώ και να αναλάβω πάλι εγώ.

Ένα ευχαριστώ και στο Δημήτρη που προσπαθούσε να σκουπίζει το αίμα από το στόμα και τη μύτη του νεαρού, για να βοηθήσει τις δικές μας προσπάθειες. Το ασθενοφόρο πρέπει να ήρθε 25′ μετά από τη στιγμή που φτάσαμε στο λιμανάκι και εμείς συνεχίζαμε την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση όπως ακριβώς προστάζουν οι κανόνες μέχρι να έρθει πιο εξειδικευμένη βοήθεια.

Θα πρέπει συνολικά να την εφαρμόσαμε 55-60′.
Στο διάστημα αυτό πέραν των σημείων αισιοδοξίας που προανέφερα δεν είχα παρατηρήσει κάποια αλλαγή στην κατάσταση του ασθενούς. Δεν είχα καταφέρει να αισθανθώ παλμό. Το περιστατικό συνέβη περίπου στις 18:25 και περίπου στις 19:20 μεταφέρθηκε στο ασθενοφόρο και ανέλαβαν τη συνέχεια της προσπάθειας οι διασώστες του ΕΚΑΒ.

Όπως έμαθα αργότερα συνέχισαν την καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, χορήγησαν κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή και σταδιακά διαπίστωσαν άρρυθμη και βραδεία καρδιακή λειτουργία, αλλά με δυνατότητα απινίδωσης, ακολούθησε απινίδωση και συνέχεια της ΚΑΡΠΑ για συνολικά 79′ από την έναρξη του περιστατικού μέχρις ότου έφτασε στο Γενικό Νοσοκομείο Ζακύνθου, όπου για τις πρώτες τρεις ημέρες παρέμεινε διασωληνωμένος σε καταστολή και γενικά σε πολύ κρίσιμη κατάσταση.

Το χρονικό διάστημα που είχε παραμείνει στο βυθό μαζί και με το αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα της καρδιοναπνευστικής αναζωογόνησης αρχικά με αέρα εκπνοής και στη συνέχεια με ατμοσφαιρικό αέρα δεν μας άφηναν πολύ μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας, πέραν του γεγονότος ότι ο Alvaro ήταν ένας νεαρός ενήλικας απόλυτα υγιής με γερό οργανισμό, που πριν δύο εβδομάδες είχε συμμετάσχει σε αγώνισμα Iron Μan!
Αφού έφυγε το ασθενοφόρο επιστρέψαμε με το σκάφος του κυρίου Τάσου μέχρι το λιμάνι από όπου ξεκινήσαμε εμφανώς συγκλονισμένοι από την εμπειρία που είχαμε ζήσει, αλλά και με μία ιδιαίτερα μεγάλη αγωνία για το ποια θα είναι η εξέλιξη της υγείας του νεαρού μεταφερθήκαμε στο νοσοκομείο για να μάθουμε κάποιες πρώτες πληροφορίες.

Χαρήκαμε ιδιαίτερα όταν μάθαμε ότι έφτασε ζωντανός και ξέραμε ότι έτσι τουλάχιστον του είχαμε δώσει μία δυνατότητα έστω να παλέψει για τη ζωή του. Οι ιατροί αρχικά δεν ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξοι, βέβαια δεν γνώριζαν και τι ακριβώς είχε μεσολαβήσει και πόσο κατάλληλες ήταν οι συνθήκες της αναζωογόνησης και ήταν πολύ επιφυλακτικοί, όπως ακριβώς βέβαια θα περίμενε κανείς.

Είχαμε μία ολιγόλεπτη επικοινωνία με τους γονείς, μου έλεγαν πόσο καλό παιδί ήταν ο Alvaro, ότι ήταν ο πιο τέλειος γιος που θα μπορούσε να είχαν, πόσο καλός ήταν στα μαθήματά του, στον αθλητισμό, το ότι είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο του Princeton και τώρα εργαζόταν στις ΗΠΑ.

Προσπάθησα να τους κάνω να αισθάνονται πιο αισιόδοξοι, γιατί είναι γεγονός ότι ήταν απόλυτα απογοητευμένοι μετά και τις αρχικές εκτιμήσεις του ιατρικού προσωπικού στο Νοσοκομείο της Ζακύνθου.

Τους ζήτησα να επικεντρωθούν στα θετικά σημεία, ότι το παιδί έχει φτάσει σε ένα χώρο που μπορούν να του παρασχεθούν οι απαραίτητες ιατρικές βοήθειες ζωντανός και ότι είναι ένας νέος άνθρωπος δυνατός, που πλέον έχει την ελπίδα και τη δυνατότητα να παλέψει για τη ζωή του και τους είπα κάτι που ίσως εκείνη τη στιγμή ούτε εγώ ο ίδιος δεν πίστευα, ότι έχει καλές πιθανότητες να ανακάμψει, γιατί είναι ένας υγιής και δυνατός οργανισμός.

Ηξερα ότι πέραν από την αναμενόμενη υψηλού επιπέδου παροχή ιατρικών βοηθειών στο νοσοκομείο χρειαζόταν και ένα λίγο μεγαλύτερο θαύμα.

Καθώς την Δευτέρα δυο ημέρες μετά ήταν η εορτή του Αγίου Διονυσίου του πολιούχου της Ζακύνθου, την Κυριακή το βράδυ ανάψαμε μία λαμπάδα μαζί με τη Βίκυ στην απαράμιλλης ομορφιάς εκκλησία του Αγίου Διονυσίου στη Ζάκυνθο και ζητήσαμε από τον Άγιο αλλά και από την Παναγία, αν μπορούσαν να βοηθήσουν και εκείνοι με το δικό τους τρόπο.

Δεν επικοινώνησα ενδιάμεσα ούτε με τους ιατρούς ούτε με τους γονείς γιατί ήξερα ότι κάτι πολύ αρνητικό ή πολύ θετικό θα το μάθαινα νωρίτερα η αργότερα.

Και περίμενα με αγωνία να έρθει κάποια ενημέρωση, με κάποιο τρόπο που όσο αργούσε χαιρόμουν γιατί ήξερα ότι δεν έχει συμβεί το μοιραίο, αλλά και ανησυχούσα γιατί αν η ανάνηψη δεν είναι γρήγορη στη συνέχεια θα είχαμε διαφορετικές πιο δυσοίωνες καταστάσεις.

Τη Δευτέρα είχα κάποιες πρώτες πληροφορίες ότι η γενική του κατάσταση είναι καλή με σημάδια αισιοδοξίας για τη συνέχεια, την Τρίτη είχα κάποιες πληροφορίες για απεικονιστικές εξετάσεις οι οποίες τουλάχιστον αρχικά δεν έδειξαν κάποια σαφή εγκεφαλική βλάβη λόγω υποξίας, για να φτάσουμε σήμερα το μεσημέρι όπου είχα μία τηλεφωνική επικοινωνία με την μητέρα του και άκουσα τα χαρμόσυνα νέα!

Ο Αlvaro από εχθές είχε αποσωληνωθεί, μπορούσε να κρατάει τα επίπεδα του οξυγόνου απλά με ρινική μάσκα οξυγόνου και αργότερα μέσα στην ημέρα ανέκτησε τις αισθήσεις του, μίλησε με τους γονείς του και μπορούσε να εκτελέσει βασικές εντολές, να ανοίξει και να κλείσει τα μάτια, να σφίξει τα χέρια και αργότερα μάλιστα σηκώθηκε και έκανε υποβασταζόμενος μερικά βήματα και θυμάται τα πάντα μέχρι τη στιγμή που βούτηξε στο βυθό!

Είμαι πραγματικά συγκινημένος και συγκλονισμένος από την έκβαση του συγκεκριμένου περιστατικού, όπου κόντρα σε κάθε πιθανότητα και κόντρα σε κάθε ιατρική λογική ο 23χρονος Πορτογάλος νεαρός μπορεί πλέον να ατενίζει το υπόλοιπο της ζωής του με σχεδόν απόλυτη αισιοδοξία ότι θα ανακάμψει πλήρως μετά από ένα τέτοιο ακραίο περιστατικό πνιγμού.

Η συνομιλία με τη μητέρα του ήταν μία ακόμη συγκλονιστική εμπειρία ειδικά όταν η ίδια ανέφερε ότι δεν σώθηκε μόνο η ζωή του γιου της, αλλά η ζωή ολόκληρης της οικογένειας, γιατί αντιλαμβάνεται κανείς τις συνέπειες που έχει ένα τέτοιο γεγονός αν τα πράγματα δεν είχαν πάει καλά σε όλους τους δικούς του ανθρώπους.

Θα ήθελα να εξάρω να ηρωική προσπάθεια του κυριου Τάσου, ο οποίος με ψυχή λιονταριού και με απαράμιλλο θάρρος και απόφασιστικότητα δεν δίστασε να βουτήξει σε ένα μεγάλο βάθος και να ανασύρει το νεαρό στην επιφάνεια κάτι που σίγουρα σε ένα βαθμό έβαζε και τη δική του ζωή σε κίνδυνο, δεν το σκέφτηκε όμως καθόλου και πραγματικά αν δεν ήταν εκείνος εκεί, όχι μόνο δεν θα μπορούσε κανένας άλλος να είχε ανασύρει στην επιφάνεια το νεαρό, αλλά ενδεχομένως άνθρωποι που δεν θα είχαν τις γνώσεις και την εμπειρία ίσως να είχαν προσπαθήσει να το επιτύχουν, με ακόμη χειρότερα αποτελέσματα. Η δική του εξαιρετική προσπάθεια ήταν αυτή που επέτρεψε σε εμάς με την ορθή εφαρμογή της καρδιοπνευμονικής ανάνηψης για όσο διάστημα χρειαζόταν να τον κρατήσουμε στη ζωή και να του δώσουμε μία ελπίδα για το μέλλον.

Πολλοι περιέγραψαν τη δική μας πράξη ως ηρωική, αλλά πιστέψτε με δεν είναι.

Ηρωική ήταν η προσπάθεια του κυρίου Τάσου.
Η δική μας προσπάθεια και ενέργεια ήταν απλά το καθήκον μας.

Σίγουρα απαιτεί γνώσεις, απαιτεί εμπειρία και σίγουρα κυρίως ψυχραιμία ώστε να μπορέσεις να ενεργήσεις με τον πιο κατάλληλο τρόπο υπό συναισθηματική φόρτιση με την παρουσία τόσο της δικής του οικογένειας στο περιστατικό, όσο και της δικής μου, αφού και τα παιδιά βρέθηκαν μπροστά σε ένα περιστατικό που συγκλονίζει.

Έκλαιγαν και δεν μπορούσαν να διαχειριστούν εύκολα αυτό που έβλεπαν, αν και ο Δημήτρης παρουσίασε αξιοθαύμαστη ψυχραιμία και προσπάθησε, χωρίς να έχει τις γνώσεις, όσο μπορούσε και εκείνος να βοηθήσει.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσοι μετά τη δική μου παρότρυνση συμπεριέλαβαν στην προσευχή τους τον Alvaro, γιατί δεν μπορεί παρά να είχε θετική επίδραση αυτό στην έκβαση του περιστατικού.

Μπορεί στην ιατρική και στις ειδικότητες εκείνες, που έχουν επείγοντα περιστατικά όπως είναι κατα κόρο η Μαιευτική και Γυναικολογία, να έχουμε μάθει να ζούμε με το έκτακτο περιστατικό, με την ξαφνική ανάγκη της προάσπισης της υγείας και τη ζωής ενός ή και συχνά στον τοκετό δύο ανθρώπων, όμως η εμπειρία αυτή ήταν πραγματικά μία εμπειρία ζωής, αφού τέτοια περιστατικά δεν συμβαίνουν κάθε μέρα και σίγουρα δεν είναι κανείς – όσο έμπειρος και να είναι – έτοιμος να τα αντιμετωπίσει και υπο τόσο αντίξοες συνθήκες.
Θα πρέπει να εξάρουμε το έργο των διασωστών του ΕΚΑΒ, αλλά και του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού της μονάδας εντατικής θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Ζακύνθου, που αντιμετώπισαν το περιστατικό με μεγάλη υπευθυνότητα και απέδειξαν περίτρανα ότι σε ένα περιφερεικό νοσοκομείο οι ιατροί μπορούν να επιτελέσουν ιδιαίτερα αποτελεσματικά το λειτουργημά τους.

Ίσως επιδιώξω να συναντήσω τον Alvaro κάποια στιγμή πριν επιστρέψει στην πατρίδα του, αφού μου το ζήτησε και η μητέρα του και θα είναι σίγουρα μία ιδιαίτερη στιγμή στη ζωή μου.

• Συγχαρητήρια θερμά στον κύριο Τάσο για την καταλυτική του παρέμβαση.

• Μπράβο στην Μυρτούλα που τον εντόπισε αρχικά κάτω από το σκάφος και μείωσε το χρονικό διάστημα που θα χρειαζόταν για την ανάσυρσή του.

• Μπράβο στο Δημήτρη που προσπάθησε αλλα δεν κατάφερε να φτάσει πιο κοντά του στο βυθό, αλλά κατάφερε να εντοπίσει και να υποδείξει την ακριβή θέση του και για τη βοήθεια που με το δικό του τρόπο προσπάθησε να παρέχει τις κρίσιμες στιγμές.

• Μπράβο στους γονείς του που παρά την πολύ δύσκολη συναισθηματική τους φόρτιση δεν εμποδισαν το έργο μας.

• Μπραβο στον νεαρό που με βοήθησε στην ΚΑΡΠΑ.

• Μπράβο στο συνάδελφο που με την ambu βοήθησε να έχουμε καλύτερη οξυγόνωση τα τελευταία 20 λεπτά.

• Μπράβο στους διασώστες που έκαναν με το παραπάνω στη δουλειά τους και επανέφεραν την καρδιακή λειτουργία του νεαρού και

• Μπράβο στο προσωπικό της μονάδας εντατικής θεραπείας για την εξαιρετική τους δουλειά τις 4 ημέρες μετά την παραλαβή του ασθενούς.

• Ευχαριστώ το Θεο για τη βοήθεια να μην πάει χαμένη όλη αυτή η προσπάθεια!

• Ευχαριστώ και την Λυδία που είχε την προνοητικότητα το βράδυ στο νοσοκομείο βλέποντας την αδερφή του να είναι σε κακή ψυχολογική κατάσταση με το βρεγμένο μαγιό και να κάθεται σε ένα πάγκο έξω από τα επείγοντα, να της δώσει το σορτσάκι που φορούσε σε μία προσπάθεια να την κάνει να αισθανθεί λίγο καλύτερα και

• Ευχαριστώ φυσικά τη Βίκυ για την συμπαράσταση όλες αυτές τις ημέρες που ακολούθησαν, αφού ήταν έντονα φορτισμένες συναισθηματικά.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι για να έχει θετική έκβαση ένα τέτοιο περιστατικό χρειάζεται συμμετοχή πολλών ανθρώπων, και αλληλουχία πολλών γεγονότων για το ευτυχές τελικό αποτέλεσμα.