NE ΣΥΡΙΖΑ: “Το νερό δεν είναι εμπόρευμα – Η κατάρρευση της εισήγησης της ΔΕΥΑΖ αποκάλυψε το αδιέξοδο μιας ολόκληρης πολιτικής”

Ανακοίνωση για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων και τα ζητήματα ύδρευσης στη Ζάκυνθο εξέδωσε η Νομαρχιακή Επιτροπή Ζακύνθου του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, με αφορμή την πρόσφατη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΥΑΖ και τη συζήτηση που αναπτύχθηκε γύρω από προτεινόμενες λύσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων υδροδότησης στην ορεινή Ζάκυνθο. Στην ανακοίνωση ασκείται κριτική στη διοίκηση της ΔΕΥΑΖ και στην κυβερνητική πολιτική για το νερό, ενώ διατυπώνονται θέσεις υπέρ του δημόσιου χαρακτήρα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων και προτάσεις για έργα υποδομής και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Πιο αναλυτικά, η ΝΕ αναφέρει: “Η πρόσφατη θυελλώδης συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΥΑΖ κατέληξε σε μια ηχηρή πολιτική ήττα για τη διοίκηση της επιχείρησης και σε προσωπική αποδοκιμασία του Προέδρου της. Η εισήγηση για τη λεγόμενη «συμμετοχική χρηματοδότηση» και η προώθηση λύσεων αφαλάτωσης χωρίς ολοκληρωμένες μελέτες, χωρίς σαφές νομικό πλαίσιο και χωρίς τεκμηρίωση της οικονομικής της βιωσιμότητας, που να αποκλείει τον κίνδυνο σπατάλης δημόσιων πόρων και νέου χαρατσώματος των καταναλωτών, κατέρρευσε υπό το βάρος των αντιδράσεων και της πραγματικότητας. Αυτό που παρουσιάστηκε ως δήθεν «σωτηρία» για τη βόρεια ορεινή Ζάκυνθο αποδείχθηκε ένα ακόμη πρόχειρο πολιτικό κατασκεύασμα, χωρίς τεχνική επάρκεια, χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό και χωρίς εγγυήσεις προστασίας του δημόσιου συμφέροντος. Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η τοπική έκφραση μιας συνολικής πολιτικής αποτυχίας στη διαχείριση του νερού.

Το πρόβλημα της ύδρευσης στα Ιόνια Νησιά και σε πολλές περιοχές της χώρας έχει λάβει πλέον δραματικές διαστάσεις. Την ώρα που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ανακοινώνει νέα σχέδια για το νερό, η πραγματικότητα παραμένει διαφορετική. Από το 2020 μέχρι σήμερα, αντί να ενισχύσει τον δημόσιο μηχανισμό σχεδιασμού και διαχείρισης των υδάτινων πόρων, η κυβέρνηση επέλεξε την κατάργηση της αυτοτελούς Ειδικής Γραμματείας Υδάτων και την ενσωμάτωση των αρμοδιοτήτων της σε άλλη διοικητική δομή, ενώ οι ΔΕΥΑ αφέθηκαν χωρίς το προσωπικό και τους πόρους που απαιτούνται για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της λειψυδρίας. Την ίδια στιγμή προωθείται και στο νερό ένα μοντέλο με ολοένα και πιο έντονα ιδιωτικοοικονομικά χαρακτηριστικά, ανοίγοντας τον δρόμο στην εμπορευματοποίηση ενός θεμελιώδους δημόσιου αγαθού. Στη Ζάκυνθο οι πολίτες και οι επαγγελματίες καλούνται ήδη να πληρώσουν το κόστος αυτής της πολιτικής, με αυξήσεις 20% στην τιμή του νερού, 300% στο πάγιο υδρομέτρου και 200% στο πάγιο τέλος, ενώ τα προβλήματα ποιότητας του νερού, επάρκειας και οι απώλειες των δικτύων παραμένουν άλυτα.

Για χρόνια η Δημοτική Αρχή και η ΔΕΥΑΖ διατήρησαν ένα απαράδεκτο καθεστώς εξάρτησης από υδρομεταφορές, χωρίς ολοκληρωμένο σχεδιασμό, χωρίς σύγχρονες υποδομές συλλογής και αποθήκευσης του βρόχινου νερού, όπως μικρά φράγματα και λιμνοδεξαμενές, και χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις στα δίκτυα που χάνουν τεράστιες ποσότητες πολύτιμου νερού. Παραμένουν αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα για τον έλεγχο των γεωτρήσεων, τη διακίνηση του νερού, τις συμβάσεις και τα συμφέροντα που ωφελούνται από τη διαιώνιση αυτού του προβληματικού μοντέλου. Αντί να δοθούν απαντήσεις, επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ως μονόδρομος η αφαλάτωση, σε ένα νησί που κάθε χειμώνα δέχεται μεγάλες ποσότητες βροχοπτώσεων και εξακολουθεί να στερείται βασικών έργων συγκράτησης και αξιοποίησης των υδάτινων πόρων.

Οι κάτοικοι των Βολιμών, των Ορθονιών, του Σχιναρίου, του Αγίου Νικολάου και συνολικά της βόρειας ορεινής Ζακύνθου δεν μπορούν να συνεχίσουν να ζουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, όμηροι ενός συστήματος που κάθε καλοκαίρι καταρρέει και κάθε χειμώνα κρύβει τις ευθύνες του πίσω από εξαγγελίες και επικοινωνιακές φιέστες. Οι λύσεις είναι γνωστές: αντικατάσταση των δικτύων-σουρωτήρι, έργα συγκράτησης και αξιοποίησης των όμβριων υδάτων, ολοκληρωμένος σχεδιασμός διαχείρισης των υδατικών πόρων και ενίσχυση των δημόσιων φορέων ύδρευσης και αποχέτευσης. Η λειψυδρία δεν αντιμετωπίζεται με ιδιωτικοποιήσεις, αδιαφάνεια και πρόχειρες λύσεις. Αντιμετωπίζεται με δημόσιο σχεδιασμό, επιστημονική τεκμηρίωση, περιβαλλοντική ευθύνη και επενδύσεις στις υποδομές. Το νερό δεν είναι εμπόρευμα. Η πρόσβαση σε πόσιμο και επαρκές νερό αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και δημόσιο αγαθό που οφείλει να προστατεύεται προς όφελος της κοινωνίας”.