
Για τον παραγωγό, όμως, οι λογαριασμοί δεν περιμένουν… Τα μεροκάματα, τα καύσιμα και τα λιπάσματα πρέπει να πληρωθούν, είτε η τιμή του λαδιού τον συμφέρει είτε όχι. Και όταν στο τέλος της χρονιάς τα έσοδα δεν καλύπτουν τα έξοδα, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τον ίδιο, αλλά συνολικά την τοπική οικονομία.
Πόσο ακόμη μπορεί να αντέξει αυτή η κατάσταση ο κάθε παραγωγός; Είναι δεδομένο ότι δεν αρκούν ενισχύσεις ή μεμονωμένα μέτρα για να αντιμετωπιστούν προβλήματα που επανέρχονται κάθε χρόνο. Χρειάζεται συγκεκριμένο σχέδιο για τον αγροτικό τομέα, με ουσιαστική στήριξη των παραγωγών και στόχους που δεν θα περιορίζονται στην επόμενη καλλιεργητική περίοδο. Στη Ζάκυνθο, αν θέλουμε να κρατήσουμε ζωντανό τον πρωτογενή τομέα, πρέπει να αποφασίσουμε τι θέση έχει στην οικονομία του νησιού και πώς θα στηριχθεί τα επόμενα χρόνια… Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να συζητάμε για τα ίδια προβλήματα, χωρίς αποτέλεσμα, κάθε φορά που οι συνθήκες δυσκολεύουν…