
Άκουσε τους ανθρώπους του αθλητισμού, μίλησε με τις τοπικές αρχές και έκανε συγκεκριμένες ανακοινώσεις για χρηματοδοτήσεις…
Μιλήσαμε τότε για μια «νέα εποχή» για τον αθλητισμό της Ζακύνθου. Ανακοινώθηκαν εκατομμύρια ευρώ για έργα, έγινε λόγος για νέο Κλειστό Γυμναστήριο, για νέες κερκίδες στο Δημοτικό Στάδιο και για ενεργειακή αναβάθμιση. Και σήμερα; Σήμερα η Ζάκυνθος εξακολουθεί να περιμένει…
Το Δημοτικό Στάδιο παραμένει χωρίς την απαραίτητη αδειοδότηση για να προχωρήσουν οι διαδικασίες. Το νέο Κλειστό Γυμναστήριο παραμένει όνειρο. Η κερκίδα που είναι κλειστή από τον σεισμό του 2018 εξακολουθεί να θυμίζει μια κατάσταση που δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογική για ένα νησί με τόσα αθλητικά σωματεία και τόσα παιδιά που ασχολούνται καθημερινά με τον αθλητισμό.
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο το Στάδιο και το Κλειστό. Τα παράπονα από τα σωματεία το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι αμέτρητα… Είναι οι αθλητικές εγκαταστάσεις συνολικά. Οι ομάδες αναγκάζονται να ψάχνουν άλλες έδρες. Τα σωματεία που στριμώχνονται σε χώρους, οι οποίοι δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ΑΠΣ Ζάκυνθος χρειάστηκε να αγωνιστεί εκτός έδρας στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν, ενώ ο ΑΟ Λεβάντε υποχρεώνεται να αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο χωρίς φιλάθλους, καθώς το γήπεδο του Μαχαιράδου δεν έχει ακόμη κριθεί κατάλληλο για τις ανάγκες της Γ΄ Εθνικής.
Την ίδια ώρα, αθλητικά τμήματα που φιλοξενούνται στην Παναγούλα προσπαθούν να χωρέσουν σε έναν χώρο που αποδεδειγμένα δεν επαρκεί για όλους. Και κάπως έτσι, αντί ο αθλητισμός να ανοίγει δρόμους για τα παιδιά, οι ελλείψεις των υποδομών δημιουργούν συνεχώς νέα εμπόδια….
Δεν θέλουμε άλλα «θα», άλλη μία επίσκεψη, άλλη μία σύσκεψη και άλλη μία ανακοίνωση χρηματοδότησης. Χρειάζεται να δούμε έργα. Οι χρηματοδοτήσεις είναι απαραίτητες. Όμως για την κοινωνία δεν αρκεί να ακούμε ότι «εξασφαλίστηκαν». Θέλει να δει το έργο να ξεκινά. Θέλει να δει τα μηχανήματα να μπαίνουν στο γήπεδο. Θέλει να δει την κλειστή κερκίδα να αποκαθίσταται. Θέλει να δει το νέο Κλειστό να παίρνει μορφή.
Από την επίσκεψη του υπουργού και τις ανακοινώσεις του Φεβρουαρίου, έχουν περάσει μήνες και το αποτέλεσμα που βλέπει ο κόσμος στις αθλητικές εγκαταστάσεις δεν έχει αλλάξει… Και ούτε βλέπει μια μικρή πρόοδο. Τι κάνουν για αυτό οι τοπικές αρχές; Ο αθλητισμός πρέπει να μπει στις προτεραιότητες.

Δεν μπορεί να ζητάμε από τα παιδιά να επιλέγουν τον αθλητισμό, να αφήνουν το κινητό και τις κακές επιρροές και να επιθυμούν να μπουν στα γήπεδα και εμείς να μην τους εξασφαλίζουμε τους στοιχειώδεις χώρους για να αθληθούν. Δεν γίνεται από τη μία να μιλάμε για την ανάγκη να κρατήσουμε τους νέους κοντά στον αθλητισμό και από την άλλη να τους βάζουμε συνεχώς εμπόδια εξαιτίας των υποδομών. Ο αθλητισμός δεν είναι μόνο γήπεδα και εγκαταστάσεις. Είναι η πειθαρχία, η συνεργασία, η προσπάθεια, η ήττα και η νίκη, η κοινωνικοποίηση, η δημιουργική αξιοποίηση του χρόνου. Είναι ένα από τα πιο υγιή κομμάτια της κοινωνίας και ένας τρόπος να μεγαλώσουν τα παιδιά με αξίες και στόχους. Δεν μπορούμε να γυρίζουμε την πλάτη σε αυτό.
Η Ζάκυνθος έχει ανάγκη από ένα συνολικό σχέδιο για τον αθλητισμό. Ιεράρχηση των αναγκών, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και συνεχή ΠΙΕΣΗ, συνεργασία Δήμου, Περιφέρειας, Βουλευτή και αθλητικών φορέων, ώστε οι εξαγγελίες να μετατραπούν σε πραγματικές παρεμβάσεις. Τα προβλήματα είναι γνωστά. Τώρα δεν χρειάζεται να τα ξαναδούμε. Χρειάζεται να τα λύσουμε. Η επόμενη γενιά αθλητών της Ζακύνθου δεν μπορεί να μεγαλώνει μέσα σε εγκαταστάσεις που θυμίζουν μια άλλη εποχή και να ακούει συνεχώς για «χρηματοδοτήσεις που έρχονται…» Να δούμε τώρα πού κολλάει το κάθε έργο και κάθε παρέμβαση και να γίνει μία αρχή με πίεση και αποτέλεσμα!

«Από τις εξέδρες που είναι ακατάλληλες και πάσχουν και δεν μπορούν να καλυφθούν από φιλάθλους. Από το φοβερό στοιχείο να μην έχει ένα κλειστό Αθλητικό Κέντρο η Ζάκυνθος. Όλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα που δεν τιμάει τον αθλητισμό της χώρας για ένα τέτοιο ωραίο και αθλητικό νησί». Αυτά ακριβώς είχε πει ο κ. Βρούτσης, κατά την αυτοψία του στο Δημοτικό Στάδιο Ζακύνθου τον περασμένο Φεβρουάριο. Σε εκδήλωση για τα σωματεία την ίδια μέρα, ζήτησε «συγγνώμη» για την τραγική κατάσταση στις αθλητικές υποδομές, και ανακοίνωσε την κατασκευή της κερκίδας –που παραμένει ακατάλληλη από τον σεισμό του 2018– αλλά και την κατασκευή για το πολυπόθητο Κλειστό Γυμναστήριο.
Από τότε πέρασαν αρκετοί μήνες, η ομάδα της Ζακύνθου κατέκτησε την άνοδο στη Super League 2, και από την πρώτη στιγμή ζήτησε επιτακτικά να γίνουν παρεμβάσεις στο Δημοτικό Στάδιο. Οι εγκαταστάσεις, για να παίξει η ομάδα, έπρεπε να αδειοδοτηθούν εγκαίρως, και για να γίνει αυτό έπρεπε να φτιαχτεί ιατρείο (ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβρη ο χώρος), αποδυτήρια διαιτητών και ομάδων, ενώ έπρεπε να τοποθετηθούν ISOBOX κτίρια προκειμένου να μπουν τα δημοσιογραφικά θεωρεία και ο απαραίτητος εξοπλισμός για την τηλεοπτική κάλυψη.
Παράλληλα, κρινόταν επιβεβλημένη και μία μεταλλική κερκίδα στην απέναντι πλευρά από αυτή που είναι οι κεντρικές εγκαταστάσεις. Για τα ISOBOX και τη μεταλλική κερκίδα οι διαδικασίες προχωράνε, αλλά δυστυχώς με πολύ αργούς ρυθμούς. Το αποτέλεσμα; Η Ζάκυνθος να δίνει τα πρώτα δύο εντός έδρας παιχνίδια της στην Ηλιούπολη και την Καλλιθέα, παρόλο που είχε προειδοποιήσει τους αρμόδιους από τον περασμένο Ιούλιο ότι χρειάζονται άμεσες παρεμβάσεις.
Λιγότερα, βέβαια, είναι τα προαπαιτούμενα που χρειάζονται για το Δημοτικό Γήπεδο Μαχαιράδου, για το οποίο πρέπει να φτιαχτεί ιατρείο και συμπληρωματικά κτίρια, αλλά και να μεγαλώσουν λίγο οι κερκίδες ώστε να μπορέσει να φιλοξενήσει αγώνες της Γ’ Εθνικής για τον ΑΟ Λεβάντε. Δυστυχώς, μέχρι πριν από λίγο καιρό, ούτε τα χόρτα δεν είχαν κοπεί από τις εγκαταστάσεις, που με λίγα μόλις πράγματα θα ήταν απολύτως λειτουργικές.
Ενωσιακό Γήπεδο Γαϊτανίου: Η προηγούμενη διοίκηση της ΕΠΣ Ζακύνθου είχε προχωρήσει τις διαδικασίες για την αντικατάσταση του χλοοτάπητα από την Περιφέρεια. Κανείς δεν ξέρει πού έχει κολλήσει αυτή τη στιγμή το έργο, ενώ χρειαζόταν και η συνδρομή του Δήμου για να μπουν νέες κερκίδες. Ούτε εκεί προχώρησε κάτι, και η συγκεκριμένη εγκατάσταση παραμένει παρατημένη στο έλεος του Θεού εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Τραγική, ωστόσο, είναι η εικόνα και στο γήπεδο του Αγγερικού, που ενώ έγιναν κάποιες παρεμβάσεις, δεν έχουν τελειώσει, και οι εγκαταστάσεις είναι σήμερα επικίνδυνες και ακατάλληλες. Σε λίγο καλύτερη κατάσταση βρίσκεται το γήπεδο στο Ρομίρι που είναι καινούργιο, καθώς και οι Αμπελόκηποι (υπάρχουν ελλείψεις βέβαια). Και στις Βολίμες, αλλά και στον Άγιο Λέοντα χρειάζονται παρεμβάσεις που δεν έχουν γίνει ποτέ.
Επίσης, στη Δ.Ε. Αλυκών δεν υπάρχει καν γήπεδο, ωστόσο η τοπική ομάδα της Δόξας Πηγαδακίων έφτασε μέχρι την Α’ Εθνική. Έγιναν μεγάλοι αγώνες για να φτιαχτούν εγκαταστάσεις στο Καταστάρι και την ευρύτερη περιοχή, αλλά όλα παραμένουν ακόμα στο «κενό».
Οι ομάδες της ΕΠΣ Ζακύνθου, στα μέσα του καλοκαιριού, έστειλαν τελεσίγραφο προς τον Δήμο, το οποίο έληξε πριν από περίπου μια εβδομάδα. Δυστυχώς, δεν υπήρξε καμία απολύτως απάντηση και κανένα ενδιαφέρον.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η ομάδα του Λεβάντε, που παίζει στη Γ’ Εθνική, να αγωνίζεται χωρίς κόσμο στο Στάδιο, αφού δεν έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες, και η Ζάκυνθος να είναι «ξενιτεμένη» για δύο παιχνίδια και να ελπίζει στο τρίτο (έστω και χωρίς φιλάθλους) να καταφέρει να επιστρέψει στην έδρα της.

Το βράδυ της Τρίτης, η ανδρική ομάδα βόλεϊ του Αθλητικού Συλλόγου Ζακύνθου ανακοίνωσε ότι, λόγω έλλειψης χώρου προπόνησης, δεν θα κατέβει τελικά στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής. Το Κλειστό Γυμναστήριο (Παναγούλας), παρόλο που είναι μια καλή εγκατάσταση, δεν δύναται πλέον να φιλοξενήσει τόσες πολλές ομάδες. Στεγάζει όλα τα τμήματα μπάσκετ της ΑΓΕΖ (άνδρες, εφηβικό, παίδες, νεανίδες κ.λπ.), την ομάδα βόλεϊ του ΖΑΟ, αλλά και την ομάδα βόλεϊ του Αθλητικού Συλλόγου Ζακύνθου. Όλα αυτά μέσα σε ένα γυμναστήριο που είναι κατασκευασμένο αποκλειστικά για τις ανάγκες του ΓΕΛ της Παναγούλας.
Ανά τα χρόνια, ό,τι προβλήματα είχε, κυρίως τα έλυναν οι ίδιες οι ομάδες και λίγο οι αρχές. Επί Περιφερειακής Αρχής Γ. Στασινόπουλου ήρθε εξοπλισμός στο γήπεδο, σε μια πρωτοβουλία που είχε ξεκινήσει από τον αείμνηστο Λευτέρη Νιοτόπουλο. Επίσης, είχε αντικατασταθεί και το παρκέ.
Όμως το γήπεδο δεν φτάνει για όλους. Η ανάγκη κατασκευής του νέου Κλειστού Γυμναστηρίου, που ανακοίνωσε τον περασμένο Φλεβάρη ο κ. Βρούτσης, κολλάει στο ότι δεν είναι αδειοδοτημένο το Δημοτικό Στάδιο (όπου θα κατασκευαστεί), καθώς η χρηματοδότηση, θυμίζουμε, ότι έχει εξασφαλιστεί εδώ και πάρα πολύ καιρό. Δυστυχώς όμως, μέχρι να δούμε Κλειστό Γυμναστήριο θα περάσει πολύς καιρός, και υπάρχει πάντα η έντονη ανησυχία μην χαθεί η δυνατότητα ενός τόσο σημαντικού έργου για το νησί μας.

Και πάμε και στο, επίσης χρόνιο, ζήτημα της δημιουργίας Δημοτικού Κολυμβητηρίου… «Τιμά τη Ζάκυνθο το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχει Δημοτικό Κολυμβητήριο; Οι προηγούμενοι το ξεκίνησαν, το έσκαψαν, αλλά το έργο δεν ολοκληρώθηκε. Σήμερα, αντί να προχωρήσει, φαίνεται να μπαίνει οριστικά «ταφόπλακα» στη δημιουργία του. Την ίδια στιγμή που σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα κατασκευάζονται ή ανακαινίζονται κολυμβητήρια, στη Ζάκυνθο το έργο παραμένει στάσιμο. Ακούσαμε ότι ο Υπουργός επισκέφθηκε τις εγκαταστάσεις και άκουσε με προσοχή τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις της Ζακύνθου, δείχνοντας πολιτική βούληση για παρεμβάσεις που φάνταζαν ακατόρθωτες. Κύριε Υπουργέ, κύριε Δήμαρχε, κύριε Βουλευτά, σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα δεν χρειάζεται πολιτική αντιπαράθεση. Τα έργα μιλούν από μόνα τους. Όταν ανεβαίνουμε στο βήμα, δεν χρειάζεται να αναφερόμαστε συνεχώς στο τι έκαναν ή δεν έκαναν οι προηγούμενοι. Αυτό δείχνει ανασφάλεια. Μιλήστε με έργα και αλήθειες». Αυτά ακριβώς είχε δημοσιεύσει ο προπονητής του Ναυτικού Ομίλου Ζακύνθου «ΠΡΩΤΕΑΣ», Διονύσης Μαρίνος, ένας άνθρωπος που γνωρίζει διαχρονικά την ανάγκη να υπάρξει δημοτικό κολυμβητήριο.
Αυτή τη στιγμή, όλοι οι σύλλογοι κολύμβησης και υδατοσφαίρισης στεγάζονται στο Αθλητικό Κέντρο Ζακύνθου σε ιδιόκτητο χώρο, που ευτυχώς βοηθάει να υπάρξει ένα σταθερό μέρος προπόνησης. Γίνονται φιλότιμες προσπάθειες από τους διαχειριστές, αλλά οι αθλητές είναι πραγματικά πολλοί. Πρόσφατα έκλεισε, μετά από πάρα πολλά χρόνια, και η «Αθλοκίνηση» που είχε κολυμβητήριο, με τον ιδιοκτήτη της να έχει προσφέρει τα μέγιστα στον ζακυνθινό αθλητισμό.
Το Δημοτικό Κολυμβητήριο όμως, παρόλο που μπήκε σε κάποιες συζητήσεις, ποτέ δεν προχώρησε στο να γίνει πράξη… Και δυστυχώς, οι αθλητές μας σήμερα δεν έχουν επαρκή χώρο…