Όταν οι λέξεις υποκαθιστούν την πραγματικότητα…

photo: documentonews.gr

Τα προβλήματα γίνανε ξαφνικά «προκλήσεις». Τα έργα βαφτίστηκαν «παρεμβάσεις» και «αναβαθμίσεις». Οι υποσχέσεις και οι αποφάσεις παρουσιάζονται ως «δεσμεύσεις». Μια βαρύγδουπη και καλά διατυπωμένη φράση αρκεί για να μας πείσει πως η καθημερινότητά μας βελτιώνεται.
Και κάπως έτσι, χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά τίποτα, αλλάζει η εικόνα μας για τα πάντα. Σημασία πλέον δεν έχει μόνο το τι λέγεται (!) , αλλά κυρίως το πώς λέγεται. Δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι με τις λέξεις που ήρθε να γεμίσει την επικοινωνία μας με…πυροτεχνήματα. Αναμφίβολα, οι λέξεις αυτές ηχούν διαφορετικά. Μαλακώνουν την συχνά δυσάρεστη καθημερινότητά μας, δημιουργούν μια θετική εντύπωση για όσα συμβαίνουν, λειτουργούν ως όχημα αποφυγής της ευθύτητας ή σκόπιμα αφήνουν περιθώρια λανθασμένης ερμηνείας. Έχουν τη δύναμη να καθησυχάζουν, να γεννούν προσδοκίες και να μεταφέρουν τη συζήτηση από την ουσία στην εντύπωση…
Δεν είναι, όμως, προβληματικό το γεγονός ότι η επικοινωνία παύει να υπηρετεί την πραγματικότητα και ,ενίοτε , αρχίζει να την υποκαθιστά; Είναι άλλο να προσπαθείς να περιγράψεις με ωραία λόγια ένα έργο που είδες και σε εντυπωσίασε και άλλο να προσπαθείς να πείσεις ότι το έργο είναι ωραίο, επειδή το περιέγραψες με ωραία λόγια…
Τελικά, η μεγαλύτερη ανάγκη στο δημόσιο λόγο δεν είναι περισσότερες έξυπνες εκφράσεις, αλλά περισσότερη ακρίβεια. Άλλωστε, τα ωραία λόγια ξεχνιούνται, όταν αυξάνεται η απόστασή τους από την πραγματικότητα. Και την απόσταση αυτή καμία επικοινωνιακή τεχνική δεν μπορεί να την καλύπτει για πάντα.