
Πας να περάσεις και, αντί να σταματήσει το αυτοκίνητο, πρέπει πρώτα να αναρωτηθείς αν ο οδηγός σε έχει δει ή αν απλώς αποφάσισε ότι σήμερα θα δοκιμάσει την τύχη σου. Κάποιοι μάλιστα δεν κόβουν ούτε ταχύτητα. Πατάνε γκάζι, περνάνε ξυστά από τον πεζό και συνεχίζουν σαν να μην έγινε τίποτα. Και κάπου εκεί αναρωτιέσαι: τι ακριβώς έχει στο μυαλό του ο άνθρωπος που βλέπει έναν πεζό πάνω στη διάβαση και σκέφτεται «θα προλάβω να περάσω πριν από αυτόν»; Δεν μιλάμε για έλλειψη ενημέρωσης. Μιλάμε για στοιχειώδη σεβασμό.
Το τιμόνι δεν σου δίνει προτεραιότητα στη ζωή. Το αυτοκίνητο δεν σε κάνει αφεντικό του δρόμου. Και ο πεζός δεν είναι εμπόδιο που πρέπει να απομακρυνθεί για να συνεχίσεις την πορεία σου. Το πιο τραγικό είναι ότι έχουμε φτάσει στο σημείο ο πεζός να φοβάται να χρησιμοποιήσει τη διάβαση που υποτίθεται ότι υπάρχει για να τον προστατεύει. Και μετά απορούμε γιατί γίνονται ατυχήματα. Δεν χρειάζονται μόνο καινούργιες διαβάσεις. Χρειάζεται να αποκτήσουμε καινούργια νοοτροπία. Γιατί η μπογιά στην άσφαλτο δεν σταματάει ένα αυτοκίνητο. Ο σεβασμός το σταματάει.