Ποιος θα μείνει να μαζεύει τις ελιές;;;

Φέτος, όμως, η συζήτηση ξεκινά με περισσότερη ανησυχία… Η παραγωγή δεν φαίνεται να ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς. Η ανομβρία έχει αφήσει ήδη το αποτύπωμά της, η τιμή του λαδιού παραμένει χαμηλή και τα έξοδα για τον παραγωγό συνεχίζουν να ανεβαίνουν.

Και δεν είναι μόνο το λάδι… Είναι το πετρέλαιο, είναι το ρεύμα, είναι τα μεροκάματα, είναι οι εργάτες που κάθε χρόνο γίνονται όλο και πιο δύσκολο να βρεθούν. Και τώρα έρχεται και η αύξηση του δικαιώματος στα ελαιοτριβεία, τα οποία από την πλευρά τους λένε ότι με τα σημερινά κόστη δεν μπορούν να δουλέψουν διαφορετικά. Κάπως έτσι, ο παραγωγός βρίσκεται για ακόμη μία φορά στη μέση. Από τη μία βλέπει την τιμή του προϊόντος του να μην του αφήνει το περιθώριο που χρειάζεται και από την άλλη βλέπει τα έξοδα να αυξάνονται. Και το ερώτημα είναι απλό: πόσο ακόμη μπορεί να αντέξει;;; Δεν γίνεται να θεωρούμε δεδομένο ότι ο Ζακυνθινός θα συνεχίσει να καλλιεργεί τις ελιές του ό,τι και αν συμβαίνει. Ότι θα πληρώνει περισσότερα για να παράγει και θα παίρνει λιγότερα όταν έρθει η ώρα να πουλήσει. Δεν αρκεί κάθε χρόνο να ακούμε ότι «η χρονιά είναι δύσκολη»… Το γνωρίζουμε. Το βλέπουν οι παραγωγοί στα χωράφια τους και στις τσέπες τους. Το ζητούμενο είναι να μπορέσει η ελιά να παραμείνει μια καλλιέργεια που αξίζει να συνεχίσει κάποιος. Να υπάρχει λόγος ο παραγωγός να μπει στο χωράφι, να πληρώσει για τη συγκομιδή και να περιμένει από τον κόπο μιας ολόκληρης χρονιάς ένα αξιοπρεπές εισόδημα!