Δεν θέλω να γίνω βάρος… | Γράφει η Αγαθονίκη Κοντονή
«Δεν θέλω να τον φορτώσω». «Έχει κι εκείνος τα δικά του». «Θα το διαχειριστώ μόνος μου». Και έτσι συνεχίζουμε. Κρατάμε μέσα μας όσα μας δυσκολεύουν και προσπαθούμε να δείχνουμε καλά.
Γιατί άραγε είναι τόσο δύσκολο να παραδεχτούμε ότι χρειαζόμαστε έναν άλλον άνθρωπο; Ίσως γιατί έχουμε μάθει να συνδέουμε τη δύναμη με την αυτάρκεια. Με το να μπορούμε να τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Να μη ζητάμε. Να μη χρειαζόμαστε. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο «μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου» και στο «πρέπει πάντα να τα καταφέρνω μόνος μου». Το πρώτο είναι αυτονομία. Το δεύτερο μπορεί να γίνει μοναξιά. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος μόνο για να είναι ανεξάρτητος. Είναι φτιαγμένος και για να συνδέεται. Να δίνει, αλλά και να δέχεται. Να στηρίζει, αλλά και να στηρίζεται. Και ίσως αυτό είναι κάτι που μαθαίνουμε από πολύ νωρίς.
Ένα μικρό παιδί δεν σκέφτεται ότι είναι βάρος όταν ζητά μια αγκαλιά. Όταν φοβάται, αναζητά τον άνθρωπό του. Όταν δυσκολεύεται, ζητά βοήθεια. Στην πορεία, όμως, μέσα από τις σχέσεις μας, μαθαίνουμε αν είναι ασφαλές να δείχνουμε τις ανάγκες μας. Κάποιοι από εμάς μπορεί να μάθαμε να είμαστε «εύκολοι». Να μην ζητάμε πολλά, να μην ενοχλούμε, να μην επιβαρύνουμε τους άλλους με τα συναισθήματά μας. Και έτσι μεγαλώνουμε και γινόμαστε οι άνθρωποι που όλοι θεωρούν δυνατούς. Εκείνοι που φροντίζουν, που βρίσκουν λύσεις, που είναι πάντα διαθέσιμοι. Μόνο που κάποια στιγμή μπορεί να κουραστούμε. Και τότε ίσως ανακαλύψουμε ότι ξέρουμε πολύ καλά να δίνουμε, αλλά δυσκολευόμαστε να δεχτούμε. Ίσως λοιπόν χρειάζεται να ξαναδούμε τι σημαίνει δύναμη.
Γιατί δύναμη δεν είναι πάντα να αντέχεις μόνος σου. Μπορεί να είναι και να μπορείς να πεις: «Αυτό είναι δύσκολο για μένα. Χρειάζομαι βοήθεια». Το να ζητάμε βοήθεια δεν σημαίνει ότι παραδίδουμε την ευθύνη της ζωής μας στον άλλον. Σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε τα όριά μας και επιτρέπουμε σε μια σχέση να λειτουργήσει υποστηρικτικά. Μπορώ να πω στον σύντροφό μου «σήμερα χρειάζομαι να με ακούσεις» χωρίς να περιμένω από εκείνον να λύσει το πρόβλημά μου.
Μπορώ να πω σε έναν φίλο «δεν είμαι καλά, θα ήθελα να είσαι λίγο μαζί μου» χωρίς να σημαίνει ότι του ζητώ να με κάνει καλά. Γιατί οι σχέσεις δεν χτίζονται μόνο όταν δίνουμε. Χτίζονται και όταν επιτρέπουμε στον άλλον να μας δώσει. Ίσως λοιπόν, την επόμενη φορά που θα σκεφτούμε «δεν θέλω να γίνω βάρος», αξίζει να κάνουμε μια μικρή παύση και να αναρωτηθούμε:
Τι φοβάμαι ότι θα συμβεί αν ζητήσω βοήθεια; Μήπως φοβάμαι ότι θα με κρίνουν; Ότι θα με απορρίψουν; Ότι θα απογοητεύσω; Ή μήπως έχω μάθει τόσο καλά να είμαι δυνατός για όλους, που δεν ξέρω πώς είναι να αφήνω κάποιον να είναι εκεί και για μένα; Δεν είμαστε βάρος επειδή έχουμε ανάγκες. Δεν είμαστε βάρος επειδή κουραστήκαμε. Δεν είμαστε βάρος επειδή κάποια στιγμή δεν μπορούμε μόνοι μας. Είμαστε άνθρωποι. Και οι άνθρωποι χρειάζονται ο ένας τον άλλον.
Ίσως η φροντίδα να αρχίζει από τη στιγμή που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πει: «Σε χρειάζομαι.» Όχι επειδή δεν μπορώ μόνος μου. Αλλά επειδή δεν χρειάζεται να είμαι μόνος μου.
