Το ρίσκο των εκλογών την άνοιξη | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
photo: dnews.gr
Ο Πρωθυπουργός το επέλεξε και μέχρι τώρα το τονίζει σε κάθε ευκαιρία, ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη της επόμενης χρονιάς στο τέλος σχεδόν της τετραετίας. Οι περισσότεροι τις προσδιορίζουν τον Μάιο. Αν δε, δεν ήταν η Ευρωπαϊκή Προεδρία θα μπορούσε να πάνε και πολύ αργότερα. Είναι μια επιλογή Μητσοτάκη να δείξει θεσμικότητα ή και σταθερή προσήλωση σε αυτά που λέει. Βέβαια αναλαμβάνει και το ρίσκο. Το ρίσκο του αβέβαιου χρόνου που όλα μπορούν να συμβούν, που η παγκόσμια οικονομία κλυδωνίζεται, που η ακρίβεια δεν λέει να τιθασευτεί και ο χειμώνας προσκυνείται βαρύς για τη τσέπη των πολιτών σε κίνηση και θέρμανση, με τις τιμές των καυσίμων να τραβάνε ξανά και ξανά τον ανήφορο και σπανίως μικρό κατέβασμα. Ίσως τα έχει υπολογίσει όλα αυτά και διαθέτει εργαλεία και αποθέματα στον προϋπολογισμό για να καλύψει μέρος αυτών των αναγκών. Ίσως προσδοκά σε καλύτερες μέρες την άνοιξη, όταν τα τύμπανα του πολέμου στη Μέση Ανατολή να έχουν ηρεμήσει, γιατί να σωπάσει κομμάτι δύσκολο.
Ίσως θεωρεί ότι οι εκλογές στο Ισραήλ και οι ενδιάμεσες στις ΗΠΑ, προσφέρονται για πιο ήρεμες . Ίσως και γνωρίζοντας ότι η αυτοδυναμία είναι πολύ δύσκολη και τώρα να έκανε εκλογές, επομένως και η τρίτη δική του τετραετία, θεωρεί ότι είναι προτιμότερο να την εξαντλήσει και βλέπουμε τι μπορεί να αλλάξει. Άλλωστε προβάλλει ως πλεονέκτημα τη σταθερότητα, επομένως μια πρόωρη προσφυγή δεν θα επιβεβαίωνε κάτι τέτοιο. Όπως και να έχει αναλαμβάνει τα ρίσκα μιας απρόσμενης εξέλιξης που μπορεί να προκύψει οποιαδήποτε στιγμή και να ανατρέψει τα πάντα και την βεβαιότητα της πρωτιάς ακόμη, που οι δημοσκοπήσεις τουλάχιστον τώρα προεξοφλούν και μάλιστα με άνεση, που θα του έδινε προβάδισμα στις όποιες διεργασίες. Υπάρχει και ένας άλλος αβέβαιος παράγοντας, η ίδρυση νέου ή και νέων κομμάτων στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, κυρίως το κόμμα Σαμαρά. Θα το ευνοήσει η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος ή όχι; Για την ώρα μάλλον στον εφησυχασμό ποντάρει, αναβάλλοντας την εμφάνιση του. Φοβάται ίσως την παρατεταμένη παρουσία χωρίς ιδιαίτερο ιδεολογικό προσανατολισμό, με μονοθεϊστική λογική, αντιπαράθεσης με το Μητσοτάκη και την πολιτική του, εντός της ίδιας παράταξης. Αυτό λοιπόν το κόμμα Σαμαρά, αν τελικώς εμφανιστεί και πότε, αποτελεί έναν άγνωστο παράγοντα των επόμενων εκλογών. Στην άλλη πλευρά, ο Τσίπρας εμμένει σταθερά στην αυτόνομη πορεία, δηλώνοντας ότι, είναι η μοναδική λύση για “να φύγει ο Μητσοτάκης”. Για την ώρα λοιπόν ο Μητσοτάκης επιλέγει να παραμείνει όσο μπορεί περισσότερο, προσδοκώντας να τους κουράσει, να βρει αν μπορέσει καλύτερες ημέρες, να διαχειριστεί την κρίση και να πείσει τους πολίτες ότι μπορεί καλύτερα απ’ όλους τους άλλους. Δύσκολο εγχείρημα, αλλά αυτό για την ώρα έχει επιλέξει.
